Share

ตอนที่ 8 ของขวัญแรกพบ

last update Petsa ng paglalathala: 2026-05-31 16:47:55

เมื่อกลุ่มของถังหยวนเลือกเครื่องประดับเสร็จและกลับมา ก็พบว่าบรรยากาศในห้องรับรองดูไม่ค่อยปกติเท่าใดนัก

แม้ภาพที่เห็นคือคนหนึ่งนั่งจิบชา อีกคนหลับตาพักผ่อนดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง แต่ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบแหลม ถังหยวนก็รู้ทันทีว่าต้องมีลับลมคมในอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซักไซ้ เพราะแต่ละคนยังมีภารกิจต้องไปจัดการต่อ ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันแล้ว

"เอาละ พาพวกเจ้าซื้อของก็แล้ว เดินเที่ยวก็แล้ว ข้ากับอาหมิงยังมีราชการต้องทำ ต่อจากนี้คงอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้แล้ว พวกเจ้ารีบกลับขึ้นเรือเถอะ จะได้ไม่เสียเวลาเดินทาง"

ถังหยวนเอ่ยลาทั้งสามคน ก่อนจะยัดถุงหอมที่พองโตใบหนึ่งใส่มืออวิ๋นเหยาเหยาพลางยิ้มกริ่ม "น้องหญิงเหยาเหยา แม้เจ้าจะไม่ชอบพี่ชายคนนี้ แต่พี่ชายยังชอบเจ้ามากนะ ของขวัญแรกพบนี้เจ้าจงรับไว้เถอะ 

ไว้ถึงเมืองหลวงแล้วข้าว่างเมื่อไหร่จะแวะไปหาที่จวนโหว เจ้าต้องพยายามกินให้มากนอนให้เยอะล่ะ พยายามโตมาให้สูงใหญ่แข็งแรงเข้าไว้ จะได้เป็นที่รักของคนอื่นๆ"

"ตอนนี้เจ้าผอมเกินไปแล้ว" ถังหยวนมือบอนเอื้อมไปหยิกแก้มอวิ๋นเหยาเหยาพลางหัวเราะอย่างคนเจ้าสำราญ "ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเนื้อหนังเลย วันหน้าจะหาคู่ครองยากนะ"

อวิ๋นเหยาเหยาที่ถูกหยอกล้ออีกครั้งเริ่มเดือดดาล นางออกแรงเตะเข้าที่หน้าแข้งของถังหยวนทีหนึ่ง พร้อมกับถลึงตาใส่ด้วยความโมโห แล้วสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ถังหยวน เจ้าเด็กบ้า วันหน้าข้าจะเอาคืนให้สาสม!

อวิ๋นเหยาเหยาตั้งปณิธานในใจว่าจะจัดการทั้งพี่ชายตัวแสบ (เฉินอี้) และเจ้าเด็กนี่ไปพร้อมๆ กัน โดยที่นางไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตนเองเริ่มทำตัวเป็นเด็กมากขึ้นทุกที

เมื่อเห็นนางเดินไปไกลแล้ว ถังหยวนจึงหันมามองเฉินอู๋หมิงพลางเอ่ยอย่างมีเลศนัย "พูดมาเถอะ เจ้าไปทำอะไรให้น้องหญิงตัวน้อยผู้น่ารักของเราโกรธเข้าล่ะ?"

เฉินอู๋หมิงปรายตามองเขาพลางแค่นเสียงเหอะ "ไร้สาระ ถ้ามีเวลาว่างนักก็เอาสมองไปใช้กับเรื่องงานเถอะ"

"ข้าไร้สาระงั้นเหรอ?" ถังหยวนหัวเราะขำ "คนที่เสนอให้แวะมาหาพวกเขาก็ไม่ใช่ข้าเสียหน่อย"

ก็จริง... แม้คนที่คอยสร้างบรรยากาศตลอดทางจะเป็นถังหยวน แต่คนที่เริ่มชวนมาพบพี่น้องคนอื่นๆ กลับไม่ใช่เขา หากไม่ใช่เพราะเขาสงสัยในจุดประสงค์ของสหายรัก เขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก

ในฐานะเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน ถังหยวนสังเกตเห็นความใส่ใจที่เฉินอู๋หมิงมีต่อน้องหญิงคนใหม่นี้ได้ชัดเจนกว่าใคร มิเช่นนั้นเขาคงไม่เพียรพยายามยั่วโมโหแม่นางน้อยคนนั้นซ้ำๆ หรอกนะ นี่ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนมีน้ำใจ ยอมเสียสละตนเองเพื่อช่วยเพื่อนรึไงกัน?

เขาแอบภูมิใจในความมีน้ำใจของตนเอง ทว่าเฉินอู๋หมิงกลับไม่รับน้ำใจนั้น เดินสะบัดหน้ากลับไปยังโรงเตี๊ยมที่พักของอ๋องหนิงทันที

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา นำเอาปุยหลิวจากริมฝั่งแม่น้ำมาติดที่เสื้อ เฉินอู๋หมิงหยิบปุยขาวๆ นั้นออก สายตาของเขาดูล้ำลึกยากจะหยั่งถึง

เมืองหลวงกับเจียงโจวอยู่ห่างกันนับพันลี้ ทว่าคนสกุลหยางกลับรู้ถึงการมีตัวตนของน้องหญิงผู้นี้ จากรายงานของสายลับ ดูเหมือนทางนั้นจะค่อนข้างระแวดระวังและให้ความสำคัญกับนางอย่างมาก ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่เขามองข้ามไม่ได้

จากการพบกันสองครั้งนี้ น้องหญิงคนใหม่ดูท่าทางไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ แม้ว่านิสัยจะดูนิ่งขรึมเกินกว่าชาติตระกูลไปบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติมากนัก จะมีก็แต่ท่าทีต่อต้านและไม่ชอบขี้หน้าเขาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ซึ่งมันดูขัดแย้งกับความพยายามประจบประแจงและเข้าหาเขาของคนสกุลหยางอย่างสิ้นเชิง

เฉินอู๋หมิงปัดปุยหลิวที่ลอยอยู่ตรงหน้าออกพลางหรี่ตาลง... สตรีหนอสตรี ช่างวุ่นวายเสียจริง

ด้านหลังมีเสียงถังหยวนตะโกนบอกให้เขาเดินช้าลง เขาจึงหยุดรอจนอีกฝ่ายวิ่งหอบแฮกเข้ามาหา

เมื่อมองดูสภาพเพื่อนสนิท ไม่รู้ทำไมเฉินอู๋หมิงถึงนึกไปถึงตอนที่ถังหยวนอยู่กับอวิ๋นเหยาเหยา เมื่อเทียบกับเขาแล้ว นางดูจะสนิทใจและเป็นตัวของตัวเองกับถังหยวนมากกว่า

หรือว่าข้าจะน่าดึงดูดใจน้อยกว่าถังหยวน? อยู่ๆ ความคิดประหลาดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา

หลังจากการเดินทางที่เหนื่อยล้า ในที่สุดขบวนของตระกูลเฉินก็กลับถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย

พ่อบ้านของจวนโหวที่มารอรับเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว เมื่อรับทุกคนเสร็จก็มุ่งหน้าตรงไปยังจวนเซวียนผิงโหวทันที

ทว่าระหว่างทาง กลับเกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญขึ้น นั่นคือเหตุการณ์ม้าตื่นตกใจ

ในเมืองหลวงมีเหล่าบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ที่ทำตัวเสเพลอยู่มาก ครั้งนี้ก็เป็นเหล่าคุณชายบ้านรวยที่ควบม้าเร็วในเขตชุมชน ไม่เพียงแต่ทำลายแผงลอยของชาวบ้านจนพังพินาศ แต่ยังทำให้ผู้คนตกใจขวัญผวากันไปหมด 

หากไม่ใช่เพราะหน่วยองครักษ์มังกร (เซียวหลงเว่ย) ที่ผ่านมาพบเหตุและเข้าสกัดม้าไว้ได้ทัน ป่านนี้คงมีคนต้องสังเวยชีวิตไปแล้วหลายศพ

บนรถม้า อวิ๋นเหยาเหยาและพี่หญิงเลิกม่านขึ้นดูความวุ่นวายที่อยู่ไม่ไกล

อาจจะเป็นเพราะเขาหน้าตาดีโดดเด่น อวิ๋นเหยาเหยาจึงเหลือบไปเห็นเฉินอู๋หมิงในทันที เขากำลังจูงม้าสีน้ำตาลเข้มตัวหนึ่งพลางลูบปลอบมันอย่างใจเย็น ข้างๆ กันมีคุณชายน้อยในชุดคลุมสีแดงเพลิงเดินวนเวียนรอบตัวเขา ดูเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างด้วยท่าทางตื่นเต้น

พ่อบ้านสังเกตเห็นคุณชายใหญ่ จึงเข้าไปทำความเคารพและรายงานตัว ครู่ต่อมา เฉินอู๋หมิงก็ฝากม้าไว้กับผู้ใต้บังคับบัญชา แล้วเดินตรงมาที่รถม้า โดยมีคุณชายน้อยคนนั้นตามติดมาเป็นหางเลข

เมื่อเข้ามาใกล้ อวิ๋นเหยาเหยาถึงพบว่าเป็นใบหน้าที่นางไม่คุ้นเคย ในความทรงจำไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อน ทว่าคุณชายน้อยคนนั้นกลับเป็นฝ่ายแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น

"ข้าคือ เหวินเฉิง แห่งจวนอู่หานโหว เป็นบุตรคนที่เจ็ด ทุกคนมักเรียกข้าว่าคุณชายเจ็ด น้องหญิงทั้งสองเรียกข้าว่าพี่เจ็ดก็ได้นะ"

เมื่อได้ยินชื่อ "เหวินเฉิง" อวิ๋นเหยาเหยาก็เริ่มมีความทรงจำลางๆ ขึ้นมา นางเคยได้ยินว่าท่านโหวผู้เฒ่าอู่หานมีหลานชายสายตรงที่รักมากคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่อายุสั้นจากไปก่อนวัยอันควร นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนตรงหน้านี้

ดูเหมือนว่า อุบัติเหตุที่ทำให้เขาจบชีวิตลง ก็น่าจะเป็นเหตุการณ์ม้าตื่นในครั้งนี้นี่เอง

อวิ๋นเหยาเหยาจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเหวินเฉิงนิ่งๆ ความรู้สึกกังวลใจแบบเดิมเริ่มกลับมาอีกครั้ง เห็นทีนางจะพึ่งพาความรู้ล่วงหน้าจากชาติก่อนมากเกินไปไม่ได้เสียแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งคนและเหตุการณ์เริ่มเปลี่ยนแปลงไปมากขึ้นเรื่อยๆ

เฉินอู๋หมิงหลังจากสนทนากับท่านอาเสร็จก็เดินกลับมา เขาเห็นน้องหญิงที่ดูท่าจะเกลียดเขาเอามากๆ กำลังจ้องมองเหวินเฉิงตาไม่กะพริบ

นางอาจจะไม่รู้ตัว แต่เหวินเฉิงน่ะรู้ดี เขาจึงเริ่มทำตัวสุภาพเรียบร้อยขึ้นทันตา เหมือนจะกลัวการถูกสาวงามตามตื๊อเอาได้

ภาพที่เห็นทำให้เฉินอู๋หมิงรู้สึกไม่สบอารมณ์ น้องหญิงที่มาจากเจียงโจวคนนี้ ขนาดเขานางยังไม่เห็นอยู่ในสายตาและรังเกียจสุดๆ แล้วอย่างเหวินเฉิงเนี่ยนะ นางจะมาสนใจได้อย่างไร?

เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาของเหวินเฉิงที่เป็นที่หมายปองของสาวๆ ในเมืองหลวง เฉินอู๋หมิงก็ได้แต่ขมวดคิ้ว... ถ้าว่ากันด้วยเรื่องหน้าตา ข้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามันเลยสักนิด ไม่รู้ว่าตาของน้องหญิงคนนี้เติบโตมาแบบไหนกันแน่

"เอาละ น้องหญิงทั้งสองเดินทางมาเหนื่อยทั้งวันแล้ว ต้องรีบกลับไปพักผ่อน วันหน้าค่อยหาโอกาสคุยกันใหม่" เขาคว้าตัวเหวินเฉิงที่เกะกะไปไว้ด้านหลัง แล้วบอกกับคนในรถม้าว่า "น้องเหล่ย น้องเหยาเหยา พวกเจ้ารีบกลับจวนไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ท่านย่ากับท่านแม่ไปไหว้พระที่วัดหมิงสุ่ย รอช่วงค่ำพวกท่านกลับมาแล้ว พวกเจ้าค่อยไปทำความเคารพ ถึงตอนนั้นค่อยกินข้าวพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว"

สิ้นคำพูดของเขา อวิ๋นเหยาเหยาก็ขมวดคิ้วถลึงตาใส่เขาทีหนึ่งทันที ก่อนที่ม่านรถม้าจะตกลงมาบดบังทุกอย่าง

เขาปฏิเสธคำชวนอันกระตือรือร้นของเหวินเฉิง โดยอ้างว่ามีราชการด่วนแล้วพาลูกน้องจากไป

อวิ๋นเหยาเหยาที่เข้าจวนเซวียนผิงโหวทางประตูข้าง ตั้งปณิธานกับตนเองว่าจะไม่ใช้ประสบการณ์ชาติก่อนมาคาดเดาปัจจุบันอีก นางจะใช้ชีวิตใหม่นี้ด้วยใจที่สงบ

ดูเอาเถิด... คนที่ควรจะตายกลับรอดชีวิตมาได้ แต่อีกด้าน คนที่ควรพบกันก็ยังไปวัดไหว้พระตามเดิมเหมือนชาติที่แล้ว เรื่องราวบนโลกนี้ช่างเปลี่ยนแปลงได้ยากแท้

.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 161 จบบริบูรณ์

    ในเมื่อเรียกชื่อใดก็เหมือนกัน แล้วเหตุใดจึงเรียกทังหยวนต่อไม่ได้เล่า? อวิ๋นเหยาเหยาค่อนแคะในใจ ทว่าก็มิได้ขัดขวางที่เฉินอู๋หมิงจะตั้งชื่อใหม่ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบิดาแท้ๆ ควรจะตามใจเขาบ้าง เพียงหวังว่าชื่อใหม่ที่เขาตั้งให้ลูกในชาตินี้จะไม่ประหลาดจนเกินไปนักเมื่อเห็นนางไม่คัดค้าน เฉินอู๋หมิงจึงใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ในห้องหนังสือมีกระดาษที่เขียนเสียทิ้งไว้เป็นกองพะเนิน ยามที่อวิ๋นเหยาเหยาเริ่มจะหมดความอดทน ในที่สุดเฉินอู๋หมิงก็มอบชื่อใหม่มาให้ "ผิงผิง ที่มาจากคำว่าผิงอัน "มุมปากอวิ๋นเหยาเหยากระตุกเล็กน้อย นางรู้สึกพูดไม่ออกกับชื่อนี้ ทว่าความหมายนั้นดียิ่งนัก จึงพอจะอนุโลมให้ใช้ได้ดังนั้น ซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหว 'เฉินอวิ๋นเฉิง' ที่ชาติก่อนชื่อเล่นว่าทังหยวน ในชาตินี้จึงมีชื่อเล่นว่า 'ผิงผิง' แทนนับว่าเป็นที่ยินดีของทุกฝ่ายซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหวที่ยังมีชื่อจริงว่าเฉินอวิ๋นเฉิง ยามนี้ 'ผิงผิง' น้อยที่มีอายุเพียงห้าขวบกำลังแอบอยู่ในพุ่มไม้ในสวน พลางเท้าคางใช้ความคิดพิจารณาชีวิตอย่างจริงจังเมื่อวันก่อน เขาได้ค้นพบความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในบ้านมานานหลายปี ความลับนี้มีเพียงเข

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 160 (ตอนพิเศษ) 7

    เพียงเพื่อสิ่งนี้ นางก็มิได้เกลียดชังเขามากมายถึงเพียงนั้น หากมิใช่ว่าเขาเป็นคนวางแผนให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นเต็มอก"เราไม่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไป" เฉินอู๋หมิงเอ่ยสิ่งใดไม่ออก หัวใจของเขาถูกความสงสารครอบงำจนหมดสิ้น ปรารถนาเพียงจะพานางไปจากสถานที่ที่เคยสร้างความเจ็บปวดแห่งนี้ให้เร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาปล่อยให้เฉินอู๋หมิงจูงมือเดินไป เมื่อเทียบกับลานเรือนที่ทรุดโทรมและอ้างว้าง ถนนภายนอกกลับเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ในอากาศยังมีกลิ่นอายของดอกท้อและปุยหลิวที่ลอยมาจากที่ใดสักแห่งทั้งสองเดินข้ามสะพานโค้งไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร้องขายของที่ครึกครื้นริมทาง อวิ๋นเหยาเหยาพลันหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน"เป็นอะไรไปหรือ?" เฉินอู๋หมิงก้มลงมองนางด้วยความไม่เข้าใจภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า อวิ๋นเหยาเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหลบแสงอาทิตย์ นางมองไปยังใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลายิ่งนักซึ่งอยู่ย้อนแสงนั้น แล้วยิ้มออกมาบางๆ "ข้าคิดถึงเฉิงเอ๋อร์กับเสี่ยวซินเจ้าค่ะ"ยามถูกเอ่ยถึงบุตรชายและบุตรสาวอย่างกะทันหัน เฉินอู๋หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ข้าเองก็คิดถึงพวกเ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 159 (ตอนพิเศษ) 6

    สำหรับการเดินทางลงใต้สู่เจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาเตรียมตัวเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วยามที่กลีบท้อในสวนร่วงโรยเต็มพื้นดิน พวกเขาก็ได้ล่องเรือตามกระแสน้ำมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแม้การเดินทางครั้งนี้ เฉินอู๋หมิง จะมาเพื่อปฏิบัติงานราชการ ทว่าในยามปกติเขาก็มิได้ยุ่งวุ่นวายนัด เขามีเวลาว่างมากมายเพื่ออยู่เป็นเพื่อนอวิ๋นเหยาเหยาทั้งสองนั่งตกปลาอยู่บนเรือ ชมทัศนียภาพอันงดงามของสองฝั่งน้ำ ทั้งยังแวะซื้อของพื้นเมืองมากมายตามท่าเรือที่แวะจอด พักผ่อนหย่อนใจไปตลอดทางนับว่าสำราญใจยิ่งนักนี่ช่างเป็นการเดินทางที่แตกต่างจากสองครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง มิมีความขัดแย้งหรือการทะเลาะเบาะแว้ง มิมีการบาดเจ็บหรือการหลั่งเลือด มีเพียงความอบอุ่นและสงบสุข จนเกือบจะทำให้คนสำคัญผิดว่าเป็นเพียงฝันหวานอันงดงามทว่าหากเป็นความฝัน เมืองเจียงโจวที่อยู่เบื้องหน้าคงไม่ปรากฏชัดเจนถึงเพียงนี้เมื่อถึงท่าเรือเจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาติดตามเฉินอู๋หมิงไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง นางไม่ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นอีก จึงมิได้ให้คนไปส่งข่าวว่านางกลับมา ในใจของนาง มีเพียงครอบครัวของท่านป้าเท่านั้นที

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 158 (ตอนพิเศษ) 5

    เมื่อมองดูท่าทางที่ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด... เป็นอย่างไรเล่า ข้ายังจัดการท่านไม่ได้อีกหรือ?ทางที่ดีเฉินอู๋หมิงอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนได้อีก มิเช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะสะบัดหนังสือหย่าใส่หน้าท่านจริงๆคล้ายจะสัมผัสได้ถึงลางร้าย เฉินอู๋หมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นสีหน้าของนางเริ่มดีขึ้น เขาที่แบกรับความผิดไว้เต็มอกก็รีบเข้าไปปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจเป็นการไถ่โทษ หวังว่าจะสามารถข้ามผ่านเรื่องราวในหน้านี้ไปได้โดยเร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาจึงโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามปกติเหมือนเช่นที่ผ่านมายามที่ดอกท้อป่าที่ย้ายมาปลูกในสวนผลิบาน เฉินอู๋หมิงได้รับมอบหมายงานราชการให้เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปยังเจียงโจวเมื่อได้ยินข่าวนี้นางจึงวางชุดตัวในที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งลง "เจียงโจวหรือเจ้าคะ?""ใช่ เจียงโจว" เฉินอู๋หมิงกล่าว "ข้าทราบว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของเจ้า งานในครั้งนี้ไม่รีบร้อน ข้าจึงอยากถามเจ้าว่าอยากจะเดินทางไปพร้อมกันหรือไม่ สองครั้งก่อนที่เรา

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 157 (ตอนพิเศษ) 4

    ท่าทางของเขาเช่นนี้ ทำให้อวิ๋นเหยาเหยานึกถึงความฝันในอดีต ในตอนนั้นนางยืนอยู่ในห้องหนังสือ มองดูเขาที่แอบซ่อนตัวร้องไห้เงียบๆ เหมือนเด็กน้อย ช่างน่าเวทนาและน่าสงสารจนทำให้นางยอมปล่อยวางปมในใจ ไม่คิดจะถือสาหาความกับความเจ็บปวดในอดีตทั้งปวงอีกในตอนนั้นนางเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่าง ความเป็นความตายกั้นขวางหยินหยาง ต่อให้ทุกข์ทรมานเพียงใดก็กลายเป็นเพียงอดีตที่สลายไปดุจควันไฟหากไม่ใช่เพราะเขาไปหานักพรตชั่วมาทำพิธีบีบให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมความแค้น นางกับเฉินอู๋หมิงที่พบกันใหม่ย่อมไม่มีเรื่องราวและอุปสรรคมากมายที่เกิดจากความโกรธแค้นของนางเช่นนี้ อุปสรรคเหล่านี้ได้หล่อหลอมวาสนาใหม่ให้แก่พวกเขา ทว่าในขณะเดียวกันความโกรธแค้นและอุปสรรคเหล่านั้นก็ได้เผาผลาญแรงกายแรงใจและอารมณ์ของนางไปมากมหาศาลหลังจากฝันเห็นทุกอย่างแล้วตื่นขึ้นมา นางก็ได้ให้อภัยเขาเป็นครั้งที่สอง แม้มิได้หมายความว่าทั้งคู่จะกลับมารักกันหวานชื่นในทันที ทว่าการที่สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอย่างสงบสุขไร้ความบาดหมาง ก็นับว่าสมบูรณ์แบบมากแล้วยามนี้ เขากลับแบกรับความผิดเรื่องการตายของนางไว้ที่ตนเอง นี่คือการทำให้ความเพียรพยาย

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 156 (ตอนพิเศษ) 3

    ยามนี้เมื่อทราบว่าเป็นของดูต่างหน้าของมารดาเขา เมื่อพิจารณาถึงความกตัญญูที่เฉินอู๋หมิงมีต่อมารดา ท่าทางในตอนนั้นหากนำมาใคร่ครวญดูใหม่ความหมายก็ย่อมเปลี่ยนไป นางคิดว่า บางทียามที่เขาตัดสินใจมอบหยกชิ้นนี้ให้นางเป็นคนแรกนั้น ทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้วหากในตอนนั้นเขายินยอมบอกนางว่านี่คือของดูต่างหน้าของมารดา พวกเขาคงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนั้นมาตลอดชาติภพเดิมทว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงข้อสมมติฐาน ในตอนนั้นเขาขว้างมาอย่างไม่ใส่ใจ นางเองก็โกรธเคืองอย่างสมเหตุสมผล ตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางของทั้งคู่ก็ผิดเพี้ยนไปแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นจึงต้องใช้เลือดและน้ำตามากมายมาแก้ไขความผิดพลาดนั้น"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็ซึ้งใจขึ้นมาหรือ?" เฉินอู๋หมิงเอ่ยกระเซ้า "เมื่อก่อนข้าส่งของดีๆ ให้เจ้าตั้งมากมายยิ่งกว่านี้เสียอีก เจ้าถูกหลอกง่ายถึงเพียงนี้ทำให้ข้ารู้สึกกดดันนักนะ"อวิ๋นเหยาเหยาหาได้ใส่ใจคำเย้าหยันเหล่านั้นของเขา นางลูบคลำหยกครู่หนึ่งแล้วเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลงมือถักพู่ที่งดงามด้วยตนเองเพื่อมาคู่กับหยก ทว่าปากกลับเอ่ยว่า "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนหลอกง่ายถึงเพ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 134 งานเลี้ยงจวนใหม่

    ในวันที่สิบหก งานเลี้ยงที่จวนหมิงอิงโหวจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมก็ได้ต้อนรับแขกเหรื่อมากมายจากทั่วทั้งเมืองหลวงจวนโหวคลาคล่ำไปด้วยแขกชั้นสูง บ่าวไพร่ในจวนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ปฏิบัติงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งโถงหน้าและเรือนหลังยิ่งมายิ่งครึกครื้นตามจำนวนแขกที่ทยอยมาถึงเฉินอู๋หมิง รับร

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 56 ไม่ชอบ2

    แม้ในตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือบุรุษผู้นั้น นางก็ไม่มีแก่ใจจะหันไปมองหรือเอ่ยคำใด ทำเพียงเดินตามความต้องการของตนเอง ชื่นชมโคมไฟที่สวยงามเรียงรายตลอดสองข้างทางสายตาของ เฉินอู๋หมิง ไม่เคยละไปจากนางเลย สายลมในต้นฤดูร้อนพัดผ่านอย่างอบอุ่นและสบายผิว มันพัดพาเส้นผมยาวของนางไปทางด้านหลัง จนสัมผัสเข้าก

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 9 เข้าจวน

    เรือนของบ้านสี่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว บ่าวไพร่ในบ้านยุ่งอยู่กับการจัดข้าวของ อวิ๋นเหยาเหยาพักอยู่กับพี่หญิง นางมองดูห้องนอนในชาติก่อนค่อยๆ เผยภาพความคุ้นเคยออกมาทีละนิด"เป็นอย่างไรบ้าง? ท่านน้าให้คนเตรียมไว้อย่างประณีต เจ้าชอบไหม?" หลินซื่อมองหลานสาวด้วยความเอ็นดูอวิ๋นเหยาเหยายิ้มพลางพยักหน

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 7 ไม่ชอบหน้า

    หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคเรื่องโจรน้ำมาได้ การเดินทางช่วงที่เหลือก็เป็นไปอย่างราบรื่นหลายวันผ่านไปเนื่องจากต้องหยุดพักที่ท่าเรือทงโจว ครึ่งวันเพื่อเติมเสบียง อวิ๋นเหยาเหยาจึงตอบตกลงตามคำชวนของพี่หญิงออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองแต่โดยดี เพราะการอยู่บนเรือนานๆ โดยไม่ได้เหยียบพื้นดินเลยนั้นทำให้รู้สึกอึดอั

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status