8สร้อยข้อมือ

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมอง ก็เห็นพ่อแม่ และพี่ทิววิ่งมาหา

พี่ทิว:อันดาหายไปไหนมา ป้ากับลุงแล้วก็พี่ตามหาทั่ว

ฉัน:คือ...

คิลเลอร์:เธอเป็นลมน่ะครับ ผมเลยอุ้มไปนอนในห้องรับแขกในรีสอร์ท

พ่อ:เป็นลม? 🤨

แม่:เป็นลม? ...อันดาปวดหัวอีกแล้วใช่มั้ยลูก

ฉัน:จ้ะแม่

คิลเลอร์:ปวดหัว? 🤨

ฉัน:พอดีฉันมีโรคประจำตัวน่ะค่ะ คือฉันจะปวดหัวบ่อยๆ บางทีก็ปวดนิดหน่อย บางทีก็ปวดจนหมดสติไปเลย

เฟยเทียน:ผมไม่รู้นะ ว่าคุณใช่น้องสาวผมมั้ย? แต่ผมเชื่อว่าคุณคือน้องสาวผม

พ่อ:เอ่อ...ผมมีอะไรจะบอกครับ

ฉัน:อะไรคะพ่อ?

พ่อ:อันดาเงียบก่อนลูก พ่อขอคุยกับคุณๆ ก่อน

พ่อบอกฉันทำให้ฉันเงียบ และรอดูว่าพ่อจะพูดอะไรกับพวกเขา

พ่อ:ความจริงแล้ว อันดาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผมกับทิพย์ แต่เป็นคนที่ผมเจอที่ชายหาดเมื่อหลายเดือนก่อน และเด็กสาวคนนั้นความจำเสื่อม ทำให้ผมกับทิพย์ตั้งชื่อว่า อันดามัน เพราะเจอที่ชายหาด

เฟยเทียน:พอจะจำได้มั้ยว่ากี่เดือน

พ่อ:ประมาณสี่เดือนครับ

คำพูดของพ่อ ทำให้พวกเขาหันมองหน้ากัน

ฉัน:วะ..ว่าไงนะ

คิลเลอร์:งั้นก็หมายความว่า...

พ่อ:อันดามัน อาจจะเป็นน้องสาวของคุณ

พ่อหันไปบอกคนที่ชื่อเฟยเทียนด้วยรอยยิ้ม เขาหันมาหาฉัน

ฉัน:คือ...ฉันยังจำอะไรไม่ได้ ฉันขอเวลาหน่อยนะคะ

เฟยเทียน:แค่รู้ว่าเรายังไม่ตาย เฮียก็ดีใจแล้ว

พอพูดจบเขาก็คว้าตัวฉันไปกอด แล้วภาพที่เคยเกิดขึ้นในลักษณะนี้ ก็ผุดขึ้นมาในหัวฉัน เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นเขาเคยกอดฉันแบบนี้

วันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตตามปกติ ช่วยแม่ทำอาหารตามสั่งริมทะเลเหมือนเคย แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ...

คิลเลอร์:สวัสดีครับ ป้าทิพย์

แม่:อ้าว!สวัสดีค่ะคุณคิลเลอร์

คิลเลอร์:เรียกคิลเฉยๆ ก็ได้ครับ☺️

แม่:อ้อจ้ะ แล้วนั่นใครล่ะจ้ะ

คิลเลอร์:นี่คุณเรนนี่ครับ คู่ค้าของผม พอดีเธออยากทานอาหารทะเลผมเลยพามาหาไรทาน เรนนี่ นี่ป้าทิพย์เจ้าของร้าน

เรนนี่:ค่ะ เราจะสั่งอาหารเลยมั้ยคะคิล เรนนี่หิวแล้ว

คิลเลอร์:ครับ ไปนั่งก่อนเถอะเดี๋ยวผมสั่งให้

เรนนี่:ค่ะ

ฉันหันมองก่อนจะไม่สนใจและเอาแก้วใส่น้ำแข็งสองแก้ว พร้อมเอาน้ำใส่เหยือกน้ำและใส่ถาดนำไปเสิร์ฟให้ ฉันวางแก้วน้ำแข็งลงตรงหน้าเธอคนนั้น ก่อนจะวางอีกแก้วตรงหน้าคนที่ชื่อคิลเลอร์

เรนนี่:น้ำอะไรอ่ะ🤨

ฉัน:น้ำดื่มนี่แหละค่ะ ซื้อมาเป็นถัง ต้องให้ยกมาทั้งถังเลยมั้ยคะ

เรนนี่:นี่!!อย่ามาประชดฉันนะ ฉันจะดื่มน้ำแร่

ฉัน:เชิญไปหยิบเองค่ะ ร้านเราบริการแค่น้ำดื่ม แต่ถ้าคุณลูกค้าต้องการน้ำอย่างอื่นเพิ่มต้องเดินไปเลือกเองที่ตู้เครื่องดื่มค่ะ🙂

เรนนี่:นี่!!เป็นลูกจ้างยังไงอ่ะ มาตอบยียวนลูกค้าแบบนี้ เป็นฉัน ฉันไล่ออกแน่

คิลเลอร์:เรนนี่ ใจเย็นๆ น้า เดี๋ยวผมไปเอาให้

ฉันเดินหนีออกมาก่อนจะมานั่งกระแทกตัวแรงๆ ที่หลังร้าน

บุหงา:เป็นอะไรไปคะ พี่อันดา

ฉัน:หงุดหงิดลูกค้าเอาแต่ใจนิดหน่อย

บุหงา:พี่หมายถึง..ยัยคุณปากแดงนั่นหรอ

ฉัน:อืม คนนั้นแหละ

บุหงา:บุหงาเคยเห็นมาที่รีสอร์ทคุณคนหล่อนั่นหลายครั้ง เห็นพูดคุยกันสนิทสนม เป็นแฟนคุณคนหล่อหรอคะ?

ฉัน:ไม่รู้สิ

บุหงา:ถ้าใช่ เสียดายแย่เลย คนดีไม่ควรมีแฟนแบบยัยป้านั่น

ฉัน:อย่าพูดแบบนี้ให้แม่ได้ยินนะบุหงา

บุหงา:ค่ะ พี่อันดา ป้าทิพย์น่ะดีกับคนอื่นไปทั่ว

ฉัน:ก็แม่เป็นแม่ค้านี่ ต้องเอาใจลูกค้า

บุหงา:แต่ลูกค้าบางคนก็ไม่ควรได้รับความเอาใจนะคะ ไม่งั้นพี่อันดาคงไม่เดินหนีมาแบบนี้

ฉัน:เฮ้อออช่างเถอะ

บุหงา:สร้อยข้อมือพี่...สวยนะคะ

บุหงามองมาที่ข้อมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะ ฉันมองตามก่อนจะมีภาพบางอย่างผุดขึ้นมา

เป็นภาพที่ฉันกับนายคิลอะไรนั่นเดินอยู่ในตลาดด้วยกัน จนสายตาฉันไปสะดุดกับร้านหนึ่งที่ขายเครื่องประดับที่มาจากทะเลฉันเดินตรงเข้าไปทันที

คิลเลอร์:คุณหนูชอบหรอครับ

คิลถามเมื่อฉันหยิบสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งขึ้นมา

ฉัน:มันสวยเตะตาดี🙂

ฉันว่าก่อนจะวางมันลงที่เดิม

คิลเลอร์:อยากได้ทำไมคุณหนูไม่ซื้อล่ะครับ🤨

ฉัน:มันคงไม่เหมาะกับฉันหรอก ฉันแข็งเกินไปจะใส่ของแบบนั้น

บุหงา:พี่อันดา!!พี่อันดา!!

ฉัน:หื้ม!!

เสียงเรียกและแรงเขย่าที่แขนทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

บุหงา:พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นพี่มองสร้อยข้อมือแล้วเงียบไป

ฉัน:อ๋อ...เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร

จะบอกยังไงหล่ะ ว่าความทรงจำที่หายไปมันผุดขึ้นมา บุหงาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันความจำเสื่อม บุหงาเป็นลูกชาวประมงที่มาทำงานที่ร้านนี้ได้สองเดือน แต่ก็เป็นคนขยัน และหน้าตาสวยคม ก่อนหน้านี้เคยทำงานที่ร้านอื่นมาแต่ถูกลูกค้าลวนลามแถมเจ้าของร้านยังทำเฉย สุดท้ายทนไม่ไหวเลยลาออกมาทำที่ร้านของแม่ แถมร้านอาหารนี้ก็อยู่ใกล้บ้านบุหงา พ่อแม่ที่แม้จะไม่เห็นด้วยที่ค่าจ้างที่นี่น้อยกว่าร้านเดิมแต่ก็ห่วงความปลอดภัยของลูกมากกว่าจึงยอม

Partเรนนี่

ฉันนั่งทานอาหารทะเลกับคิลเลอร์ ถึงแม้ร้านนี้จะดูเล็กกว่าร้านหลายๆ ร้านแถวนี้ แต่ยอมรับเลยว่า ฝีมือการทำอาหารอร่อยมากจริงๆ ไม่แพ้เชฟในภัตตาคารเลย

ฉัน:คิลคะ เรนนี่อยากเข้าห้องน้ำค่ะ

คิลเลอร์หันไปทางเจ้าของร้าน ก่อนจะบอกความต้องการ

คิลเลอร์:ป้าทิพย์ครับ ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้มั้ยครับ

เจ้าของร้าน:อ๋อ...ได้จ้า ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายเลยจ้ะ

คิลเลอร์:ไปเถอะ เดี๋ยวคิลไปส่ง

ฉัน:เอ่อ..ไม่ต้องหรอกคิล เรนนี่ไปได้

ที่ไม่อยากให้ไป ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกแต่เพราะฉันเห็นยัยหน้าสวยนั่นเดินเข้าไปทางนั้น ฉันไม่อยากให้คิลไปเจอยัยนั่น ก่อนจะมาที่ไทย ฉันได้จ้างนักสืบให้สืบเรื่องของคิลมาสักพักแล้ว จึงได้รู้ว่าเขาสร้างรีสอร์ทที่นี่ เพื่อระลึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารัก และเธอคนนั้นคือคู่หมั้นที่พ่อเขาหมั้นให้ตั้งแต่เด็ก ไหนว่าไม่ชอบการคลุมถุงชนไงล่ะ และนั่นทำให้ฉันเดินทางมาเพื่อเจรจาร่วมทำธุรกิจ แต่ความจริงฉันจะมาทวงคิลคืนต่างหาก

คิลเลอร์:งั้นคิลรอตรงนี้นะ🙂

ฉันฉีกยิ้มหวานก่อนจะเดินมาตามทางที่เจ้าของร้านบอก

ซ่าาาา🥤💦

ยัยนั่น:เฮ้ยยย!!

_____:นี่!!ทำอะไรของคุณอ่ะ

สงสัยใช่มั้ยว่าเรื่องอะไร ฉันเดินมาตามทางที่เจ้าของร้านบอกฉันเห็นยัยหน้าสวยนั่นนั่งคุยกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ฉันเลยหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะหน้ายัยนั่น สาดใส่หน้ายัยนั่น

ฉัน:แกยุ่งอะไรด้วย!!ยัยเด็กประมง!!

เด็กนั่นทำท่าจะมาเอาเรื่องฉัน แต่ยัยนั่นเอาแขนกันไว้

ยัยนั่น:อย่าบุหงา เด็กประมงแล้วยังไงดีกว่าผู้ดีที่ทำตัวต่ำ

ฉัน:นี่แก!!

ยัยนั่น:ทำไม รับความจริงไม่ได้หรือไง!!

ฉัน:แกเกี่ยวข้องอะไรกับคิล

ยัยนั่น:ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย

ฉัน:เพราะคิลเป็นของฉัน!!

ยัยนั่น:มันก็เรื่องของเธอสิ มาบอกฉันทำไมไม่ทราบ

ฉันหยิบแก้วน้ำอีกแก้วจะสาดใส่หน้ายัยนั่นแต่...

ซ่าาาา🥤💦

ฉัน:อร้ายยยยแก!!

ยัยนั่นคว้าแก้วไปจากมือฉัน ก่อนจะสาดใส่ตัวฉัน ฉันเดินเข้าไปจะตบยัยนั่นแต่ยัยนั่นกลับคว้าข้อมือฉันและบิดไปด้านหลัง

ฉัน:โอ้ยยย!!ปล่อยฉันนะยัยบ้า!!

ยัยนั่น:ปล่อยหรอ? ได้!!

พลั่ก!!

ฉัน:ว้ายยยย!!

ฉันเซถลาก่อนจะจับข้อมือตัวเอง ยัยนี่เป็นใครทำไมถึงมีวิชาการป้องกันตัว

ฉัน:โอ้ยยยย!!ฉันไปทำอะไรให้เธอหรอ!!

_____:นี่มันเรื่องอะไรกัน!!

Partอันดามัน

ฉันยืนงงเมื่อยัยปากแดงนั่น พูดอะไรออกมาเสียงดัง แต่แล้วฉันก็ถึงบางอ้อ เมื่อ...

คิลเลอร์:นี่มันเรื่องอะไรกัน!!

เขาเดินเข้ามาก่อนจะเข้าประคองตัวยัยปากแดง

ฉัน:อยากรู้ก็ถามผู้หญิงของนายดูสิ!!

เรนนี่:คือ เรนนี่แค่ถามทางไปห้องน้ำ แต่เธออารมณ์เสียอะไรไม่รู้เอาน้ำสาดใส่เรนนี่จนเปียกหมด แถมยังจับข้อมือเรนนี่จนแดงหมดเลยค่ะ

ยัยปากแดงยื่นมือที่มีรอยแดงๆ ที่ข้อมือ คงจะตอนฉันบิดข้อมือหล่อนล่ะมั้ง

บุหงา:ไม่จริงนะคะคุณ...!!

ฉัน:พอเถอะ บุหงา ไม่ต้องแก้ตัวหรอกถ้านายนี่จะเชื่อแฟนเขาก็ตามใจ

ฉันบอกก่อนจะคว้าแขนบุหงาแล้วพาออกมาเพื่อกลับบ้าน

คิลเลอร์:เดี๋ยว!!คุยกันก่อน มันเกิดอะไรขึ้น

นายนั่นจับข้อมือฉันไว้ ฉันสะบัดออกก่อนจะมองหน้า

ฉัน:ฉันไม่มีอะไรจะคุย ถ้าคู่หมั้นนายรู้ว่านายทำแบบนี้ และหูเบาแบบนี้เธอคงจะเสียใจน่าดู หน้าตาดีซะเปล่าแต่มีเขาบนหัว

คิลเลอร์:มันจะมากไปแล้วนะฟางเซียน พูดกันดีดี เกิดอะไรขึ้น!!

ฉัน:ฉันชื่ออันดา!!แล้วไม่ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไง นายสนใจด้วยหรือไง สนใจคนของนายเถอะ

ฉันพูดจบก็เดินจ้ำออกมาทันที โดยไม่ได้พาบุหงาออกมาด้วย

ฉันมาถึงบ้านก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนจะหยิบหนังสือนิยายเล่มโปรดออกมาและเดินไปทางสะพานที่ประจำ

Partหง เฟยหรง

จบสักที การเดินทางที่แสนนาน จะไม่นานได้ไง บินจากจีนมาลงที่ภาคใต้ของประเทศไทย ดีนะที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส ไม่งั้นปวดหลังตาย

เฟยเทียน:ป๊า!!เหนื่อยมั้ยครับ?

เฟยเทียน ลูกชายคนโตเอ่ยถามผม ผมส่ายหน้าก่อนจะมองไปรอบๆ ตัว

ผม:อืม วิวสวยดี แต่เสียดายมาถึงค่ำหน่อยถ้ามาถึงบ่ายคงได้นอนอาบแดด

เฟยเทียน:กลางวันคนเยอะมากเลยครับป๊า

ผม:ก็ดีแล้ว แล้วนี่เจ้าคิลไปไหน

เฟยเทียน:พาลูกค้าไปส่งที่ห้องน่ะครับ

ผม:ลูกค้า?

เฟยเทียน:คนรักเก่าของคิลเลอร์น่ะครับแต่เลิกกันไปนานแล้ว อาของเธอส่งเธอมาเจรจาธุรกิจกับทางเรา

ผม:แน่ใจว่าแค่ลูกค้า

เฟยเทียน:ครับป๊า!!

ผม:แล้วอาฟางเป็นไงบ้าง

เฟยเทียน:น้องยังจำอะไรไม่ได้เลยขอเวลาอีกสักพักครับ

ผม:ส่งคนไปคอยดูแลแล้วใช่มั้ย

เฟยเทียน:ครับป๊า!!

ผมสบายใจเพราะเฟยเทียนทำทุกอย่างได้ดีเสมอ ตอนที่คิดว่าฟางเซียนตายไป ลูกชายคนนี้แทบไม่เป็นผู้เป็นคน ข้าวปลาไม่ยอมกินจนป่วย กว่าจะกลับมามีอาการดีขึ้นได้ ก็เมื่อกลางเดือนก่อนนี่เอง