ตอนที่ 11 คุณหมอเจ้าเสน่ห์

ตอนที่ 11

คุณหมอเจ้าเสน่ห์

คุณหมอพาเธอไปทานอาหารญี่ปุ่นแบรนด์ดังในห้างสรรพสินค้าที่อยู่ติดกับถนนกาญจนาภิเษกวงแหวนรอบนอก พราว เหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่สั่งอาหารอย่างตั้งใจ พลันก็รู้สึกละอายขึ้นมา ด้วยเมื่อคืนก็เพิ่งจะกินมื้อใหญ่กับเขาไปแล้ว

"เอ่อคุณหมอคะ มื้อนี้ให้พราวเป็นคนจ่ายนะคะ คือเมื่อวานคุณหมอก็เลี้ยงไวน์แล้วก็ซีฟู้ดฉลองให้พราวแล้ว ให้พราวเลี้ยงนะคะ ไม่งั้นพราวคงไม่สบายใจ"

คุณหมอ เลิกคิ้วสูง

"ก็ได้ครับ แต่มื้อเย็นให้ผมเลี้ยงคืนนะครับ"

"เย็นนี้พราวไม่ว่างค่ะ"

หญิงสาวบอกเขาเมื่อสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วส่งเมนูคืนให้กับพนักงาน

"ไม่ว่าง?"

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"ใช่ค่ะ คืนนี้พราวมีจ็อบร้องเพลงสองชั่วโมงที่ผับเอสวีของคุณภีม เป็นวงดนตรีน้อง ๆ แถวบ้านนั่นแหละค่ะ วันไหนว่าง ๆ พราวก็จะรับจ็อบในช่วงวันศุกร์เสาร์อาทิตย์ พอได้ค่าเครื่องสำอางเล็ก ๆ น้อย ๆ"

เธอหัวเราะเสียงกังวานใส

ขณะที่ เชน ขมวดคิ้วเข้าหากัน ด้วยผับที่เธอพูดถึงเป็นของ ภีม เพื่อนสนิทของเขาเอง ผับแห่งนี้ตั้งอยู่ติดกับโครงการพีพีมอลล์ในตลาดพิบูลย์ทรัพย์ของ หัสดิน ที่เป็นเพื่อนในกลุ่ม

"ผมเคยไปผับของไอ้ภีมหลายครั้ง  ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณเป็นนักร้องอยู่ที่นั่น"

"พราวไม่ได้ร้องประจำค่ะ พอดีช่วงนี้ว่างระหว่างรอเริ่มงานใหม่ ก็เลยรับอยากจะร้องสนุก ๆ แล้วพอดีรุ่นน้องที่เป็นนักร้องนำ ลาไปแต่งงาน น้องอีกคนก็เลยขอร้องให้ไปทำชั่วคราว คืนนี้พราวก็เลยจะไม่ว่างค่ะ"

ด้วยวันนี้เธอตั้งใจจะมาซื้อของใช้และเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ตอนเย็นจะได้ไปร้องเพลงที่ผับ พรุ่งนี้ก็จะได้นอนพักให้ฉ่ำปอด เพราะสัปดาห์หน้าก็จะเริ่มงานใหม่แล้ว

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมตั้งใจจะไปที่เอสวีพอดี ไม่ได้ไปหลายอาทิตย์แล้ว ไอ้ดินกับไอ้ภีมมันก็ชวนอยู่หลายครั้งเหมือนกัน ดีเลยจะได้นั่งฟังคุณร้องเพลงด้วย"

เขาตอบเสียงนุ่ม

ขณะเลื่อนจานอาหารที่บริกรนำมาเสิร์ฟให้เธอ

"จริงเหรอคะ? คุณหมอจะไปที่เอสวีผับวันนี้เหรอคะ?"

พราว ตาลุกวาว

"ครับ"

"...."

"ทำไมเหรอ?"

"เปล่าหรอกค่ะ พราวแค่รู้สึกแปลก ๆ กลัวจะร้องได้ไม่ดี"

จู่ ๆ เธอก็มีความรู้สึกเขินอายขึ้นมา

อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ร้องไปอย่างที่คุณเคยร้อง ผมจะไปนั่งชิลล์ ๆ ผ่อนคลาย คิดซะว่าผมไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นก็ได้"

เขาหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของเธอ "ทานข้าวเถอะครับ ยากิโซบะกำลังร้อน ๆ ทานเสร็จจะได้เดินซื้อของ"

"ขอบคุณมากค่ะ"

พราว ยิ้มหวานก่อนจะก้มลงจัดการอาหารของตัวเอง ท่าทางที่อ่อนโยน สุภาพ และดูเข้าอกเข้าใจเธออย่างลึกซึ้งของเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายและเริ่มเปิดใจขึ้นมาทีละนิด พอจะรู้เลยว่าทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ได้ขนาดนี้

เพราะตลอดเวลาที่นั่งทานอาหารด้วยกัน เธอสังเกตเห็นว่า จะมีกลุ่มผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ และคนที่เดินผ่านไปมาหันมาซุบซิบและมองเขาอยู่ตลอด 

วันนี้คุณหมออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์สีเข้มดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าหล่อเหลาคมชัดสะดุดตา แม้เขาจะวางสีหน้าเรียบเฉย และสนใจอยู่กับอาหารตรงหน้าก็ตาม

"ผู้หญิงโต๊ะนั้นมองคุณหมอตลอดเลยค่ะ คุณหมอมีเสน่ห์มากเลยนะคะเนี่ย"

เธอชะโงกหน้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกเขาเบา ๆ

"เหรอครับ?"

"เขาต้องคิดว่าคุณหมอมากับผู้ช่วยหรือไม่ก็น้องสาวแน่ ๆ เลยค่ะ"

นึกแล้ว พราว ก็รู้สึกเจ็บใจตัวเอง ที่ใส่เพียงเสื้อครอปและกระโปรงยีนส์สั้นธรรมดา ด้วยตอนเย็นตั้งใจจะไปที่ผับ แค่ถอดเสื้อคลุมออกเป็นสายเดี่ยวด้านใน แต่งหน้าทาปากทำผมอีกหน่อย ก็ขึ้นร้องเพลงได้สบายแล้ว

แต่พอใส่ชุดนี้มานั่งอยู่กับเขา

ทำไมเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กกะโปโลต่างจากเขาที่ดูเป็นผู้ดีทุกระเบียดนิ้ว

"ไม่หรอก เขาคงคิดว่าผมมากับแฟน"

แฟน...

คำนี้ ทำไมฟังแล้วรู้สึกดีจัง

เขินวุ้ย

สงสัยอีกไม่นานหรอกเธอจะต้องตกลงคบเป็นแฟนกับเขาอย่างแน่นอน

แต่ขอเวลาอีกนิดน่า

เดี๋ยวเขาจะคิดว่าเธออยากจะได้เขาเป็นแฟนจนตัวสั่น

เขาเป็นของดี ของแรร์

ดังนั้นเธอจะต้องใจเย็น ๆ

กระนั้นเธอก็อยากจะใช้สิทธิ์แฟนล่วงหน้า เมื่อทานและเช็คบิลเสร็จแล้ว หญิงสาวเลยยกมือขึ้นคล้องกับข้อศอกของเขา แล้วเบียดร่างจนชิดขณะเดินออกจากร้าน พร้อมส่งสายตาและยักคิ้วไปยังสาว ๆ กลุ่มนั้น ที่กำลังมองตามเธอและคุณหมอ

ทำให้ผู้หญิงกลุ่มนั้นถึงกับเบะปากและเบี่ยงหน้าหนี 

ขณะที่พราวรู้สึกสนุก

จนหัวเราะออกมา

คุณหมอเหมือนจะรู้ เขาจับมือของเธอที่คล้องข้อศอกของเขาไว้แน่น ก่อนจะได้บอกเสียงนุ่มหู

"จะควงผมไปนาน ๆ หรือจะทำมากกว่านี้ก็ได้นะครับ"

"อ่าค่ะ"

"ผมชอบจังเวลาคุณหน้าแดงแบบนี้"

เชน หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ขณะเดินพาเธอมายังช็อปเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่อยู่ไม่ไกลนัก วันนี้เจ้าลูกแมวน้อยของเขาอยู่ในชุดเสื้อครอปสีขาวและกระโปรงยีนส์สั้นแสนจะน่ารัก 

เธอคงไม่รู้หรอกว่าชุดนี้ของเธอ ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวแค่ไหน

เขาชอบที่เธอแต่งตัวแบบนี้ 

ชอบมาก จนอยากจะเก็บไว้ใกล้ ๆ ตัว ไม่อยากให้ใครเห็น

แปลกมาก ไม่ทันไรเขาก็หวงเธอแล้ว

พราว ใช้เวลาพอสมควรในการเลือกเสื้อผ้า เธอเลือกเป็นชุดบอดี้สูทสีเทาและน้ำเงินกับดำเข้มอย่างละชุด ส่วนใหญ่จะเน้นโทนสุภาพ และเสื้อกับกางเกงอีกสามชุด โดยคุณหมอช่วยเลือกให้เธออย่างกระตือรือร้น ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่มีรสนิยมเกี่ยวกับการแต่งตัวได้ดีขนาดนี้

ก็แน่ละ

เขาดูดีขนาดนั้น

"ใช้บัตรนี้ดีกว่าครับ"

แบล็คการ์ดไม่จำกัดวงเงินถูกยื่นให้กับพนักงาน ขณะที่พราวตาลุกวาว ด้วยเสื้อผ้าที่เธอเลือกซื้อวันนี้เป็นแบรนด์ดังที่เธอชอบใส่ด้วยเนื้อผ้าดีตัดเย็บอย่างปราณีตและใส่ทำงานได้หลายโอกาส ปกติเธอจะไม่ซื้อชุดทำงานบ่อยนัก และวันนี้ก็เลือกเผื่อไว้หลายชุดเป็นจำนวนเงินหลายหมื่น 

เธอจึงเกรงใจเขา

หากจะต้องมาจ่ายให้เธอ

"คุณหมอคะ พราวขอจ่ายเองดีกว่าค่ะ คือจำนวนเงินมันค่อนข้างเยอะ พราวเกรงใจค่ะ"

เธอกำลังจะดึงบัตรของเขากลับมาคืน แต่ชายหนุ่มยื่นจนถึงมือของพนักงาน

"ไม่เป็นไรครับ เมื่อสักครู่คุณเลี้ยงข้าวผมแล้วนี่ ผมทานไปตั้งเยอะ อร่อยด้วย และวันนี้ผมจะได้นั่งฟังคุณร้องเพลงอีก ให้ผมจ่ายให้ดีกว่าเวลาคุณทำงานจะได้คิดถึงหน้าผม"

เมื่อกี้เขากินไปนิดเดียวเองนะ สั่งแค่สองอย่าง แล้วเธอจ่ายไปแค่พันกว่า ๆ แต่ค่าชุดนี้เกือบครึ่งแสนเลย

"แต่.."

พนักงานไม่สนใจ รีบรูดการ์ดแล้วส่งคืนให้กับคุณหมอรูปหล่ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นถุงให้กับทั้งคู่อย่างนอบน้อม เพื่อปิดการขาย

"ไม่เป็นไรครับ"

คุณหมอยิ้มกว้างขณะหันมาบอกเธอ "คุณจะมีโอกาสได้ตอบแทนผมคืนอีกแน่นอนครับ ไม่ต้องห่วง"

คำพูดของเขา

ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นไปทั้งตัวอีกครั้ง กระนั้นก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ขอบคุณ

"ขอบคุณมากค่ะ"

เชน หัวเราะ

"ไม่ต้องไหว้ก็ได้ครับ ไปกันเถอะคุณต้องเตรียมตัวร้องเพลงที่ผับนี่นา"

"ค่ะ"

.

.

วงดนตรีเล็ก ๆ ที่รุ่นน้องในซอยแถวบ้านของเธอร่วมกันจัดตั้งส่วนใหญ่จะรับงานร้านอาหารกึ่งผับในละแวกย่านนี้ มีสมาชิกในวงอยู่สี่ห้าคน ที่หมุนเวียนกันเล่นและร้อง ก่อนหน้านี้ พราว ร้องเพลงให้กับวงอยู่บ่อย ๆ แต่พอเธอไปทำงานประจำที่กรุงเทพฯ ก็ห่างหายไปเกือบปี 

พอกลับมาก็ได้ซ้อมกันอยู่ไม่กี่ครั้ง ทาง เต้ หัวหน้าวงซึ่งเป็นเพื่อนกับ เพชร น้องชายของเธอขอร้องให้เธอมาร้องเพลงให้กับวงในช่วงสองวันนี้

"เสียงร้องยังหวานทรงเสน่ห์เหมือนเดิมนะพี่พราว เสียดายเดี๋ยวพี่ก็ไปทำงานประจำอีกแล้ว ยังไงถ้าพอมีเวลาช่วงวันศุกร์หรือวันเสาร์มาร้องให้กับวงผมหน่อยละกัน"

"ค่าตัวพี่แพงนะเต้ จะจ่ายไหวเหรอเรานะ"

หญิงสาวตอบอย่างอารมณ์ดี

"ไหวน่า ถึงตอนนี้พี่จะมีคุณหมอรูปหล่อมานั่งคุมก็เถอะ ยังไงก็อย่าลืมวงดนตรีเล็ก ๆ อย่างพวกผมนะครับ"

พราว เปรยตามองไปยังด้านล่างเวทีเล็ก เห็นร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่เพื่อนของเขา คือคุณดินกับคุณภีมและยังมีสาวสวยในชุดเดรสรัดรูปสีเขียวมรกตนั่งอยู่ด้วย ซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับที่วิ่งร้องไห้ออกมาจากคลินิกคุณหมอในวันนั้น

และคุณหมอบอกว่าชื่อ น้ำอิง

แต่วันนี้ดูท่าทางของน้ำอิงไม่ได้มีความเศร้าเสียใจเลยสักนิดแตกต่างจากวันนั้น แถมยังนั่งเบียดชิดกับคุณหมอ โดยไม่สนใจคนรอบข้างเลยไม่แต่น้อย

**********