ตอนที่ 3 หนูจะไม่บอกใครว่าเห็นเจ้างวงช้าง

ตอนที่ 3

หนูจะไม่บอกใครว่าเห็นเจ้างวงช้าง

  

"เสียงครางของคุณหวานดีจัง ผมอยากฟังอีกครับ"

น้ำเสียงของเขา ทำให้ พราว รีบขยับกายออกห่าง ด้วยเกรงว่าจิตใจของตัวเองจะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้ 

ทว่าคุณหมอตรึงร่างของเธอไว้ที่เดิม

"อื้อ พอแล้วค่ะ"

"ยังไม่เสร็จเลยครับ"

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินบริเวณผิวอ่อนข้างแก้มและคำพูดชวนวาบหวามนั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนขนอ่อนในกายจะลุกชูชันไปทั่วร่าง ยิ่งมองร่างกายสมส่วนของเขา ท่อนแขนแข็งแรงที่กำลังทำแผลให้เธอ ซึ่งตอนนี้เขาพับแขนเสื้อขึ้นไปถึงข้อศอก จนเห็นรอยสักและเส้นเลือดปูดโปนอย่างชัดเจน

เชน ยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นเธอเอาแต่จ้องแขนของเขาไม่วางตา

"ทำไมเหรอครับ?"

"ปะเปล่าค่ะ พราวแค่แปลกใจที่เห็นคุณหมอสักเต็มแขนเต็มตัวแบบนี้"

ไม่เคยเห็นหมอไหนสักเยอะขนาดนี้มาก่อน หรือเพราะเขาเป็นคุณหมอรักษาสัตว์เลยกล้าที่จะสักเยอะแบบนี้

แต่ดูแล้ว กร้าวใจชะมัด!

"อ้อ"

เชน เหลือบมองแขนตน ก่อนจะโน้มหน้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม ประกายบางอย่างจากตัวเธอทำให้เขานึกสนุก "ความจริงไม่ได้สักแค่ที่แขนนะครับ ตรงนั้นก็สักด้วย ...อยากจะดูอีกไหมล่ะครับ?"

อะไรกัน?

ทำไมท่าทางและคำพูดของเขา ช่างชวนหวั่นไหวเสียเหลือเกิน จนสายตาของเธออดไม่ได้ที่จะไล้ต่ำมองไปยังเป้าตรงกึ่งกลางกายของเขา ที่เหมือนเริ่มจะเริ่มตุงขึ้น พลันก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้า ที่เธอเห็นงวงช้างของเขาอย่างชัดเจน

ใช่มันใหญ่มาก

และเหมือนจะมีรอยสักรูปมังกรอยู่บริเวณนั้น ดูแล้วช่างน่า...

ไม่นะ!!

อย่าฟุ้งซ่านมากกว่านี้เด็ดขาดนะยัยพราว!! นางฟ้าในตัวเธอตะโกนบอกเสียงดังลั่นอยู่ในหัว

"เอ่อ คุณหมอคะเมื่อสักครู่พราวไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้นค่ะ พราวไม่เห็นจริง ๆ ว่าคุณหมอเดินแก้ผ้าออกมาจากห้องน้ำ พราวไม่เห็นอะไรเลยค่ะ ว่าคุณหมอไม่ได้ใส่อะไรเลย!"

เธอรีบผุดกายลุกขึ้นทันที

แต่มือหนากดบ่าของเธอให้นั่งลงเหมือนเดิม คิ้วหนาเข้มของคุณหมอขมวดเข้าหากัน

"ตกลงเห็นหรือไม่เห็นครับ?"

น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย 

ดวงตาคู่สีนิลมองเธออย่างลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม

"ไม่เห็นค่ะ หนูไม่เห็นเลยว่าคุณหมอไม่ได้ใส่อะไร ไม่ได้เห็นเจ้างวงช้างด้วยค่ะ"

เชน หัวเราะในลำคอ

กับสรรพนามที่เธอเรียกอวัยวะส่วนนั้นของเขา 

เจ้างวงช้าง...

"คุณโกหกนะครับ"

"หนูไม่ได้โกหกนะคะ หนูไม่เห็นจริง ๆ ค่ะ คือตอนนั้นเจ้าหมาจูดี้บังหนูอยู่ แล้วคุณหมอก็เดินโทง ๆ มา แล้วก็อุ้มเจ้าจูดี้ขึ้น หนูก็เลยมองเจ้างวงช้างของคุณหมอแล้วหนูก็..."

บ้าจริง!

เธอหันไปมองเจ้าจูดี้ที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยอยู่ในกรง สงสัยจะกินอิ่มและคงเหนื่อยจากการโดนสวนท่อแน่นอน 

ดูท่าทางเจ้าพยานตัวดีของเธอ จะทำตัวลอยเหนือปัญหา ไม่ร่วมรับรู้กับสิ่งที่เธอกำลังเผชิญเลยแม้แต่น้อย

"แย่จัง คุณเห็นของผมแล้ว"

คุณหมอถอนหายใจออกมา พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงตัดพ้อน้อยใจ ใบหน้าหล่อเหลาอึมครึมลง "อย่างนี้ผมเสียหายนะครับ ผมเดินออกจากห้องน้ำโดยไม่ระวังตัว แต่คุณก็ใช้สายตาโลมเลีย แถมยังเห็นตรงนั้นของผมและบอกว่าเป็นงวงช้างด้วย แสดงว่าคุณเห็นมันอย่างชัดเจน"

เวรกรรม!

เขาพูดว่าตัวเองเสียหาย

ทั้งที่เธอเองต่างหากเล่าที่ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่ำ ๆ จนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"ก็พราวไม่ได้ตั้งใจนี่นา"

ทำไมเขาพูดเหมือนว่าความผิดนี้มันอยู่ที่เธอ และเขาจะต้องเสียหายอะไรขนาดนั้น ในเมื่อเจ้างวงช้างก็ยังอยู่ที่ตัวเขาไม่ได้หลุดหายไปไหนเสียหน่อย

"ไม่ได้ตั้งใจแต่คุณก็เห็นของผมไปแล้ว" 

น้ำเสียงของเขาดูเศร้าสร้อยลงยิ่งกว่าเดิม 

ห๊ะ!! แล้วยังไง?

"ก็คุณหมอเดินโทง ๆ ออกมาไม่พันผ้าขนหนูเอง!"

พราว รีบสวนกลับ 

พลันก็นึกหมั่นไส้ จนอยากจะยกมือขึ้นข่วนหน้าหล่อ ๆ ของเขาเสียเหลือเกิน

"ผมไม่ทันระวังตัวนี่ครับ ถึงจะเป็นพื้นที่คลินิกของผมก็จริง แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการและถึงเวลาที่ผู้ช่วยจะเข้ามาเลย คุณจะเข้ามาก็ไม่โทรบอกผมก่อน ดีนะครับที่ผมไม่โดนละลาบละล้วงเสียก่อน เฮ้อ"

เขาตัดพ้อต่อ แถมยังทำสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ขัดกับบุคลิกของเขาที่เต็มไปด้วยรอยสักเต็มตัว

พราว เริ่มจะทำอะไรไม่ถูก

เมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองถูกต้อนให้จนมุม

"งั้นพราวขอโทษแล้วกันค่ะ"

สุดท้ายเธอเลยต้องเอ่ยบอกไป เพื่อให้ทุกอย่างจบลง เธอจะได้กลับไปช่วยแม่ชงกาแฟต่อเสียที "แต่คุณหมอไม่ต้องห่วงนะคะ พราวจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครอย่างแน่นอน"

"เรื่องไหนเหรอครับ?"

เชน เลิกคิ้วสูงถามกลับอย่างยียวน

"ก็เรื่องที่ ...พราวเห็นเจ้างวงช้างของคุณหมอ"

ทำไมเขาจะต้องให้เธอเอ่ยย้ำ ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยนะ "เอ่อ พราวจะกลับไปที่ร้านแล้วค่ะ" เธอพยายามจะลุกขึ้น ด้วยรู้สึกเหมือนจิตใจจะเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

แต่ร่างหนาของคุณหมอกันเธอไว้

มือหนาวางลงกับโต๊ะ กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแรง กระดุมเสื้อเชิ้ตสามเม็ดบนของเขาถูกปลดออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยสักอย่างชัดเจน

"ผมจะเชื่อใจคุณได้ยังไงครับ"

ดวงตาสีนิลหลุบต่ำลง มองใบหน้าเนียนใสผุดผาดที่สะดุดตาสะดุดใจเขาตั้งแต่แรกเจอ จนเขารู้สึกสนุกที่จะหยอกล้อกับเธอเหมือนกำลังเล่นกับลูกแมวตัวน้อย ๆ ที่ดูหวาดกลัวแต่ก็สนใจใคร่รู้กับโลกภายนอก 

"เชื่อได้แน่นอนค่ะ พราวไม่เคยโกหกใคร รับรองว่าพราวจะรูดซิปปากให้สนิทเลยค่ะ คุณหมอไว้ใจพราวได้เลยค่ะ"

เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเอง แล้วลากเป็นเส้นตรง 

เชน มองตามความจิ้มลิ้มอิ่มวาวตรงหน้าที่เผยอออกเล็กน้อย 

อยากรู้จังว่ามันจะนุ่มนิ่มสักแค่ไหน

เขาจับปลายนิ้วชี้ของเธอให้บดเบียดกับเรียวปากของตัวเอง ก่อนที่จะดันมันเข้าไปในโพรงปากนุ่มของเธอ

"อื้อ"

พราว ตาเบิกโพลง เมื่อถูกเขาดันนิ้วของตัวเองเข้ามาในปาก สายตาแสนมีเสน่ห์ของเขามองเธออย่างลุ่มลึก จนเธอรู้สึกคล้ายกับว่าเวลารอบด้านหยุดตรงชั่วขณะ

ใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้

จนปลายจมูกโด่งของเขาเบียดชิดกับปลายจมูกโด่งเชิดของเธอ รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่มีกลิ่นน้ำหอมสะอาดผสานกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ จากเรือนกายหนาที่เบียดชิดเข้ามา

"น่ารัก"

เสียงนุ่มทุ้มต่ำออกมาจากริมฝีปากหยักสวย นิ้วเรียวแข็งตรึงปลายคางมนของเธอไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนเขาจะสอดนิ้วกลางของตัวเองเข้าไปในโพรงปากนุ่มของเธอ

"อื้อ"

พราว ครางเสียงอู้อี้ออกมา ขณะตวัดปลายลิ้นดูดดุนนิ้วของเขาในทันที สายตาคมจากใบหน้าหล่อเหลามองเธออย่างลุ่มลึก ร่างกายบุรุษแน่นเครียดที่เต็มไปด้วยกลิ่นเฉพาะแสนมีเสน่ห์ทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาได้อย่างง่ายดาย

"อา ลิ้นคุณนุ่มดีจัง"

เชน คำรามต่ำในลำคอ ขณะขบกรามเข้าหากันจนเป็นสันนูนเด่น ในตอนแรกเขาต้องการเพียงแค่พาเธอกลับมาทำแผลเท่านั้น แต่เพราะความสะดุดตาสะดุดใจบางอย่างในตัวเธอ 

ทำให้ตอนนี้เขาอยากจะทำมากกว่านั้น

มือหนาอีกข้างสอดเข้าเรือนผมสลวยสีคาราเมล ตรึงท้ายทอยของเธอไว้แน่น และดันนิ้วชี้เข้าไปในโพรงปากนุ่มจนสุด ใบหน้าเนียนใสที่กำลังดูดนิ้วของเขาอย่างตั้งใจ ทำให้เขารู้สึกราวจะคลั่ง

แค่นิ้วยังดีขนาดนี้

ถ้าเป็นส่วนนั้น ...จะดีขนาดไหน?

"อึก"

พราว ขยับหน้าออก และดึงข้อมือหนาให้นิ้วชี้ของเขาหลุดออกจากโพรงปากของเธอ นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยไหวระริก ด้วยทั้งอายทั้งสับสน และท่าทางนั้นของเธอ เหมือนจะทำให้ความอดทนบางอย่างของ เชน สิ้นสุดลง

ท้ายทอยของเธอถูกมือของเขาตรึงให้ได้องศา ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมายังเรียวปากอิ่มนุ่มของเธออย่างรวดเร็ว

"อื้อ"

*********