ตอนที่ 2 คุณหมองวงช้าง

ตอนที่ 2

                          คุณหมองวงช้าง

ตึก ๆ ๆ 

เสียงวิ่งกระทืบเท้าขึ้นไปยังห้องด้านบนของลูกสาว ทำให้ จิต ผู้เป็นแม่ที่กำลังชงกาแฟให้ลูกค้าต้องตะโกนบอก

 "อะไรกันพราว! เดินให้มันเบา ๆ หน่อยลูก เป็นสาวเป็นแส้ เดินเหินแต่ละทีบ้านสะเทือนไปหมดทั้งหลังแล้วนี่!"

"จ้าแม่"

พราว ตะโกนกลับลงมาก่อนจะรีบปิดประตูห้อง แล้วปรี่ไปยังหน้ากระจกแล้วตระหนักได้ว่าสองแก้มของเธอแดงก่ำไปจนถึงใบหู ภาพงวงช้างอันใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท

ใหญ่ชะมัด!

ใหญ่กว่าของ นพรัตน์ แฟนเก่าที่เธอเห็นในวันนั้นเสียอีก

อ่า...

บ้าน่า!! แล้วทำไมจะต้องเอาไปเปรียบเทียบกับไอ้แฟนเก่าคนนั้นด้วย สิ่งที่เธอเห็นเมื่อสักครู่ดูดีกว่าตั้งเยอะ เขาทั้งหล่อ ทั้งใหญ่

คิดอะไรกัน ยัยพราว!

อีตาคุณหมอรักษาหมานั่น เดินแก้ผ้าโทง ๆ ออกมา อนาจารชัด ๆ จะดูดีกว่าได้ยังไง

แต่ว่า....เขาหล่อมากนะ

นางฟ้ากับนางมารในหัวเธอตีกันไปมายุ่งเหยิงกันใหญ่ จนหญิงสาวปวดหัวตุบ

"ไม่ ๆ ๆ ไม่นะ!"

"พราวทำอะไรอยู่! ลงมาช่วยแม่หน่อย ลูกค้ากำลังเข้าร้านเยอะ มาช่วยหยิบของและจัดขนมลงกล่องให้หน่อย"

เสียงของแม่ทำให้เธอหยุดความฟุ้งซ่านลงเพียงเท่านั้น

"จ้าแม่"

สุดท้ายเธอเลยต้องเดินลงมาด้านล่าง แม่ของเธอกำลังง่วนอยู่กับการชงกาแฟและน้ำปั่นให้กับลูกค้า ซึ่งก็เป็นคนแถวนี้ส่วนใหญ่ทำงานอบต. บางคนทำงานโรงน้ำแข็งและโรงงานกระดาษที่อยู่ใกล้ ๆ เวลาพักก็จะมากินข้าวตรงตลาดพิบูลย์ทรัพย์ และแวะมากินกาแฟกับน้ำปั่นที่ร้านของเธอเป็นประจำ

ช่วงเที่ยงถึงบ่ายสามถือว่าเป็นช่วงเวลานาทีทอง ที่แม่ของเธอจะชงกาแฟมือเป็นประวิง ส่วนใหญ่แม่จะทำคนเดียวนอกจากวันเสาร์อาทิตย์ที่พ่อหยุดจากงานอบต.ถึงจะมาช่วย

"แล้วเป็นอะไรหน้าแดงแจ๋เลย ไม่สบายหรือเปล่าลูก?"

แม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เปล่าจ้ะแม่ หนูไม่ได้เป็นอะไรแค่อากาศมันร้อน"

แม่นะแม่! ช่างสังเกตดีเหลือเกิน

"อากาศร้อน หรือว่าแอบขึ้นไปซดเบียร์อีก ระวังเหอะนะกินเบียร์ตอนอากาศร้อน ๆ แบบนี้ จะเป็นฮีสโตกเอา"

"ไม่ได้กินจ้ะ หนูไม่ได้ขี้เมาขนาดนั้นหรอกน่าแม่"

ความจริงเพิ่งจะกระดกไปสองแก้ว ก่อนที่จะเอากาแฟไปส่งคุณหมองวงช้างนั่นต่างหาก 

"อ้าวคุณหมอเชน จะรับอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ?"

เสียงทักของแม่ทำให้ พราว ชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้น และสบตากับดวงตาคู่สีนิลเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองเธออยู่แล้ว

คุณหมองวงช้าง

กำลังเดินเข้ามาในร้านของเธอ

ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงชิโนสีดำเนื้อดี เขาแต่งตัวเรียบร้อย ทรงผมที่เปียกชื้นถูกปัดแต่งให้เข้าที่ ทำให้กรอบหน้าของเขาคมชัดและดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้นกว่าเดิม

มุมปากหยักกยกโค้งขึ้นเมื่อสบตากับเธอ

พราว รีบเบี่ยงสายตาหลบทันที 

บ้าชะมัด!! 

ทำไมเธอต้องใจสั่นด้วยหว่า!! หลังจากที่เธอตะโกนกรีดร้องในคลินิกเขาเมื่อสักครู่ เธอก็รีบวิ่งออกมาโดยไม่หันหลัง และไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาพูดอะไรต่อจากนั้น

"ผมเอาตังค์มาจ่ายครับ"

"โอ๊ยแค่นี้เองค่ะคุณหมอ ปกติคุณหมอโอนมาให้อยู่แล้ว ไม่ต้องเดินมาถึงที่นี่ก็ได้ค่ะ แดดร้อนเปล่า ๆ ถ้าจะเอาอะไรเพิ่มโทรมาบอกก็ได้เดี๋ยวให้พราวเอาไปให้"

คำบอกของป้าจิต ทำให้หัวคิ้วหนาของชายหนุ่มเลิกสูงขึ้น 

เชน มองไปยังร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับกล่องขนมแล้วรู้สึกขำในใจ ไม่รู้ว่าเมื่อสักครู่เธอจินตนาการเกี่ยวกับเขาไปถึงไหนตอนไหน

เขากำลังรักษาอาการฉี่ไม่ออกของเจ้าจูดี้ สุนัขของเขาเอง แล้วเจ้าหมาสุดที่รักก็ทำเสื้อของเขาเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด จนเขาต้องถอดเสื้อผ้าออกแล้วเข้าไปอาบน้ำ แต่เมื่อได้ยินเสียงหมาร้องก็ทำให้เขาลืมตัว จนต้องรีบเดินออกมา

เพราะความรีบ ทำให้ลืมพันผ้าขนหนูออกมาด้วย ไม่คิดว่าจะเจอใครคนหนึ่งที่กำลังนอนกลิ้งที่พื้นอยู่กับหมาของเขาอยู่

เสียงกรีดร้องของเธอทำให้เขาได้สติ แต่ไม่ทันจะเอ่ยอะไรเธอก็รีบวิ่งออกจากคลินิกของเขาเรียบร้อยแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีผมว่าจะมาเอาหลอดด้วย ถ้าไม่มีหลอด ผมดูดไม่สะดวกครับ"

เชน เอ่ยเสียงต่ำขณะชะโงกหน้ามาใกล้ถาดขนม ที่คนตัวเล็กกำลังจัดเรียงลงกล่องอย่างตั้งใจ ชายหนุ่มกดยิ้มมุมปาก

เขาสังเกตได้ว่ามือขาวของเธอสั่นระริก

"พราว หยิบหลอดให้คุณหมอด้วยลูก"

แม่ของเธอตะโกนบอก

พราว นิ่วหน้าเล็กน้อย เพราะกระป๋องใส่หลอดก็วางอยู่ตรงหน้าเขา ทำไมเขาไม่หยิบเองเล่า

"นี่ค่ะ"

แต่จะทำยังไงได้ เขาเป็นลูกค้านี่นา

แม่บอกให้หยิบเธอก็ต้องหยิบ 

"ขอบคุณครับ"

เชน ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มทำให้ใบหน้าหล่อเหลาสว่างเจิดจ้า เมื่อหยิบหลอดสองอันที่หญิงสาววางไว้บนโต๊ะ เธอก้มศีรษะลงต่ำคล้ายไม่สนใจเขา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสนุกขึ้นมา

"อ่า คุณหมอจะรับอะไรอีกเหรอคะ?"

เธอเงยหน้าขึ้นถาม เมื่อเห็นเขายังคงยืนอยู่ไม่ขยับไปไหนสักที 

เชน ยักคิ้วขึ้นเมื่อสบตาเธอ

"ผมนึกว่าคุณจะไม่มองหน้าผมซะแล้ว นึกว่าจะมองแต่ส่วนล่างของผม"

"อ่า ไม่ใช่นะคะ...."

เขาพูดอะไร!!

สองแก้มของเธอแดงก่ำยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"เมื่อกี้โดนเจ้าจูดี้กัดตรงไหนหรือเปล่าครับ? ผมไม่ทันได้ดู"

เชน เปลี่ยนเรื่องทันควัน 

เขาไม่แน่ใจว่าเมื่อสักครู่ตอนที่เธอล้มลงตรงไปกับพื้น เจ้าหมาขี้เล่นทำให้เธอบาดเจ็บในส่วนไหนของร่างกาย แต่เมื่อมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าข้อศอกข้างซ้ายของเธอมีรอยถลอกเล็กน้อย

"ไม่ได้กัดค่ะ แค่ตอนล้มแขนคงไปครูดกับผนังข้าง ๆ ค่ะ"

"เดี๋ยวผมทำแผลให้ครับ ไปที่คลินิกผม"

"คุณหมอเป็นหมอรักษาสัตว์ไม่ใช่เหรอคะ? ทำแผลคนเป็นเหรอ อีกอย่างแผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะเดี๋ยวก็หาย"

เธอรีบเบี่ยงตัวหลบและเอ่ยปฏิเสธ เรื่องอะไรเธอจะเดินกลับไปที่คลินิกนั้นอีกเล่า เมื่อกี้ก็รู้สึกขายขี้หน้าจะแย่อยู่แล้ว

"แค่ทำแผล ผมทำเป็นทั้งนั้นแหละทั้งคนทั้งสัตว์ครับ ผมทำแผลให้ดีกว่า เดี๋ยวติดเชื้อบาดทะยักขึ้นมาจะยุ่ง ไปที่คลินิกผมครับ"

เขาสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะไปบอกแม่ของเธอ "ป้าครับพอดีเมื่อสักครู่ตอนที่น้องพราวไปส่งกาแฟให้ผม แล้วอีรุงตุงนังกับเจ้าจูดี้ ทำให้พราวเป็นแผล เดี๋ยวผมพาพราวไปทำแผลที่คลินิกก่อนนะครับ"

พราวกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ

ทว่าแม่ของเธอรีบชิงพูดก่อน

"อ้าวเหรอ? งั้นรบกวนคุณหมอด้วยนะคะ ยัยพราวก็อย่างนี้แหละค่ะ ซุ่มซ่าม ทำอะไรไม่ค่อยจะระวังตัว ฝากคุณหมอด้วยนะคะ ไปพราวคุณหมอจะทำแผลให้แล้วลูก รีบ ๆ เลย"

นั่นไง!! สุดท้ายก็เป็นเธอที่โดนว่าซุ่มซ่าม

หญิงสาวหันมาทำตาเขียวใส่เขา

แต่คุณหมอรูปหล่อยกคิ้วขึ้น พร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ตามมาซิครับ"

ยุบหนอ พองหนอ 

ไม่นะ!!

พราว สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แค่เขาทำแผลให้ อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ดึงจิตของตัวเองให้อยู่กับเนื้อกับตัว อย่าไปคิดถึงภาพงวงช้างอันใหญ่เมื่อก่อนหน้านี้

ไม่คิด ไม่คิด ไม่คิด ...

ท่องไว้

"ทำไมเหรอครับ?"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มหูดังอยู่ใกล้ ๆ จนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

"อ่า ความจริงแผลแค่นี้เอง ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะคะ"

"เดี๋ยวผมทายาให้ก่อนครับ เป็นผู้หญิงควรจะต้องรักษาแผลให้ดี ผิวคุณบางแล้วก็ขาวมาก ถ้าเกิดติดเชื้อแล้วเป็นแผลเป็นขึ้นมาจะดูไม่ดีนะครับ"

คุณหมอจับแขนของเธอแนบกับโต๊ะ ก่อนจะทาแอลกอฮอล์ลงไป หญิงสาวสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกได้ถึงความแสบร้อนของผิวบริเวณนั้น

"ซี้ด! คุณหมอขา ...อ่าแสบจัง"

คิ้วหนาของ เชน ขมวดเข้าหากัน เมื่อได้ยินเสียงครางหวานจากริมฝีปากจิ้มลิ้มบนใบหน้าเนียนใสที่หลับตาปี๋ 

แสนน่ารัก น่ารังแก

ท่าทางของเธอ...

กระตุ้นอารมณ์ดิบบางอย่างที่อยู่ในตัวของเขาให้ปะทุขึ้นจนรู้สึกเหมือนกำลังจะปริแตก ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยถูกจุดติดง่ายอย่างนี้มาก่อน 

นั่นทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้จนชิด

แล้วกระซิบบอกเสียงต่ำพร่า

"เสียงครางของคุณหวานดีจัง ผมอยากฟังอีกจังครับ"

  

*********