LOGIN"มึงเป็นอะไรเพิร์ธ เป็นไรหื้ม" เมื่อเห็นสีหน้าของไอ้เพื่อนตัวดี ที่บึ้งตึงไม่มีท่าทีสงบลง ภูริชญาก็หันมาทำท่าทีถามอย่างออดอ้อน
"เปล่า" เขาก็ตอบพร้อมกับปรายตามองความน่ารักของเธอ ตอนง้อเขา แล้วแบบนี้ใครจะโกรธนานได้ "มึงโกรธอะไรกูหรือเปล่าเนี่ย" "แล้วกูจะโกรธอะไรมึง" "นี่แหละที่โกรธ นายก็แค่เข้ามาคุยเฉยๆ ยังไม่มีอะไรเลย" "ไม่รู้สิ กูไม่ชอบมัน" แม่ง! "เอาแล้วเว้ย ผัวง้อเมียเมียง้อผัว" ณวัตรก็ยังพูดแซวอย่างติดตลก "พวกมึงรีบแดกเถอะจะได้กลับ" ก่อนจะพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด "เหลือแก้วเดียวของมึงนั่นแหละ รีบแดกเหอะมึงอ่ะ" วัชระก็ยู่ปากไปที่เหล้าแก้วนั้น ที่มันยังไม่แตะเลยสักอึก "กูไม่ไหว ใครกินน้อยสุดกินดิ" เขาหันไปมองที่เธอ เพราะวันนี้สังเกตอยู่ ว่าเธอไม่ได้ดื่มเยอะเหมือนคนอื่น "เออ เดี๋ยวกูกินเองก็ได้" ก่อนจะดื่มเหล้าแก้วนั้นจนหมด "..." ทำให้กัญจาวีร์ที่มองอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง เหล้าแก้วนั้น... และเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ทุกคนก็กำลังเตรียมตัวกลับ "เอ่อ... พวกมึงร้อนไหม" "ก็ไม่นะ" "ทำไมกูรู้สึกร้อนๆ" "หึ แต่งตัวโป๊จนแทบจะแก้ผ้าเดินอยู่แล้ว มึงร้อนอะไร" ก่อนจะพูดจาประชดประชัน เพราะเขาไม่ชอบตั้งแต่เห็นเธอ แต่งตัวแบบนี้แล้ว "ไม่ใช่แบบนั้น กูร้อนจริงๆ" "งั้นก็รีบกลับกันเถอะ อากาศอาจจะไม่ถ่ายเท" พัชชาจับแขนเพื่อนเบาๆ เพราะรู้สึกว่าเพื่อนคนสวย จะเริ่มมีอาการสั่น "ร้อนอะไรของมึงทำไมตัวสั่น" "ไม่รู้อ่ะ แต่ร้อนแล้วก็รู้สึกแปลกๆ รีบกลับกันเถอะ กูอยากอาบน้ำแล้ว" ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ อยากจะถอดเสื้อผ้าให้ตัวเปล่า แล้วก็แช่น้ำเย็นๆ หรือทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้ "งั้นก็รีบกลับกันเถอะ" "เดี๋ยวกูส่งพวกมึงเสร็จแล้ว กูส่งนาบีสุดท้ายนะ" "เอ่อ... มึงส่งกูก่อนได้ไหมไบร์ท" "มึงรีบเหรอ" "มึงไม่สบายหรือเปล่าบี" เมื่อสังเกตุเห็นอาการแปลกๆ ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นมาอังหน้าผาก ที่ตอนนี้ซึมเหงื่อ ทั้งหน้ายังแดงขึ้นอีกต่างหาก "อือ กูรู้สึกแปลกๆ ไปส่งกูก่อนนะ" "ใจเย็นเถอะ หอมึงอ่ะสุดท้าย ไอ้พวกนี้มันต้องถึงก่อน" "กู..." "พวกมึงจะเถียงกันทำไม กลับกับกูมึงอ่ะ อาการหนักแล้วเนี่ย" แล้วเขาก็ดึงแขนเพื่อนสาวคนสวย ให้มาอยู่ข้างกาย เพื่อจะได้กลับด้วยกัน "เอ่อ... แต่เรามาด้วยกันนะเพิร์ธ" กัญจาวีร์ก็พูดขึ้น เมื่อทุกอย่างเริ่มไม่เป็นดั่งแผน แล้วถ้าทั้งสองคนไปด้วยกันแบบนี้ ทั้งฤทธิ์ยานั้นด้วย มันคงไม่เป็นอะไรที่ดีแน่ๆ "กลับกับพวกมันละกัน ทางเดียวกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ไอ้ไบร์ทไปส่งฟ้าใสด้วยนะมึง" "ค้าบ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง" "ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะ" "เออ" แล้วเขาก็ปลดล็อครถเพื่อให้เธอได้เข้าไป "กลับดีๆ นะมึง" ณวัตรก็ทำท่าโบกมือไล่ "เออ พวกมึงด้วยนะ" พูดจบเขาก็รีบขึ้นรถไป "เอ่อ..." กัญจาวีร์ที่มองอยู่ก็พูดอะไรไม่ออก โดนยาไปขนาดนั้น ระหว่างทั้งสองคน วันนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ แล้วถ้าเขารู้ว่าเธอวางยาเขา เขาจะคิดกับเธอยังไง "ไปกันเถอะฟ้าใส" "อ่อ...โอเค" แล้วเธอก็ต้องจำใจขึ้นรถกับพวกนี้กลับ ทั้งยังกลัวความผิดมากอีกด้วย "ทำไมรถมึงร้อนแบบนี้" เธอก็พูดพร้อมกับปัดป่าย มือไปเปิดแอร์ด้วยท่าทางที่ร้อนรน "ทำไมเหงื่อมึงออกเต็มหน้าแบบนั้น" "กูร้อน มันรู้สึกแปลกๆ" "แปลกที่มึงว่าคือแบบไหน" "บอกไม่ถูก ตอนนี้กูอยากแก้ผ้า" "แก้ผ้า?" เขาก็ถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "อื้อ" มือของเธอก็เริ่มกำต้นขาไว้แน่น ทำไมรู้สึกมีอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาแบบนี้ ความรู้สึกเหมือนอยากปลดปล่อย อยากช่วยตัวเองเดี๋ยวนี้เลย "กว่าจะถึงหอมึงนะ หรือมึงจะแวะอาบน้ำที่คอนโดกูก่อน" เพราะปกติแล้วเธอก็ไปนอนค้างคอนโดเขาบ่อยเหมือนกัน แต่ก็ไปกันกับกลุ่มเพื่อน ไม่เคยไปอยู่กันตามลำพัง "ข้างหน้าคอนโดมึงใช่ไหม" "เอ่อ จะถึงแล้วเนี่ย" "อือๆ งั้นก็รีบแวะคอนโดมึงก่อน กูอยากอาบน้ำมากไม่ไหวแล้ว" "เออๆ" เมื่อเข้ามาในห้อง เธอก็รีบตรงเข้าไปห้องน้ำทันที "บีมึงเป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย" คนที่เดินตามเข้ามาก็เรียกถามด้วยความเป็นห่วง "..." แต่เธอก็เงียบและไม่ได้ตอบอะไร ความรู้สึกตอนนี้เธอมีอารมณ์มาก รู้สึกอยากแก้ผ้า แล้วช่วยตัวเองให้เสร็จ ทุกอย่างในร่างกายดูแปลกไปหมด เหมือนว่าแค่นิ้วตัวเองมันไม่พอ เธอต้องการมากกว่านั้น แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ เธอต้องปลดปล่อยตัวเองให้ได้ก่อนเผื่อว่าจะรู้สึกดีขึ้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ สัมผัสไปถึงความแฉะชื้น ตรงจุดกึ่งกลางสาว "อื้ออออออ ซี๊ดดดด อึ้มมม" แล้วเธอก็สูดปากขึ้นด้วยความเสียวซ่าน พร้อมกับเสียงครางที่เริ่มดังขึ้น เนื่องจากความกระสัน เสียงหวานที่หลุดออกมา ทำให้เธอต้องรีบกัดปากบาง เพื่อกลั้นเสียงครางไว้ ให้ได้มากที่สุด ถึงแม้จะอยู่ชั้นเพนท์เฮาส์และเก็บเสียง แต่ก็ใช่ว่าเสียงครางแปลก ๆ นี้จะไม่เล็ดลอด ไปถึงหูของเพื่อนชายคนสนิท ถ้าตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างนอก ก็อาจจะได้ยินเสียงลามกนี้ได้ เว้นแต่ว่าเขาเข้าไปห้องนอนแล้ว นั่นเพราะความรีบของเธอเอง ที่ไม่เข้าไปห้องน้ำภายในห้องนอนอีกห้อง ปกติเธอก็นอนห้องนั้นเป็นประจำอยู่แล้ว "อื้มมมมม อ๊าาาาา สะ...เสียวมากกก" หญิงสาวใช้นิ้วเรียวถูร่องรักของตัวเอง พร้อมกับมืออีกหนึ่งข้างที่บีบเค้นหน้าอกใหญ่โตของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์ จนในที่สุดก็เสร็จถึงจุดหมาย "ไม่พอ..." แล้วความรู้สึกอยากมันก็เกิดขึ้นมาอีก หลังจากที่เพิ่งเสร็จไปไม่ถึงนาที ทั้งยังรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ นิ้วเรียวยาวถูกสอดใส่ เข้าไปด้านในร่องรักที่แสนคับแคบอีกครั้ง ตอนนี้ร่างกายของเธอรู้สึกต้องการปลดปล่อยความเสียวซ่านนี้มาก ๆ ยิ่งรอบนี้ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้น มันมากกว่าครั้งแรก จากที่เธอค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ตอนนี้เริ่มขยับแรงขึ้น และเริ่มปรับความคุ้นชิน ก่อนที่เธอจะสอดนิ้วเพิ่มเข้าไปเป็น 2 นิ้ว ความเสียวก็เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จนเธอต้องเผลอครางออกมาดังกว่าเดิม "อื้อออออ ซี้ดดด อ๊าาาา เสียววว" ความเสียวซ่านที่ได้รับ แล่นพล่านไปทั่วกาย เอวบางก็แอ่นรับตามจังหวะของนิ้วตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางออกไป แต่เสียงกระแทกนิ้วเข้าออก ก็ดังไปทั่วห้องน้ำอยู่ดี เธออยากจะลดแรงที่นิ้วให้เบากว่านี้ เพราะกลัวไอ้คนที่อยู่ข้างนอก จะสงสัยว่าเข้าห้องน้ำนาน จนเธอต้องรีบเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น เพื่อจะให้ตัวเองเสร็จรอบนี้ให้เร็วที่สุด ก๊อก ก๊อก ก๊อก "บี นี่มึงไหวไหม" เมื่อเห็นว่าเธอเข้าห้องน้ำนานแล้ว เขาที่นั่งอยู่ข้างนอกก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "อื้อ จะ...จะเสร็จแล้ว" เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องน้ำ พร้อมกับเสียงทุ้มหล่อของเพื่อนชาย ก็ทำให้เธอที่กำลังทำเรื่องลามกอยู่ก็สะดุ้งขึ้นสุดตัว ทั้งกลัวว่าจะโดนจับได้ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถหยุดช่วยตัวเองได้เลย ด้วยที่กำลังจะถึงฝั่งฝันแล้ว "อื้อออออ อึ้มมมมม ไม่ไหววว" ยิ่งได้ยินเสียงเพื่อนชายที่อยู่ข้างนอก เธอก็ยิ่งรู้สึกมีอารมณ์มากขึ้น จนตอนนี้แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว "แต่มึงเข้าห้องน้ำนานแล้วนะ สรุปเป็นอะไร" "อ่ะะะะ ซี้ดดดด เพิร์ธ อื้มมม เพิร์ธ" อารมณ์ของเธอในตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว แม้เพื่อนชาย จะยืนอยู่หน้าห้องน้ำแต่เธอก็หยุดมือตัวเองไม่ได้ ยังคงสอดกระแทกปรนเปรอร่างกายตัวเองต่อไป พอได้ยินเสียงทุ่มหล่อนั้น อารมณ์ที่พลุ่งพล่านก็ยิ่งโหมกระหน่ำมากขึ้นไปอีก "บี นี่มึงเป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำไมเสียงแปลกๆ" "เพิร์ธ อื้มมมมม อ๊ายยยยยย" และในตอนนั้นเธอก็เร่งจังหวะมือให้เสร็จพอดี ร่างสวยเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรัก พร้อมกับอาการที่เหนื่อยหอบออกมา เสียงลมหายใจหอบถี่ บ่งบอกว่าสิ่งที่ทำอยู่ได้เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ววันนี้เป็นวันฝึกงานวันสุดท้าย แล้วก็มีประชุมใหญ่ของบริษัท ซึ่งก็เป็นการเกริ่นนำ ต้อนรับผู้บริหารคนใหม่ที่จะมาทำงานที่นี่ ทันทีที่เรียนจบ"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่ตั้งใจฝึกงานเป็นอย่างดี หวังว่าที่นี่จะให้อะไรบ้าง และอยากให้ทุกคนไปปรับใช้ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดในอนาคต ขอบคุณค่ะ"แปะ แปะ แปะ แปะแล้วเสียงนักศึกษาทั้งหมดที่อยู่ในห้อง ก็ปรบมือขึ้นพร้อมกัน ซึ่งก็ดีใจมากที่ได้มาฝึกงานที่นี่"แล้ววันนี้สำหรับพนักงาน ผู้บริหาร และผู้ถือหุ้นทุกคน ดิฉันอยากแนะนำลูกชายอย่างเป็นทางการค่ะ เมื่อเรียนจบภัทรวิชญ์จะมาขึ้นแท่นผู้บริหารทันที หวังว่าทุกคนจะต้อนรับเป็นอย่างดีนะคะ""ยินดีค่ะ""ยินดีครับ เก่งมากเลยนะเพิร์ธ" ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งก็พูดขึ้น พร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างยินดี"ขอบคุณมากครับคุณอา""น้าเองก็ยินดีด้วยนะเพิร์ธ คนรุ่นใหม่ไฟแรง ยังไงบริษัทเราต้องไปได้ไกลแน่ ๆ""ขอบคุณครับคุณน้า" เขาก็ยิ้มให้ทุกคนที่อวยพรเขาอย่างนอบน้อม"แล้วอยากแนะนำอีกหนึ่งคนค่ะ สาวสวยคนนี้" คุณวัลลภาก็พูดพร้อมกับมองไปที่ภูริชญา ที่ตอนนี้เธอกำลังทำหน้างงอยู่"คะ?" ก่อนจะถามอย่างไม่เข้าใจ"หนูนาบี เป็นแฟนของเพิร์ธค่ะ ว่
ณ เพนท์เฮาส์ภัทรวิชญ์เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้วทั้งคู่ก็กลับมาที่เพนท์เฮาส์ เขาถามเธอตลอดทางเกี่ยวกับอาการป่วย ด้วยความห่วงใย"อาบน้ำเลยไหมบี""...""บี" เห็นว่าเธอไม่ตอบเขาก็เรียกอีกครั้ง"ฮึก ๆ ๆ" เธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอึดอัด"เป็นอะไรบี ร้องไห้ทำไม" เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้ เขาก็รีบเดินไปกอดปลอบในทันที"ขอบคุณนะเพิร์ธ ขอบคุณนะ""โธ่ ตกใจหมดเลย ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง""ฮึก มันรู้สึกอึดอัด อยากปลดปล่อยอยากร้องไห้แบบนี้""โอเคถ้าอย่างงั้นก็ร้องออกมา เพิร์ธจะกอดไว้อย่างนี้แหละ จะไม่ปล่อยไปไหนเด็ดขาด""ขอโทษนะเพิร์ธ""หืม" คนตัวโตก็ก้มลงมองเธอ พร้อมกับหอมหัวด้วยความรักใคร่"ขอโทษที่งี่เง่า ที่ทำตัวแบบเมื่อคืน""ไม่เป็นไร แต่เพิร์ธก็อยากรู้นะ ว่าบีเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหนีกลับบ้านแบบนั้น""..." เมื่อเขาถามมาแบบนี้เธอก็ต้องชะงัก"บี""เพิร์ธ""หืม""อีกไม่กี่วันเราก็ฝึกงานกันเสร็จแล้ว แล้วเราก็เรียนจบกัน""ใช่""เพิร์ธพร้อมแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม"“จริงสิ เพราะยังไงเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ก็แค่แต่งงานมีสถานะ เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฏหมาย ทำทุกอย่างให้ถูกต้องแค่นั้น”"ขอบคุณนะเพิร์ธ"
ย้อนกลับไป 6 ปีก่อน"มองอะไรเพิร์ธ รีบไปได้แล้ว""เดี๋ยวสิครับแม่ ย้ายโรงเรียนทั้งทียังไม่มีเพื่อนเลยนะ แม่จะไม่ให้ผมทักทายใครหน่อยเหรอ" ก่อนจะมองแม่ตัวเองด้วยสายตาที่เว้าวอน"แต่แม่ต้องรีบเตรียมตัวไปประชุม""ตอนนี้เพิ่ง 11 โมงเองครับ แม่ประชุมตั้งบ่ายโมงไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ต้องรีบไปเตรียมตัวไง""เดี๋ยวก่อนครับแม่" สายตาคม ก็มองผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา เธอสวยมากทั้งน่ารักเป็นธรรมชาติ จนเขาในตอนนั้นอยากเข้ารู้จัก"หนูคนนี้น่ารักดีนะ" คุณวัลลภามองตามแล้วยิ้มออกมา"ครับแม่" ยิ่งเห็นรอยยิ้มนั้นใจเขาก็ยิ่งสั่น ทำไมเธอน่ารักได้ขนาดนั้น ยิ่งยิ้มยิ่งพูดยิ่งดูสดใส"นาบีอยู่ห้องเดียวกันเลย""อ้าวออม ย้ายมาเรียนที่นี่ด้วยเหรอ""ใช่ ดีใจจังเลย อย่างน้อยก็มีเพื่อนมาจากโรงเรียนเดียวกัน""แต่ผลสอบอยู่ฝั่งโน้นนะ""อ้าวเหรอ""ปะเราไปดูกันเถอะ"ตุ๊บและในตอนนั้นเธอก็เดินชนกับใครบางคนเข้า ก่อนจะเงยหน้าสวยขึ้นมามอง ก็พบกับหนุ่มหล่อ ที่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาเลย"อะ ขอโทษนะ""มะ...ไม่เป็นไร""มองไกลว่าน่ารักแล้ว มองใกล้แบบนี้ยิ่งน่ารักเข้าไปอีก" เขาเองก็มองตามหลังเธอพร้อมกับยิ้มออกมา"ภูริชญา
เธอเพียงส่งข้อความไปหาเขา ทั้งยังไม่ได้รับโทรศัพท์แต่อย่างใด เพราะเธอเองก็ยังไม่กล้าสู้หน้าเขา กับเรื่องที่เกิดขึ้นเธอก็นอนคิดทั้งคืน ว่าจะเริ่มบอกเขาว่ายังไงดีวันนี้ก็มาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้า ด้วยความที่ยังคิดมากอยู่ ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับใคร โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ก็นั่งเหม่ออยู่เช่นกันRrr Rrr Rrr"สวัสดีค่ะคุณวัลลภา , ได้ค่ะ , ค่ะ" เมื่อวางสายจากท่านประธาน ก็หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เย็นชา"คุณวัลลภาบอกให้เธอเข้าไปพบ""..." เธอก็ชงักไปพร้อมกับใจที่เต้นแรงขึ้น ก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะเรื่องอะไร เพราะคุณวัลลภาก็ไม่ได้เรียกเธอนานแล้ว"นาบี เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม""ดะ...ได้ยิน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" พูดจบเธอก็ถอนหายใจและลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องท่านประธาน"สวัสดีค่ะ" เธอก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเช่นเดิม"หนูนาบี ไม่สบายเป็นยังไงบ้าง" คุณวัลลภาก็ถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วง""ดูหน้ายังซีดอยู่เลย""ค่ะ ก็ยังมีอาการอยู่นิดหน่อย""ความจริงหนูลาอีกก็ได้นะ ให้หายดีก่อนค่อยมาทำงาน""ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้อาการหนักเท่าเมื่อวาน""
วันนี้เป็นวันที่เขาต้องเข้ามาตรวจโรงงาน กับแม่พร้อมกับผู้ช่วยเลขาอย่างเอวาที่มาด้วย และตอนนี้แม่เขากำลังคุยกับลูกค้ารายใหญ่อยู่ที่ห้องประชุมตอนนี้เขาเอง ไม่เป็นอันทำอะไร เลยออกมาโทรศัพท์หาเธอ เพื่อถามดูอาการว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"เพิร์ธเป็นอะไรหรือเปล่า" เมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เคร่งเครียด เอวาก็รีบตามออกมาในทันที"อ่อ ป่าวหรอกไม่มีอะไร""ก็เห็นดูโทรศัพท์ตลอดเลย มีธุระด่วนหรือเปล่า""เอ่อ...ก็มีอยู่" แล้วเขาก็ปิดโทรศัพท์ลง"มีอะไรไม่สบายใจคุยกับเอวาได้นะ""ขอบคุณนะเอวา แต่ไม่มีอะไรหรอก" เขาพูดไปส่ง ๆ แบบไม่สนใจเธอสักนิด"เพิร์ธ ทำไมต้องเหินห่างเอวาขนาดนี้ด้วย" ด้วยความน้อยใจและท่าทีของเขาที่ไม่สนใจ เธอก็ต้องพูดออกมา"เอวา""แล้วเรื่องของเราล่ะ""เรื่องของเราคืออะไร""เพิร์ธไม่ได้รู้สึกอะไรกับเอวาเลยเหรอ""...""เพิร์ธก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าเอวารู้สึกดีกับเพิร์ธ" พูดจบเธอก็โน้มตัวเข้ามากอดเขา"ทำอะไรเอวา" เขาก็รีบผลักเธอออกทันที"ที่เพิร์ธฝากงานให้เอวา เพิร์ธบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเพิร์ธเรียนจบเราจะได้เจอกัน""ก็ใช่ แล้วมันมีประโยคไหนที่ผมให้ความหวังเอวา""เพิร์ธ...""ตอนนั้นเอวามาสมัครงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก"เชิญจ้ะ""สวัสดีค่ะ""สวัสดีจ้ะ""..." วันนี้คือครั้งแรกที่เธอต้องออกไปคุยงาน กับคุณวัลลภา พร้อมกับภัทรวิชญ์ แฟนหนุ่มของเธอ ที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง เนื่องจากมีการสั่งผลิตสินค้าที่ใช้เกี่ยวกับ ห้องอาหารที่โรงแรม คุณวัลลภาก็เลยต้องเข้าไปดูด้วยตัวเอง"วันนี้หนูเตรียมตัวมาแล้วใช่ไหม""อ่ะ...เอ่อค่ะ""ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก ทำตัวสบาย ๆ เหมือนทำงานปกติได้เลย""..." ทำงานสบายๆ เหมือนปกติเหรอ ปกติที่ว่าคือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกับเอวาแทบจะหยุมหัวกันทุกวัน สงครามเย็นและสงครามประสาท ก็มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ด้วยที่เธอรับมือไหว คนชนะมีเพียงหนึ่งเดียว และคนคนนั้นก็คือ เธอ! 'หึ'"เอ่อ หนูใส่ชุดนักศึกษาใช่ไหมคะ""จ้ะ ใส่ชุดนักศึกษานั่นแหละ""ค่ะ""ส่วนตาเพิร์ธแม่ให้ใส่สูท ตอนนี้คงแต่งตัวอยู่ที่ห้อง เตรียมตัวไปซะหล่อเลย""หึ ค่ะ" เธอก็พูดพร้อมกับยิ้มเขินออกมา ตั้งแต่สมัยงาน Prom Night ช่วงมัธยม ก็ยังไม่เคยเห็นเขาใส่สูทแบบทางการอีกเลย ก็คงจะหล่อมากไม่น้อย"ผ่านมาหลายเดือนแล้ว พิสูจน์ให้เห็นว่าตาเพิร์ธทำงานได้ เรื่องห่วงของแม่เรื่องนี้ก็จบไป แต่ก็นะยังมีอีกเรื่องที่แม่ยังห่วงอยู่""คะ..." เธ







