ตอนที่ 12 คุณไม่เลือกผม?

ตอนที่ 12

คุณไม่เลือกผม?

บรรยากาศในเอสวีผับอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีจากนักร้องสาวเสียงหวานใส ร่างบางของ พราว อยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวกระโปรงยีนส์สั้นจู๋ เธอกำลังร้องเพลงบ๊อบจังหวะสบาย ๆ สายตาทุกคู่ของลูกค้าในร้านจับจ้องไปยังนักร้องคนสวย บางโต๊ะก็โยกย้ายส่ายเอวอย่างเพลิดเพลิน

เชน มองไปบนเวทีไม่วางตา โดยแทบไม่สนใจเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่รอบข้าง อีกทั้งเขาไม่แน่ใจว่าวันนี้ น้ำอิง มาที่นี่ได้ยังไง กระนั้นเขาก็ปล่อยให้หล่อนคุยไป ฟังผ่านหูบ้าง ทว่าจิตใจของเขามุ่งอยู่กับนักร้องเสียงหวานอย่างใจจดใจจ่อ

"ไง? ติดใจนักร้องของกูหรือไงวะ?"

ภีม เพื่อนสนิทชะโงกหน้ามาถาม

"อืม"

"เห็นไอ้ดินบอกว่า บ้านน้องเขาอยู่ติดกับคลินิกมึงเลยนี่หว่า? อย่าบอกนะว่าที่มึงมาวันนี้"

"ใช่ กูมาเฝ้าน้อง"

"เชน"

น้ำอิง ขมวดคิ้วย่น ขณะมองไปยังนักร้องคนสวยที่อยู่บนเวที เสียงหวานใสนั้นสะกดผู้คนที่อยู่ในนี้ โดยเฉพาะ คุณหมอเชน คนที่หล่อนแอบชอบมาเนิ่นนาน แต่สถานะที่เขาให้ก็เป็นแค่เพื่อนในกลุ่มเท่านั้น

แม้ที่ผ่านมา เชน จะคบคนนั้นคนนี้บ้างแต่ก็ไม่เห็นจะจริงจังกับใคร และวันนั้นหล่อนไปสารภาพความในใจกับเขา แต่กลับโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

แท้จริงแล้ว เขามาตามเฝ้าผู้หญิงคนนี้เองเหรอเนี่ย? เพิ่งเคยเห็นเขามีท่าทางสนอกสนใจผู้หญิงอย่างออกนอกหน้าตาอย่างนี้

วันนี้น้ำอิงพอทราบจากเพื่อนว่าเชนจะแวะมาที่ผับนี้ หล่อนเลยรีบตามมาด้วยหวังว่าอย่างน้อยได้อยู่ใกล้พูดคุยกับเขาในบรรยากาศสบาย ๆ เชนอาจจะมีท่าทีผ่อนคลายขึ้น

แต่เขากลับไม่สนใจหล่อนเลยสักนิด

เอาแต่จับจ้องไปบนเวที และมองนักร้องสาวแสนสวยร้านกาแฟคนนั้น

.

.

พราว ส่ายหน้าปฎิเสธเมื่อเห็นแขกโต๊ะหน้ายื่นแก้วขึ้นมาให้เธอดื่ม เธอทำงานแบบนี้ตั้งแต่สมัยจบมอปลาย เคยชินกับลูกค้าหลากหลายแบบ และรู้ดีว่าต้องหลบเลี่ยงยังไงให้สุภาพเพื่อเป็นการรักษาน้ำใจและไม่เกิดปัญหา

แต่เมื่อเพ่งดูแล้วถึงรู้ว่าคนที่ยื่นแก้วให้เธอนั้น นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับ พี่โก้ เพื่อนพี่ที่รู้จักซึ่งน่าจะเป็นคนที่ทำงานที่อบต.ด้วยกัน และคาดว่าน่าจะรู้จักกับพ่อของเธอด้วย

เมื่อร้องเพลงสุดท้ายเสร็จ หญิงสาวจึงเดินลงมาด้านล่างยังโต๊ะนั้น โดยไม่สนใจสายตาของคุณหมอเชน ที่มองตามไม่หยุดหย่อน  

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

เธอถึงรู้สึกหงุดหงิด ที่เห็นคุณหมอนั่งข้างกับสาวสวยที่ชื่อน้ำอิงคนนั้น 

"น้องพราวร้องเพลงเพราะมากเลยครับ มาร้องทุกวันหรือเปล่า?"

เพื่อนของ พี่โก้ เอ่ยขึ้น ขณะยื่นแก้วน้ำสีทองให้กับเธออีกครั้ง แต่โก้ปัดออกพร้อมบอกเสียงเข้ม 

"อย่ารุ่มร่ามกับน้องพราวนะโว้ย เดี๋ยวจะโดนลุงเสริมจัดการนะไอ้แบงค์"

ลุงเสริม คือพ่อของเธอเอง 

ทำงานอยู่ฝ่ายกองช่างในระดับปฏิบัติการ 

"กูไม่ได้รุ่มร่ามซะหน่อย แค่เห็นว่าน้องเขาร้องเพลงเพราะ ก็แค่ถามดูว่ามาวันไหนบ้าง? ถ้ามาบ่อย ๆ กูก็จะได้มาที่นี่บ่อย ๆ เหมือนกัน"

"ช่วงนี้พราวเข้ามาร้องแค่วันศุกร์ค่ะ และต่อไปพราวทำงานประจำ ไม่แน่ใจว่าว่างวันไหนบ้าง แต่ถ้ามาก็คงเป็นวันศุกร์เว้นศุกร์ค่ะ"

พราว หัวเราะและตอบไปตามตรง 

ขณะรับแก้วเหล้าจากอีกฝ่ายมาดื่ม เพราะอย่างไรผู้ชายในโต๊ะนี้เธอและพ่อก็คุ้นหน้าคุ้นตาดีอยู่แล้ว ซึ่งแล้วก็ไม่น่าจะอันตรายแต่อย่างใด

"งั้นพี่ขอเบอร์พราวไว้หน่อยได้ไหมครับ? เผื่อมีอะไรพี่จะได้โทรไปคุยด้วย"

แบงค์ ขยับเข้ามาใกล้ ไม่สนคำเตือนของเพื่อน และอาจจะเป็นเพราะความมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้แบงค์ยกมือขึ้นโอบรอบเอวของหญิงสาว

"อ้ะ! ทำอะไรอ่ะ?"

พราว ขยับออกห่าง ขณะที่ โก้ รีบดึงตัวเพื่อนออกจากร่างของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

"ไอ้แบงค์มึงทำบ้าอะไรวะ! กูบอกว่าอย่ารุ่มร่ามกับน้องพราวไง!"

โก้ กันตัวพราวไว้ และมาจับมือของเธอไปโอบกุมเสียเอง หญิงสาวกำลังจะดึงมือออก

เสียงแหบห้าวของคุณหมอก็ดังขึ้น

"พราว"

"คุณหมอ"

พราว หันไปมองใบหน้าหล่อเหลา ที่จ้องเขม็งมายังเธอและโก้อย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นว่า น้ำอิง สาวสวยคนนั้นเดินตามเขามาด้วย เธอเลยยืนนิ่งและถอยไปอยู่ข้างหลังของพี่โก้

ขณะที่ แบงค์ ไม่สนใจคุณหมอเลยแม้แต่น้อย เขาเดินมาชิดกับพราวแล้วก้มลงบอก

"นะพราว พี่ขอไลน์หน่อย มีอะไรจะได้คุยกันได้"

"แบงค์มึงเมาแล้วก็กลับไปซะ!"

โก้ หันมาบอกเพื่อนและกุมมือของ พราว แน่นขึ้น ท่าทีนั้นเหมือนจะทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมออึมครึมขึ้นยิ่งกว่าเดิม

เชนจึงเดินเข้าไปใกล้

และผลักร่างของ โก้ ออกอย่างรวดเร็ว

"ปล่อยพราว!"

แบงค์ เห็นดังนั้นจึงตะโกนขึ้น และผลักไหล่ของคุณหมอด้วยท่าทีเอาเรื่อง 

"เฮ้ยทำไรวะ!! ไอ้รูปหล่อมึงใหญ่มาจากไหนกัน?"

เชน หันกลับมาทันที

ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้น แม้พอจะคุ้นหน้าคุ้นตาผู้ชายกลุ่มนี้ ทว่าโทสะที่ปะทุขึ้นมาในใจ ก็ทำให้เขาไม่คงความสุภาพอีกต่อไป

"บอกให้ปล่อยพราว!"

เขาปราดมากระชากมือของพราวออกอย่างรวดเร็ว 

"คุณหมอใจเย็นก่อนนะคะ"

"กลับกันเถอะ"

เชน เสียงเข้มขึ้น ด้วยไม่อยากจะมีเรื่องในสถานที่แห่งนี้ที่เป็นผับของเพื่อนสนิท

"คุณหมอกลับไปก่อนดีกว่าค่ะ"

พราว เอ่ยอย่างสุภาพ เมื่อเห็น น้ำอิง ยังเดินตามติดเขามาไม่ลดละ อีกอย่างเธอรู้จักผู้ชายกลุ่มนี้ดี ถึงจะเมามายยังไงก็เป็นคนรู้จักที่ทำงานเดียวกับพ่อ แค่พูดคุยทำความเข้าใจกันเสียหน่อยก็ไม่น่าจะมีอะไร

คุณหมอไม่ใช่คนพื้นที่แถวนี้

อาจจะเข้าใจอะไรไม่ได้ลึกซึ้งพอ

"ทำไม?"

คุณหมอเลิกคิ้วขึ้นสูงและมองเธออย่างไม่พอใจ เขาหงุดหงิดตั้งแต่เธอเดินมาที่โต๊ะนี้ และยกแก้วกับผู้ชายคนนั้นขึ้นมาดื่ม แถมยังยืนให้ผู้ชายอีกคนจับมือถือแขนโดยไม่คิดจะผละออกห่างแต่อย่างใด

"พราวเขาไม่อยากกลับ ปล่อยพราวซิวะ!"

เพราะความเมาทำให้ แบงค์ ปราดเขามาผลักคุณหมออีกครั้ง และเตรียมง้างหมัดจะเสยเข้าที่ปลายคางของคุณหมอ แต่ด้วยสัญชาตญาณทำให้คุณหมอสวนหมัดกลับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ผลั๊ว!!

โครม!!

ร่างของแบงค์กระเด็นไปชนขอบโต๊ะจนแก้วเหล้าล้มระเนระนาด ภีมรีบพาการ์ดเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนจะไม่สามารถบรรเทาความโมโหของคุณหมอได้ เขาปราดเข้าไปรัวย้ำอีกหมัด

ผลั๊ว!

"พอแล้วค่ะคุณหมอ!"

พราว รีบปราดเข้าไปขวาง เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มบานปลาย ด้วยเธอไม่นึกว่าทุกอย่างจะเลวร้ายขนาดนี้ 

เชน หันมามองเธอแล้วคว้ามือเธอไว้

"ผมบอกให้กลับ!"

เสียงคุณหมอเข้มขึ้นอย่างเอาเรื่อง ด้วยเขาเตือนเธอแต่แรกแล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่คิดจะสนใจคำพูดเขาสักนิด 

ปล่อยให้อารมณ์เขาคุกรุ่นขนาดนี้

"เอ่อ คุณหมอกลับไปก่อนดีกว่าค่ะ"

พราว แกะมือของเขาออก พยายามบอกอย่างใจเย็น ด้วยเธอต้องการจะอยู่เคลียร์ที่นี่ก่อน และอธิบายให้กับคนอื่นได้เข้าใจ หากเธอออกไปพร้อมกับเขาตอนนี้

จะดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

อีกทั้งเธอรู้สึกไม่ชอบสายตาของน้ำอิงที่มองเธอในตอนนี้

"ว่าไงนะ? คุณไม่เลือกผม?"

เชน กัดฟันกรอด ดวงตาของเขาแดงก่ำราวถ่านไฟที่ร้อนระอุ แม้จะรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ได้ไม่นาน และผูกพันใกล้ชิดกันไม่เท่าไหร่ แต่เขาก็หวงเธอมาก

และคิดว่าเธอน่าจะเลือกเขา

ในสถานการณ์แบบนี้

แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น

"พราวแค่บอกให้คุณหมอกลับไปก่อนค่ะ"

น้ำเสียงเธอเรียบนิ่ง เมื่อเห็นน้ำอิงเดินมาแตะต้นแขนของคุณหมอ ขณะที่เขามองเธอด้วยแววตาดุกร้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ถ้ากลับก็ต้องกลับด้วยกัน คุณต้องกลับกับผมเดี๋ยวนี้!"

ท่าทีของเขาดูจริงจัง ต่างจากบุคลิกแสนสุภาพที่เธอเคยเห็น หญิงสาวเลยถอยออกห่างโดยอัตโนมัติ 

"ไม่ค่ะ คุณหมอกลับไปก่อนเถอะ"

เชน ชะงักมือและกำเข้าหากันแน่น มองการ์ดและเพื่อนสนิทเข้าไปประคองร่างของไอ้หนุ่มอบต.ขี้เมา ก่อนจะหันมามองผู้หญิงที่เขาคลั่งไคล้อย่างไม่มีเหตุผล จนทำอะไรบ้าบิ่นได้แบบนี้ แต่เหมือนเขาจะพยายามอยู่ฝ่ายเดียว 

เธอไม่แคร์เขาเลยสักนิด

"หึ"

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเตรียมหันหลังจากไป พร้อมเอ่ยเสียงเข้ม 

"ก็ได้! ถ้าคุณเห็นคนอื่นดีกว่าผมก็ตามสบาย!"

**********