ตอนที่ 4 อยากให้หยุดจริงเหรอครับ?

ตอนที่ 4

อยากให้หยุดจริงเหรอครับ?

"อื้อ"

เสียงของ พราว หลุดหายไปในลำคอ เมื่อคุณหมอบดเคล้าจูบ เพียงเธอเผยอริมฝีปากออก ลิ้นสากร้อนก็แทรกซอนเข้ายังโพรงปากนุ่ม ดูดตวัดรัดรึงเรียวลิ้นเล็กอย่างดูดดื่ม จนกระแสวาบหวามแผ่ไปทั่วร่างของเธอ หัวสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แขนขาเริ่มไร้เรี่ยวแรง

เชน ดันร่างของเธอให้ชิดกับผนัง

ต้นขากำยำแนบลงกับโคนขาอ่อนของเธอ ท่อนแขนแข็งแรงโอบรัดเอวเธอไว้ ขณะที่เขาบดจูบเธออย่างดูดดื่มยิ่งขึ้น

ชั่วขณะเธอจูบตอบเขา

"อา"

เชน ครางต่ำในลำคอเมื่อได้สัมผัสความหวานล้ำ จนเขาไม่อยากจะหยุดตัวเอง จึงจูบเธอหนักหน่วงขึ้น มือหนาสอดเข้ายังสาบเสื้อยืด ลูบโลมแผ่นหลังนวลเนียนที่ลื่นละมุนราวกับเนื้อครีมนุ่ม เขาไล้มือสูงขึ้น ปลดตะขอบราด้านหลังออก 

"อ้ะ คุณหมอ! หยุดเถอะค่ะ"

หญิงสาวปราม พยายามผลักเขาออกห่างเมื่อได้สติ ยอมรับว่าเมื่อสักครู่เธอเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่แสนจะวาบหวามของเขา

"ทำไงดี ผมไม่อยากหยุดเลยครับ"

ใบหน้าหล่อเหลาซุกยังซอกคอระหง ดูดเม้มผิวอ่อนบริเวณนั้น พร้อมเอื้อมมาขยำเต้าทรวงอวบอิ่มโอบกุมไว้เต็มอุ้งมือ ความนุ่มนิ่มของเธอ ทำให้เชนอยากจะได้มากกว่านี้ "คุณเองก็ไม่อยากให้ผมหยุดหรอก จริงไหมครับ?"

"อื้อ"

เขากลับมาจูบเธออีกครั้งอย่างดูดดื่มเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม ขณะคลึงเคล้าปทุมเต้างามไม่หยุดหย่อน สัมผัสของเขาไม่รุนแรงจาบจ้วง รุกเร้า แต่เหมือนค่อย ๆ กระตุ้นอารมณ์ปรารถนาบางอย่างที่อยู่ในจิตใจของเธอให้ปะทุขึ้นทีละนิด

กว่าจะรู้ตัวกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอก็ถูกปลดลงไปกองอยู่บริเวณปลายเท้า มือหนาลูบโลมโคนขาอ่อน ไล้สูงยังขอบแพนตี้ตัวสวย นิ้วเรียวถูไถยังกึ่งกลางกายสาวภายใต้อาภรณ์ขวางกั้นที่เริ่มจะฉ่ำแฉะ 

"อืม ตัวคุณหอมมาก"

เชน คำรามต่ำในลำคอ มันแปลกมากที่เขาหยุดตัวเองไม่ได้ จนเขาเองก็รู้สึกประหลาดใจ ที่สามารถจะรุกเร้าคนตรงหน้าได้แม้เพิ่งจะเคยเจอกันเพียงครั้งแรก ร่างเล็กนุ่มนิ่มที่หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟและขนมเค้ก ทำให้เขาอยากจะลิ้มเลียไม่หยุดหย่อน

"คุณหมอ"

"ครับ"

เขาขานรับคำ มองในใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำราวลูกตำลึงสุก นึกรู้สึกเอ็นดูผสานอยากจะรังแกเสียให้ได้ เธอมีประกายบางอย่างที่สะดุดใจเขา ซึ่งเชนเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

ไม่ใช่ว่าชีวิตนี้ไม่เคยเจอคนสวย

เขาเจอมาเยอะ 

แต่ยังไม่เคยเจอใครที่มีเสน่ห์และสะกดใจเขาได้ตั้งแต่แรกเจอแบบนี้

"คุณมีแฟนหรือยังครับ?"

เขาเอ่ยถามตรง ๆ

"เคยมีค่ะ อื้อ..."

เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เมื่อนิ้วเรียวแข็งแหวกขอบแพนตี้ไปด้านข้าง ปลายนิ้วสากควานยังรอยแยกของกลีบงามที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำหวาน แล้วกดคลึงยังติ่งเกสรอ่อนไหว

กระแสซาบซ่านแผ่ไปทั่วร่าง

จนเธอรู้สึกเหมือนท้องน้อยเริ่มจะคัดเกร็ง

"เคยมีก็แสดงว่าตอนนี้ยังไม่มี"

เชน เลิกคิ้วสูง

พึงพอใจในคำตอบของเธอ ยิ่งได้สัมผัสจุดอ่อนไหวที่ตอบรับนิ้วเขาอย่างดีเยี่ยม ชายหนุ่มก็รู้สึกราวจะคลั่ง

"ทำไมคะ? คุณหมอจะจีบพราวเหรอคะ? อื้อ"

เธอแอ่นบั้นท้ายขึ้นตามจังหวะนิ้วของเขา 

"ได้มั้ยละครับ? ผมจีบคุณได้ไหม"

เชน ถามเสียงแหบพร่า

"คุณหมอนั่นเหรอคะจะจีบพราว แล้วคุณหมอยังไม่มีแฟนเหรอคะ?"

แม้เขาจะหล่อเหลาแค่ไหน

และตอนนี้เธอจะเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสของเขาเพียงใดก็ตาม แต่พราวก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบนี้จะยัง โสด

"ไม่มีครับ เป็นแฟนผมไหม?"

ห๊ะ!!!

ง่ายขนาดนั้นเลย 

เพิ่งจะเจอกันวันแรก เขาก็ถึงเนื้อถึงตัวเธอได้ขนาดนี้ แถมยังขอเป็นแฟนอีก ทำให้เธอนึกถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับ นพรัตน์ ที่รู้จักกันวันแรกเขาก็ขอคบเธอเป็นแฟน ทำท่าเหมือนว่ารักเธอมาก ให้เกียรติและเอาใจใส่ดีทุกอย่าง

แต่แท้จริงแล้วเขากลับแอบคั่วกับหัวหน้างาน แถมมองเธอเป็นแค่ผู้หญิงจืดชืดที่โง่เง่าคนหนึ่ง

ชั่วขณะ พราว รู้สึกเกลียดความสัมพันธ์ในลักษณะนี้ เกลียดผู้ชายที่ปากง่ายใจเร็ว นั่นทำให้เธอผลักร่างหนาออกห่างอย่างรวดเร็ว

พลั่ก!!

โครม!

"โอ้ย!"

คุณหมอร้องออกมา เมื่อถูกผลักโดยไม่ทันตั้งตัว จนแผ่นหลังปะทะเข้ากับผนังห้องอย่างแรง

"อะขอโทษค่ะ"

พราว รีบเอ่ยบอกเมื่อได้สติ ก่อนจะก้มลงดึงกางเกงขาสั้นขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็วสองแก้มของหญิงสาวแดงก่ำไปด้วยสีเลือดฝาด เมื่อสบตากับนัยน์ตาสีนิลเข้มบนใบหน้าหล่อเหลา

คุณหมอมองเธออย่างไม่เข้าใจ

แต่ไม่ทันจะเอ่ยอะไรต่อ เสียงของพยาบาลที่เป็นผู้ช่วยของเขาก็ดันขึ้น

"คุณหมอคะวันนี้มาเร็วจังเลยค่ะ"

ร่างท้วมของผู้ช่วยพยาบาลวัยสี่สิบกว่าปีเดินเข้ามา ก่อนจะตาลุกวาวเมื่อเห็น ลูกสาวของป้าจิตแม่ค้าขายกาแฟยืนอยู่ในห้องด้วย "อ้าวพราว มาส่งกาแฟเหรอ? เห็นป้าจิตบอกว่าพราวกลับมาอยู่ที่นี่ เป็นยังไงบ้างไม่เจอกันซะนานเลย"

"สบายดีค่ะพี่จี้ด"

พราว รีบเอ่ยตอบและพยายามทำน้ำเสียงของตัวเองให้ปกติ พี่จี้ดเป็นคนรู้จักแถวบ้านที่ตอนนี้เป็นพยาบาลอยู่โรงพยาบาลของรัฐ และมาเป็นผู้ช่วยของคุณหมอที่คลินิกรักษาสัตว์แห่งนี้ในช่วงเย็นด้วย

"มาส่งเฉพาะกาแฟของคุณหมอเหรอ พี่ขอชานมไข่มุกอีกแก้วได้ไหม?"

"ได้ค่ะเดี๋ยวพราวรีบไปชงมาให้เลย"

เอ่ยเสร็จ หญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปจากคลินิกในทันที ด้วยไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคุณหมออีกต่อไป 

แต่ไม่ทันจะพ้นประตูห้อง ร่างหนาของ หัสดิน เจ้าของตลาดพิบูลย์ทรัพย์ก็เดินเข้ามา

"อ้าวพราว"

"พี่ดิน"

"เป็นไงบ้างไม่เจอกันซะนานเลย เห็นป้าจิตบอกว่าเดี๋ยวนี้เป็นสาวออฟฟิศไฮโซ แทบจะไม่กลับมาไทรน้อยเลยนะ สบายดีหรือเปล่า?"

 ไฮโซ บ้าบออะไรกัน

ก็แค่งานออฟฟิศธรรมดาที่ทำงานหัวฟูทั้งวัน วันหยุดสัปดาห์ก็นอนพักแล้วก็ไถดูซีรีย์แค่นั้น

"สบายดีค่ะ พี่ดินกับพี่ปรางสบายดีนะคะ" เธอพอทราบว่าตอนนี้ หัสดิน กับ พี่มะปราง แต่งงานกันแล้ว 

แต่ที่เธอไม่รู้มาก่อนก็คือ

คุณหัสดิน รู้จักกับคุณหมองวงช้างด้วยหรือเนี่ย?

"ไงไอ้ดิน มาถึงคลินิกกูมีอะไรเหรอ? จะเอาหมาหรือแมวมารักษา? เป็นหมาของมึงหรือหมาในปากมึง"

"มึงทักเพื่อนแบบนี้เหรอวะ?"

เจ้าของตลาดเดินมาด้านใน ขณะที่คุณหมอมองตามหลังร่างบางที่เดินออกไป ปลายลิ้นสากแลกบอกมาตวัดเลียรสชาติหวานล้ำที่ยังคงติดตรึงอยู่บริเวณนั้น

มุมปากหยักยกโค้งขึ้นอย่างมีเลศนัย

"อืม"

"ดีไหม? มาเปิดคลินิกแถวนี้ กูบอกแล้วว่าดี คนแถวนี้เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวเยอะอันดับต้น ๆ ของประเทศเลยนะ มึงจะขยายสาขาเพิ่มอีกก็ได้ถ้าทำไม่ทัน"

หัสดิน ตบบ่าเพื่อนเบา ๆ ก่อนจะหันไปลูบหัว เจ้าหมาจูดี้ ที่อยู่ในกรง ตอนนี้หน้าคลินิกมีคนพาสัตว์เลี้ยงมารอรับบริการเป็นระยะแล้ว

"พอแล้ว"

เขม รีบส่ายหน้าปฏิเสธ 

"กูก็ลืมไป ว่าระดับมึงไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ที่มาเปิดคลินิกรักษาสัตว์ก็เพียงเพราะสนองนี้ดตัวเองล้วน ๆ ว่าแต่มาเปิดช่วงเย็นอย่างนี้ จะมีเวลาไปแฮงค์เอาท์กับพวกกูเหรอวะ?"

"กูอยู่กับหมาแมวแล้วสบายใจวะ"

เชน ยักไหล่ 

แม้การเปิดคลินิกรักษาสัตว์ของเขาจะทำขึ้นเพื่อเป็นที่พักใจของตัวเอง กระนั้นก็ต้องมีการบริหารจัดการเมื่อมีผู้มาใช้บริการเยอะ ดังนั้นเขาจึงมีผู้ช่วยที่เป็นคุณหมอมาประจำการและมีพยาบาลมาช่วยอีกสองคน 

เขาเป็นคนรักหมา แมว เป็นทุนเดิม

การมาเปิดที่คลินิกที่นี่ ส่วนหนึ่งก็เพราะคำแนะนำของเพื่อนด้วย 

แต่ตอนนี้

เขาเริ่มรู้สึกชอบคลินิกเล็ก ๆ แห่งนี้ซะแล้ว คลีนิกรักษาสัตว์คุณหมอเชน ที่อยู่ติดกับร้านกาแฟ 

รสชาติและกลิ่นของกาแฟที่ติดอยู่บริเวณปลายลิ้นหวานแสนละมุน ซาบซ่าน

จนเขาอยากจะดูดกลืนมันอีก

**********