Share

ตอนที่ 7 ไม่ชอบหน้า

last update publish date: 2026-05-31 16:42:17

หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคเรื่องโจรน้ำมาได้ การเดินทางช่วงที่เหลือก็เป็นไปอย่างราบรื่น

หลายวันผ่านไปเนื่องจากต้องหยุดพักที่ท่าเรือทงโจว ครึ่งวันเพื่อเติมเสบียง อวิ๋นเหยาเหยาจึงตอบตกลงตามคำชวนของพี่หญิงออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองแต่โดยดี เพราะการอยู่บนเรือนานๆ โดยไม่ได้เหยียบพื้นดินเลยนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

เฉินอี้ อาสาเป็นผู้พิทักษ์บุปผาพาสองสาวลงจากเรือ พร้อมกับนำผู้ติดตามไปด้วยอีกสองคน

ทงโจวสมกับเป็นเมืองท่าเลื่องชื่อริมคลองขุด บนท่าเรือผู้คนพลุกพล่านจอแจ มองไปทางไหนก็เห็นเรือราชการและเรือสินค้าจอดเรียงราย ยุ่งขิงกันไปหมด

ทั้งสามคนเลี่ยงฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่ แล้วเช่ารถม้าคันหนึ่งมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง

ในตัวเมืองคึกคักไม่แพ้ท่าเรือ โรงเตี๊ยมและร้านรวงตั้งเรียงราย เฉินเหล่ยพาน้องสาวตรงไปยังย่านที่ขายเครื่องประทังผิวและเครื่องประดับเงินทอง สินค้าละลานตาจนแทบจะเลือกไม่ถูก

ปกติแม้จะมีนิสัยสุขุมเพียงใด แต่สุดท้ายเฉินเหล่ยก็ยังเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบกว่าปี เมื่อเห็นของชอบมากมายนางจึงลังเลใจ อยากได้ไปเสียหมดแต่ก็ไม่กล้าซื้อสุ่มสี่สุ่มห้า

ในจวนโหว ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ดูแลเรื่องการใช้จ่ายในบ้าน นางลำเอียงรักใคร่แต่บ้านรอง และไม่ได้ให้ความสำคัญกับบ้านสี่นัก หากไม่ใช่เพราะครอบครัวของพวกนางแอบทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ตอนอยู่ที่ซีเป่ย ลำพังเพียงเบี้ยหวัดและเงินรายเดือนจากจวนโหวคงไม่ช่วยให้ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายนัก

อวิ๋นเหยาเหยามองดูพี่หญิงที่ทำหน้าลังเลแล้วรู้สึกปวดใจ ถ้านางไม่ติดว่าตอนนี้ยังไม่สะดวกทำอะไรล่ะก็ นางคงควักตั๋วเงินออกมาให้พี่หญิงซื้อทุกอย่างที่อยากได้ไปแล้ว

เฉินอี้บอกว่าจะมาคุ้มกัน แต่เดินไปได้ครึ่งทางเขาก็ถูกอย่างอื่นดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน ตอนนี้ไม่รู้พาบ่าวรับใช้แอบไปมุดอยู่ที่ไหน ทิ้งให้สองพี่น้องยืนเลือกของอยู่ในร้านเครื่องประทังผิวกันตามลำพัง

"บ้านนอกมาจากไหนกันเนี่ย ซื้อไม่ไหวก็หลบไปสิ มายืนเลือกไปเลือกมาอยู่ได้ ไม่กลัวเกะกะคนอื่นบ้างหรือไง?"

ขณะที่อวิ๋นเหยาเหยากำลังช่วยพี่หญิงเลือกประเภทของชาดจู่ๆ ก็มีเสียงหญิงสาวแหลมเล็กดังมาจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นกร่างและจิกกัด เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

อวิ๋นเหยาเหยาชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังว่าพวกนาง เฉินเหล่ยเองก็อึ้งไปเช่นกัน ทั้งคู่ต่างประหลาดใจกับเหตุการณ์นี้

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าและเครื่องประดับหรูหรามาก ทว่าทั่วทั้งตัวกลับประโคมไปด้วยทองคำ เพชรพลอย และหยก จนดูละลานตาไปหมดราวกับเอาของดีทุกอย่างมาสวมไว้บนตัวคนเดียว

แม้คนคนนี้จะเสียมารยาท แต่เฉินเหล่ยก็คร้านจะถือสา เพราะนี่คือข้างนอก การหาเรื่องใส่ตัวโดยไม่จำเป็นนั้นยากจะจบลงได้สวย นางเป็นคนมีสติรู้กาลเทศะ ไม่ยอมลดตัวลงไปมีเรื่องกับใครเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ

นางวางตลับชาดในมือลง แล้วพาน้องสาวขยับไปด้านข้าง เลือกที่จะจบเรื่องด้วยความสงบ

อวิ๋นเหยาเหยาแม้จะไม่พอใจแต่ก็ยอมตามใจพี่หญิง ไม่ถือสากับคนพรรค์นั้น หญิงสาวคนนั้นเห็นพวกนางหลบไปก็แค่นเสียงเหอะ แล้วสั่งหลงจู๊ว่า "ชาดที่เพิ่งมาใหม่ห่อให้ข้าทั้งหมด เอาอย่างละสามชุด ห่อเสร็จแล้วส่งไปที่จวนสกุลเมิ่งทางทิศตะวันตกของเมือง"

เมื่อมีคนไม่น่าพึงใจอยู่ใกล้ๆ เฉินเหล่ยจึงอยากรีบซื้อให้เสร็จแล้วพาน้องสาวออกไป ทว่าทันใดนั้นที่หน้าประตู เสียงตะโกนอย่างร่าเริงของเฉินอี้ก็ดังขึ้น "พี่หญิง น้องหญิง ดูสิว่าข้าไปเจอใครเข้า?"

ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มสองคนที่มีบุคลิกและสง่าราศีโดดเด่นเดินตามมา เฉินอี้วิ่งเข้ามาหาพลางยิ้มจนตาหยี "นึกไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ มาเจอพี่ใหญ่กับพี่ถังเข้า ข้าเลยพาพวกเขามาด้วยเลย"

สองคนนั้นจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เฉินอู๋หมิงและถังหยวน

เฉินเหล่ยเองก็ประหลาดใจและดีใจ ถังหยวนนั้นเติบโตมาพร้อมกับเฉินอู๋หมิง ไปมาหาสู่ที่จวนโหวบ่อยครั้ง และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกๆ บ้านสี่ การได้มาพบกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปหลายปีนับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

อวิ๋นเหยาเหยามองดูเด็กหนุ่มสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นและดึงดูดสายตาผู้คนไปทั่วร้านแล้วรู้สึกปวดใจเล็กๆ เฉินอู๋หมิงยังคงทำตัวเย็นชาและพูดน้อยเหมือนเดิม ส่วนถังหยวนก็เอาแต่สะบัดพัดจีบขอบทองอวดความเจ้าสำราญ คนหนึ่งเย็นคนหนึ่งร้อน คนหนึ่งนิ่งคนหนึ่งขยับ ดูแล้วช่างเข้าคู่กันดีเหลือเกิน

"น้องหญิง ไม่เจอกันนานเลยนะ" ถังหยวนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "อุตส่าห์จะได้กลับเมืองหลวงทั้งที อยากได้ของดีๆ ไว้รอไปซื้อในเมืองหลวงดีกว่า ที่เล็กๆ อย่างทงโจวจะมีของดีอะไรกัน"

เขามองดูตลับชาดที่ทั้งสองเลือกไว้ แล้วใช้พัดเขี่ยๆ ดูด้วยท่าทางรังเกียจ "ชาดแบบนี้ใช้ไปก็เสียผิวเปล่าๆ ที่ข้ามีของดีที่พระสนมประทานมาให้ไว้กลับถึงเมืองหลวงแล้วข้าจะส่งไปให้พวกเจ้า ส่วนของพวกนี้ช่างมันเถอะ"

หากนับตามลำดับญาติ ถังหยวนถือเป็นญาติห่างๆ ของจวนเซวียนผิงโหว ดังนั้นแม้ความสัมพันธ์ทางสายเลือดจะไกลกันมาก แต่เพื่อแสดงความสนิทสนม เขาจึงเรียกเฉินเหล่ยและคนอื่นๆ ว่าน้องหญิงมาตั้งแต่เด็ก

คำพูดของเขาทำเอาหญิงสาวเมื่อครู่ถึงกับหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่เพราะมีคุณชายรูปงามสองคนอยู่ตรงหน้า นางจึงได้แต่กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจที่ถูกหักหน้า ทว่านางกลับไม่ยอมเดินจากไป สายตาจับจ้องอยู่ที่เฉินอู๋หมิงที่ยืนนิ่งไม่พูดจาไม่วางตา

อวิ๋นเหยาเหยาในฐานะคนที่ไม่มีตัวตนที่สุดในกลุ่ม ได้แต่มองดูถังหยวนแกล้งคนอื่นเงียบๆ นางรู้ซึ้งถึงนิสัยของคนคนนี้ดี นางเห็นเขาหาเรื่องวุ่นวายมานับครั้งไม่ถ้วนจนไม่รู้สึกแปลกใจอะไรอีกแล้ว

ทว่า ความมั่นใจของนางกลับถูกตบหน้าเข้าอย่างจังในวินาทีต่อมา

เพราะถังหยวนหันมาพูดกับนาง!

"นี่คือน้องหญิงคนใหม่ของบ้านเราหรือ? ดูท่าทางเรียบร้อยเชื่อฟังจังเลยนะ"

เขามองลงมาพลางยิ้มกว้างแล้วเอามือลูบหัวอวิ๋นเหยาเหยา เหมือนกำลังหลอกล่อลูกแมวน้อยที่น่าสงสาร ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู "น้องหญิงคนนี้ผอมเกินไปแล้ว เห็นแล้วน่าปวดใจจริงๆ ไว้ถึงเมืองหลวงแล้วพี่หยวนคนนี้จะส่งของดีๆ ไปให้ รับรองว่าวันหน้าเจ้าต้องโตมาตัวสูงใหญ่แข็งแรงแน่นอน"

อวิ๋นเหยาเหยายืนหน้านิ่ง รับรู้ถึงมือที่วางอยู่บนหัว ในใจไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือจะขำดี

จะหยอกล้อนางก็ช่างเถอะ แต่ไอ้ที่บอกว่าจะให้ "สูงใหญ่แข็งแรง" นี่เขาคิดออกมาได้ยังไง?

ดังนั้น นางจึงมองถังหยวนนิ่งๆ แล้ว "เพียะ!" นางปัดมือของเขาออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้อนไปในอากาศ

ถังหยวนลูบหลังมือที่ขึ้นรอยแดง ทำหน้าตาละห้อย "น้องหญิงดุจังเลย หรือว่าเจ้าไม่ชอบพี่ชายคนนี้?"

เฉินเหล่ยยืนมองดูอย่างขำขัน "น้องหญิงจะไปรู้จักเจ้าได้ยังไง? มาทึกทักว่าเป็นพี่ชาย หน้าไม่อายจริงๆ น้องหญิงข้าเป็นคนขี้อาย เจ้าอย่าไปแกล้งนางสิ"

"ขี้เหนียวจริง แค่น้องสาวคนเดียวก็หวง" ถังหยวนทำท่าฮึดฮัด "คอยดูนะ ต่อไปน้องหญิงต้องสนิทกับข้าที่สุดแน่!"

ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด อวิ๋นเหยาเหยากล้ายืนยัน เพราะชาติก่อนมันก็ฟ้องอยู่ทนโท่

นางชอบดูถังหยวนแกล้งคนอื่น แต่ไม่รวมถึงการแกล้งตัวนางเองแน่นอน

ทุกคนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ ขณะมุ่งหน้าออกไปข้างนอก ท่ามกลางความร่าเริงของเฉินอี้และถังหยวน เฉินอู๋หมิงกลับเงียบขรึมกว่าใคร เขาทำหน้าที่เหมือนองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์คอยดูแลอยู่ข้างๆ หากไม่ถูกถามเขาก็แทบจะไม่เอ่ยปากเลยตลอดทาง

อวิ๋นเหยาเหยาสังเกตเห็นว่าสายตาของเขามักจะแอบมองมาที่นางบ่อยๆ เป็นสายตาที่แฝงไปด้วยการสำรวจร่องรอยบางอย่าง ซึ่งแตกต่างจากการพบกันครั้งที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

ทว่าตอนนี้นางไม่มีเวลาไปสนใจเฉินอู๋หมิง เพราะถังหยวนตัวปัญหานั้นไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไรก็ต้องลากนางเข้าไปเกี่ยวด้วยตลอดทาง ปากไม่ยอมหยุดพักเลยสักนิด

"น้องหญิงชอบอันนี้ไหม? ถ้าชอบพี่ซื้อให้นะ"

"อะไรนะ? ไม่ชอบเหรอ? ไม่ชอบก็ช่างมัน เราไปดูอย่างอื่นกัน"

"อันนี้ก็ไม่ถูกใจอีก? เฮ้อ น้องหญิงนี่เอาใจยากจริงๆ เลยนะ!"

"เจ้าคิดว่าปิ่นอันนี้ไม่สวยจริงๆ เหรอ? แต่พี่ว่ามันเหมาะกับเจ้ามากเลยนะ ไม่เอาเนี่ยเสียดายแย่"

...

อวิ๋นเหยาเหยารู้สึกรำคาญกับการปรนนิบัติพัดวีของถังหยวนเหลือเกิน ชาติก่อนเขาก็ชอบแกล้งนางนะ แต่ไม่เคยเสียสติถึงขั้นนี้มาก่อน! หรือว่าการเกิดใหม่ของนางจะส่งผลกระทบแปลกๆ แบบนี้ด้วย?

นางพูดแต่คำว่า "ไม่เอา" "ไม่ชอบ" "ปฏิเสธ" วนไปจนปากจะแห้งตายอยู่แล้ว แต่ดูถังหยวนสิ เขายังดูมีพลังล้นเหลือที่จะแกล้งนางต่อได้อีกรอบ

สุดท้ายนางทนไม่ไหวจริงๆ ท่ามกลางรอยยิ้มขำของพี่หญิง นางจึงยกมือยอมแพ้ "พี่หญิง ข้าขอตัวกลับไปที่เรือก่อนดีกว่า พวกท่านเดินเที่ยวกันต่อเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า"

เฉินเหล่ยเองก็รู้สึกว่าน้องสาวเป็นคนนิ่งเกินไป นิ่งจนไม่เหมือนเด็กสาววัยสิบสองสิบสามปี พอนึกถึงเรื่องราวทางบ้านของนางก็นึกไม่อยากให้นางทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัยนัก จึงยินดีที่เห็นถังหยวนมาหยอกล้อนาง เพราะถังหยวนเก่งเรื่องการเอาใจผู้หญิงที่สุด ให้เขาช่วยให้น้องสาวร่าเริงขึ้นบ้างก็คงดี

แต่เมื่อเห็นน้องสาวดูรำคาญจริงๆ นางจึงส่งเสียงห้ามถังหยวน แล้วบอกกับอวิ๋นเหยาเหยาว่า "นานๆ ทีเราจะได้ออกมาด้วยกัน เดินต่ออีกหน่อยเถอะ ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าไป พี่ต้องอยู่กับตาบ้าสามคนนี้ลำพัง มันจะไปสนุกอะไร"

เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของพี่หญิง อวิ๋นเหยาเหยาจึงลังเลและตัดสินใจยอมตามใจนาง

ที่จริงขอแค่ถังหยวนไม่มาวอแว นางจะเดินนานแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง ดังนั้นตลอดทางที่เหลือ นางจึงพยายามอยู่ห่างจากถังหยวนให้ได้มากที่สุด พอเขาพูดด้วยนางก็ทำหน้ามุ่ย แสดงออกทั้งกายและใจว่าต่อต้าน "พี่ชาย" ที่ทึกทักเอาเองคนนี้สุดชีวิต

ถังหยวนหัวเราะร่วนจนเลิกเล่นพัด เขาอาศัยความสูงรีบเอื้อมมือมาขยี้หัวอวิ๋นเหยาเหยา "น้องหญิงตลกจัง ขำจะตายอยู่แล้ว"

ในห้องรับรองชั้นสองของร้านเครื่องประดับทอง เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้นางพลางทำท่าทุกข์ใจหลอกๆ "น้องหญิง ข้าจะบอกอะไรให้นะ คนอย่างข้าน่ะ ยิ่งใครไม่ชอบพี่ก็ยิ่งอยากเข้าใกล้ ถ้าวันไหนเจ้าเลิกไม่ชอบพี่ พี่ถึงจะเลิกกวนใจเจ้า เพราะฉะนั้น เจ้าจะเลือกมาชอบพี่ไหมล่ะ?"

อวิ๋นเหยาเหยาถลึงตาใส่เขาอย่างนิ่งสงบ แล้วตอบสั้นๆ ว่า "ฝันไปเถอะ"

นางรู้สึกว่าถังหยวนเป็นคนไร้สาระจริงๆ แต่เขากลับดูสนุกสนานอยู่คนเดียว โดยมีเฉินเหล่ยและเฉินอี้คอยดูละครฉากนี้อย่างบันเทิงใจ

เฉินอี้กับถังหยวนนั้นนิสัยเข้ากันได้อย่างกับปี่กับขลุ่ย พออยู่ด้วยกันก็มีเรื่องคุยไม่จบสิ้น โดยเฉพาะเรื่องแกล้งอวิ๋นเหยาเหยาเนี่ย ใจตรงกันเสียเหลือเกิน

พอมองดู "พี่ชายจอมซน" ที่นางเคยตั้งใจว่าจะเอ็นดูให้ดีตอนโต อวิ๋นเหยาเหยาจึงตัดสินใจว่า... ขอเพิ่มชื่อเขาลงในบัญชีดำที่ต้องสั่งสอนชั่วคราวดีกว่าส่วนเรื่องจะเอ็นดูค่อยว่ากันตอนจัดการให้เข็ดหลาบแล้ว

ขณะที่นางตัดสินใจแน่วแน่ จู่ๆ เฉินอี้ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาพลางทำหน้าสงสัย "ทำไมข้าถึงรู้สึกหนาวๆ ขึ้นมาล่ะเนี่ย?"

"คิดไปเองน่ะ" ถังหยวนสะบัดพัด แล้วขยับเข้าไปซุบซิบต่อ อวิ๋นเหยาเหยาได้ยินแว่วๆ ก็รู้เลยว่าเขากำลังสืบเรื่องของนางอยู่ ช่างขี้นินทาเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด

ช่างเถอะ นางไม่ได้เพิ่งรู้ซึ้งถึงนิสัยเสียๆ ของเขาเป็นวันแรกเสียหน่อย ฝึกให้ชินไว้ก็แล้วกัน เพราะหลายครั้งนิสัยแบบนี้ของเขาก็มีประโยชน์ดีเหมือนกัน

ถังหยวนต้องเลือกของขวัญให้พี่น้องที่บ้าน เฉินอี้กับเฉินเหล่ยจึงเข้าไปช่วยเลือกด้วย ในห้องรับรองจึงเหลือเพียงคนสองคน และความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมทันที

อวิ๋นเหยาเหยารินน้ำชาครึ่งถ้วยให้พี่หญิงและตัวเอง พอเงยหน้าเห็นถ้วยของเฉินอู๋หมิง ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า นางลังเลครู่หนึ่งก่อนจะรินให้เขาจนเต็ม ตามมารยาทพื้นฐานที่ควรมี เพราะหากนางทำตัวแปลกแยกเกินไป เขาอาจจะคิดว่านางกำลังทำเรียกร้องความสนใจ เหมือนที่พวกสตรีในเมืองหลวงชอบทำกัน

"ขอบใจนะน้องหญิง" เมื่อรินเสร็จ เฉินอู๋หมิงก็เอ่ยขอบใจสั้นๆ เรียบๆ

"คุณชายใหญ่เกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ" อวิ๋นเหยาเหยาเรียกเขาตามเดิม แล้วก้มหน้ากินขนมจิบน้ำชา

เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่ยังคงแอบมองมาที่นางเป็นระยะ อวิ๋นเหยาเหยาก็เริ่มมั่นใจ... วันนี้เฉินอู๋หมิงแปลกมาก

เขามองนางเหมือนมองนักโทษ แม้จะไม่จ้องตรงๆ แต่ในฐานะสามีภรรยากันมาหลายปี นางรู้จักเขาดีเกินไป บุรุษผู้นี้กำลังวางแผนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับนางแน่นอน

นางไม่อยากเดาใจเขาอีกต่อไป จึงเงยหน้าจ้องเขาตรงๆ แล้วถามว่า "คุณชายใหญ่มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ?"

เฉินอู๋หมิงดูจะประหลาดใจกับความเถรตรงของนาง เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม เขาคิดเล็กน้อยแล้วถามว่า "น้องหญิง... มีคนรู้จักเก่าในเมืองหลวงหรือไม่?"

"ไม่มีเจ้าค่ะ"อวิ๋นเหยาเหยาตอบกลับอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงราบเรียบหน้าตาเป็นธรรมชาติ "ข้าเติบโตที่เจียงโจวมาตั้งแต่เด็ก นอกจากครอบครัวของท่านน้าแล้ว ข้าไม่รู้จักใครเลย และไม่เคยติดต่อกับใครทั้งนั้น..."

นางพูดความจริง เพราะเรื่องในชาติก่อนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับชาตินี้เลยสักนิด

เฉินอู๋หมิงจ้องนางอยู่นาน เหมือนกำลังประเมินว่านางพูดจริงหรือไม่ อวิ๋นเหยาเหยาฝืนทนให้เขาจ้องสำรวจ แต่ในใจเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว

เขามักจะชอบมองนางแบบนี้เสมอ เหมือนกับว่าทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากนางต้องถูกประเมินและไตร่ตรองอย่างหนัก ราวกับนางเป็นคนกะล่อนปลิ้นปล้อน มีแต่แผนการซ่อนเร้นจนท่านหมิงอิงโหวผู้ยิ่งใหญ่ต้องคอยระแวดระวัง

ในอดีตนางเคยอดทนครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนั้นนางอยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่า... ในเมื่อคิดว่านางเจ้าเล่ห์นักหนา แล้วจะมาขอนางแต่งงานหาเรื่องใส่ตัวทำไม ในเมื่อนางเองก็ไม่เคยอยากแต่งกับเขาเลยสักนิด!

ถึงแม้ตอนนั้นจะตกน้ำจนเกิดเรื่องที่ต้องรับผิดชอบต่อกัน แต่มันก็เป็นสถานการณ์คับขัน ยามนั้นใช่ว่าพวกเขาทั้งคู่จะไม่มีทางออกอื่น ถึงแม้วันหน้าชีวิตการแต่งงานของนางอาจจะมีอุปสรรคไปบ้าง แต่นางก็อาจจะได้เจอคนที่ดีกว่าเขา

แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ต้องมาอยู่ด้วยกัน กลายเป็นสามีภรรยาที่ไม่พึงพอใจกันและกัน นึกถึงแล้วมันก็น่าอึดอัดใจนัก

อวิ๋นเหยาเหยาเริ่มไม่สบอารมณ์ และนางไม่คิดจะเก็บซ่อนความขุ่นเคืองที่มีต่อเขาอีกต่อไป นางจึงพูดออกไปตรงๆ ว่า "คุณชายใหญ่... ข้าไม่ใช่นักโทษของท่านนะเจ้าคะ"

น้ำเสียงของนางค่อนข้างหนักแน่น เฉินอู๋หมิงมองเห็นไฟโทสะจางๆ ในดวงตาของเด็กสาวตรงหน้า ถึงได้รู้ตัวว่าตนเองกระทำการโดยไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเกินไป

เขามัวแต่คิดเรื่องของตัวเองจนลืมไปว่าน้องหญิงคนนี้ไม่ใช่ลูกน้อง และไม่ใช่ศัตรูของเขา การใช้ท่าทีแบบนั้นกับนางจึงถือว่าเกินไปจริงๆ คำพูดของท่านอาสี่ที่ฝากฝังให้ดูแลนางยังแว่วอยู่ในหู แต่เขากลับทำให้น้องสาวโกรธเสียแล้ว อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องดี

ดังนั้น เขาจึงยอมรับผิดด้วยท่าทีสงบ "ขออภัยด้วยน้องหญิงเหยาเหยา ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

อวิ๋นเหยาเหยาไม่ชอบให้เขาเรียกนางว่า "เหยาเหยา" จึงเอ่ยเรียบๆ ว่า "วันหน้าคุณชายใหญ่โปรดระวังด้วยก็พอเจ้าค่ะ และข้าไม่ชอบให้คนนอกเรียกชื่อเล่นของข้า"

คราวนี้เฉินอู๋หมิงมั่นใจแล้วว่าน้องหญิงที่เพิ่งรู้จักคนนี้มีอารมณ์แปลกประหลาดจริงๆ ตามหลักแล้ว นางต้องเข้ามาอาศัยอยู่ในจวนโหว ควรจะต้องพยายามสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเขาไว้ ต่อให้ไม่คิดจะสนิทสนมกันจริงๆ แต่ด้วยความเป็นญาติกัน อย่างน้อยต่อหน้าก็ควรจะทำตัวให้ดูดีบ้าง

แต่ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เด็กสาวคนนี้ก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบขี้หน้าเขา และนางไม่ใส่ใจด้วยว่าเขาจะดูออกหรือไม่ มาตอนนี้คุยกันไม่กี่คำ นางก็พูดจาเหน็บแนมประชดประชันเหมือนไม่เกรงกลัวเลยสักนิดว่าจะถูกเขาไม่ชอบหน้า

เขาถามตัวเองว่าได้ไปทำอะไรให้นางไม่พอใจหรือเปล่า นอกจากเรื่องเสียมารยาทก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินนางเลย จู่ๆ ถูกจ้องเล่นงานอย่างไม่เกรงใจแบบนี้ แม้เขาจะไม่ถือสา แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมคนอื่นไปเสียหมด ใบหน้าของเขาจึงเริ่มเย็นชาลง

น้ำเสียงของเขาก็เย็นเยียบไม่แพ้กัน "น้องหญิงวางใจเถิด วันหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีก"

อวิ๋นเหยาเหยายอมรับความเฉยชาของเฉินอู๋หมิงได้เป็นอย่างดี เพราะนางคุ้นเคยกับใบหน้าเย็นชาแบบนี้ที่สุดแล้ว ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้นางเคยคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาให้ดีในอนาคต แต่พอนั่งลงตรงข้ามเขาในตอนนี้ แล้วพบว่าแค่เห็นหน้าเขานางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาง่ายๆ นางรู้สึกว่าแผนการในอนาคตทั้งหมดคงต้องรื้อทิ้งใหม่เสียแล้ว

การเกิดใหม่มีผลกระทบต่อนางจริงๆ อวิ๋นเหยาเหยาในร่างเด็กสาววัยสิบสองปี เหมือนได้เอาแต่ใจแบบที่เคยสูญเสียไปในวัยเยาว์กลับคืนมา นางเริ่มจะทำอะไรตามใจตัวเองมากขึ้น

แน่นอน... ว่านางจะทำแบบนี้กับเฉินอู๋หมิง เพียงคนเดียวเท่านั้น

..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 161 จบบริบูรณ์

    ในเมื่อเรียกชื่อใดก็เหมือนกัน แล้วเหตุใดจึงเรียกทังหยวนต่อไม่ได้เล่า? อวิ๋นเหยาเหยาค่อนแคะในใจ ทว่าก็มิได้ขัดขวางที่เฉินอู๋หมิงจะตั้งชื่อใหม่ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบิดาแท้ๆ ควรจะตามใจเขาบ้าง เพียงหวังว่าชื่อใหม่ที่เขาตั้งให้ลูกในชาตินี้จะไม่ประหลาดจนเกินไปนักเมื่อเห็นนางไม่คัดค้าน เฉินอู๋หมิงจึงใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ในห้องหนังสือมีกระดาษที่เขียนเสียทิ้งไว้เป็นกองพะเนิน ยามที่อวิ๋นเหยาเหยาเริ่มจะหมดความอดทน ในที่สุดเฉินอู๋หมิงก็มอบชื่อใหม่มาให้ "ผิงผิง ที่มาจากคำว่าผิงอัน "มุมปากอวิ๋นเหยาเหยากระตุกเล็กน้อย นางรู้สึกพูดไม่ออกกับชื่อนี้ ทว่าความหมายนั้นดียิ่งนัก จึงพอจะอนุโลมให้ใช้ได้ดังนั้น ซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหว 'เฉินอวิ๋นเฉิง' ที่ชาติก่อนชื่อเล่นว่าทังหยวน ในชาตินี้จึงมีชื่อเล่นว่า 'ผิงผิง' แทนนับว่าเป็นที่ยินดีของทุกฝ่ายซื่อจื่อแห่งจวนหมิงอิงโหวที่ยังมีชื่อจริงว่าเฉินอวิ๋นเฉิง ยามนี้ 'ผิงผิง' น้อยที่มีอายุเพียงห้าขวบกำลังแอบอยู่ในพุ่มไม้ในสวน พลางเท้าคางใช้ความคิดพิจารณาชีวิตอย่างจริงจังเมื่อวันก่อน เขาได้ค้นพบความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในบ้านมานานหลายปี ความลับนี้มีเพียงเข

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 160 (ตอนพิเศษ) 7

    เพียงเพื่อสิ่งนี้ นางก็มิได้เกลียดชังเขามากมายถึงเพียงนั้น หากมิใช่ว่าเขาเป็นคนวางแผนให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นเต็มอก"เราไม่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไป" เฉินอู๋หมิงเอ่ยสิ่งใดไม่ออก หัวใจของเขาถูกความสงสารครอบงำจนหมดสิ้น ปรารถนาเพียงจะพานางไปจากสถานที่ที่เคยสร้างความเจ็บปวดแห่งนี้ให้เร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาปล่อยให้เฉินอู๋หมิงจูงมือเดินไป เมื่อเทียบกับลานเรือนที่ทรุดโทรมและอ้างว้าง ถนนภายนอกกลับเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ในอากาศยังมีกลิ่นอายของดอกท้อและปุยหลิวที่ลอยมาจากที่ใดสักแห่งทั้งสองเดินข้ามสะพานโค้งไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร้องขายของที่ครึกครื้นริมทาง อวิ๋นเหยาเหยาพลันหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน"เป็นอะไรไปหรือ?" เฉินอู๋หมิงก้มลงมองนางด้วยความไม่เข้าใจภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า อวิ๋นเหยาเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหลบแสงอาทิตย์ นางมองไปยังใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลายิ่งนักซึ่งอยู่ย้อนแสงนั้น แล้วยิ้มออกมาบางๆ "ข้าคิดถึงเฉิงเอ๋อร์กับเสี่ยวซินเจ้าค่ะ"ยามถูกเอ่ยถึงบุตรชายและบุตรสาวอย่างกะทันหัน เฉินอู๋หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ข้าเองก็คิดถึงพวกเ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 159 (ตอนพิเศษ) 6

    สำหรับการเดินทางลงใต้สู่เจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาเตรียมตัวเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วยามที่กลีบท้อในสวนร่วงโรยเต็มพื้นดิน พวกเขาก็ได้ล่องเรือตามกระแสน้ำมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแม้การเดินทางครั้งนี้ เฉินอู๋หมิง จะมาเพื่อปฏิบัติงานราชการ ทว่าในยามปกติเขาก็มิได้ยุ่งวุ่นวายนัด เขามีเวลาว่างมากมายเพื่ออยู่เป็นเพื่อนอวิ๋นเหยาเหยาทั้งสองนั่งตกปลาอยู่บนเรือ ชมทัศนียภาพอันงดงามของสองฝั่งน้ำ ทั้งยังแวะซื้อของพื้นเมืองมากมายตามท่าเรือที่แวะจอด พักผ่อนหย่อนใจไปตลอดทางนับว่าสำราญใจยิ่งนักนี่ช่างเป็นการเดินทางที่แตกต่างจากสองครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง มิมีความขัดแย้งหรือการทะเลาะเบาะแว้ง มิมีการบาดเจ็บหรือการหลั่งเลือด มีเพียงความอบอุ่นและสงบสุข จนเกือบจะทำให้คนสำคัญผิดว่าเป็นเพียงฝันหวานอันงดงามทว่าหากเป็นความฝัน เมืองเจียงโจวที่อยู่เบื้องหน้าคงไม่ปรากฏชัดเจนถึงเพียงนี้เมื่อถึงท่าเรือเจียงโจว อวิ๋นเหยาเหยาติดตามเฉินอู๋หมิงไปพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง นางไม่ปรารถนาจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นอีก จึงมิได้ให้คนไปส่งข่าวว่านางกลับมา ในใจของนาง มีเพียงครอบครัวของท่านป้าเท่านั้นที

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 158 (ตอนพิเศษ) 5

    เมื่อมองดูท่าทางที่ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด... เป็นอย่างไรเล่า ข้ายังจัดการท่านไม่ได้อีกหรือ?ทางที่ดีเฉินอู๋หมิงอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนได้อีก มิเช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะสะบัดหนังสือหย่าใส่หน้าท่านจริงๆคล้ายจะสัมผัสได้ถึงลางร้าย เฉินอู๋หมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นสีหน้าของนางเริ่มดีขึ้น เขาที่แบกรับความผิดไว้เต็มอกก็รีบเข้าไปปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจเป็นการไถ่โทษ หวังว่าจะสามารถข้ามผ่านเรื่องราวในหน้านี้ไปได้โดยเร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาจึงโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามปกติเหมือนเช่นที่ผ่านมายามที่ดอกท้อป่าที่ย้ายมาปลูกในสวนผลิบาน เฉินอู๋หมิงได้รับมอบหมายงานราชการให้เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปยังเจียงโจวเมื่อได้ยินข่าวนี้นางจึงวางชุดตัวในที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งลง "เจียงโจวหรือเจ้าคะ?""ใช่ เจียงโจว" เฉินอู๋หมิงกล่าว "ข้าทราบว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของเจ้า งานในครั้งนี้ไม่รีบร้อน ข้าจึงอยากถามเจ้าว่าอยากจะเดินทางไปพร้อมกันหรือไม่ สองครั้งก่อนที่เรา

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 157 (ตอนพิเศษ) 4

    ท่าทางของเขาเช่นนี้ ทำให้อวิ๋นเหยาเหยานึกถึงความฝันในอดีต ในตอนนั้นนางยืนอยู่ในห้องหนังสือ มองดูเขาที่แอบซ่อนตัวร้องไห้เงียบๆ เหมือนเด็กน้อย ช่างน่าเวทนาและน่าสงสารจนทำให้นางยอมปล่อยวางปมในใจ ไม่คิดจะถือสาหาความกับความเจ็บปวดในอดีตทั้งปวงอีกในตอนนั้นนางเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่าง ความเป็นความตายกั้นขวางหยินหยาง ต่อให้ทุกข์ทรมานเพียงใดก็กลายเป็นเพียงอดีตที่สลายไปดุจควันไฟหากไม่ใช่เพราะเขาไปหานักพรตชั่วมาทำพิธีบีบให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมความแค้น นางกับเฉินอู๋หมิงที่พบกันใหม่ย่อมไม่มีเรื่องราวและอุปสรรคมากมายที่เกิดจากความโกรธแค้นของนางเช่นนี้ อุปสรรคเหล่านี้ได้หล่อหลอมวาสนาใหม่ให้แก่พวกเขา ทว่าในขณะเดียวกันความโกรธแค้นและอุปสรรคเหล่านั้นก็ได้เผาผลาญแรงกายแรงใจและอารมณ์ของนางไปมากมหาศาลหลังจากฝันเห็นทุกอย่างแล้วตื่นขึ้นมา นางก็ได้ให้อภัยเขาเป็นครั้งที่สอง แม้มิได้หมายความว่าทั้งคู่จะกลับมารักกันหวานชื่นในทันที ทว่าการที่สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ร่วมกันอย่างสงบสุขไร้ความบาดหมาง ก็นับว่าสมบูรณ์แบบมากแล้วยามนี้ เขากลับแบกรับความผิดเรื่องการตายของนางไว้ที่ตนเอง นี่คือการทำให้ความเพียรพยาย

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 156 (ตอนพิเศษ) 3

    ยามนี้เมื่อทราบว่าเป็นของดูต่างหน้าของมารดาเขา เมื่อพิจารณาถึงความกตัญญูที่เฉินอู๋หมิงมีต่อมารดา ท่าทางในตอนนั้นหากนำมาใคร่ครวญดูใหม่ความหมายก็ย่อมเปลี่ยนไป นางคิดว่า บางทียามที่เขาตัดสินใจมอบหยกชิ้นนี้ให้นางเป็นคนแรกนั้น ทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้วหากในตอนนั้นเขายินยอมบอกนางว่านี่คือของดูต่างหน้าของมารดา พวกเขาคงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนั้นมาตลอดชาติภพเดิมทว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงข้อสมมติฐาน ในตอนนั้นเขาขว้างมาอย่างไม่ใส่ใจ นางเองก็โกรธเคืองอย่างสมเหตุสมผล ตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางของทั้งคู่ก็ผิดเพี้ยนไปแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นจึงต้องใช้เลือดและน้ำตามากมายมาแก้ไขความผิดพลาดนั้น"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็ซึ้งใจขึ้นมาหรือ?" เฉินอู๋หมิงเอ่ยกระเซ้า "เมื่อก่อนข้าส่งของดีๆ ให้เจ้าตั้งมากมายยิ่งกว่านี้เสียอีก เจ้าถูกหลอกง่ายถึงเพียงนี้ทำให้ข้ารู้สึกกดดันนักนะ"อวิ๋นเหยาเหยาหาได้ใส่ใจคำเย้าหยันเหล่านั้นของเขา นางลูบคลำหยกครู่หนึ่งแล้วเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลงมือถักพู่ที่งดงามด้วยตนเองเพื่อมาคู่กับหยก ทว่าปากกลับเอ่ยว่า "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนหลอกง่ายถึงเพ

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 134 งานเลี้ยงจวนใหม่

    ในวันที่สิบหก งานเลี้ยงที่จวนหมิงอิงโหวจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมก็ได้ต้อนรับแขกเหรื่อมากมายจากทั่วทั้งเมืองหลวงจวนโหวคลาคล่ำไปด้วยแขกชั้นสูง บ่าวไพร่ในจวนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ปฏิบัติงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งโถงหน้าและเรือนหลังยิ่งมายิ่งครึกครื้นตามจำนวนแขกที่ทยอยมาถึงเฉินอู๋หมิง รับร

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 56 ไม่ชอบ2

    แม้ในตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือบุรุษผู้นั้น นางก็ไม่มีแก่ใจจะหันไปมองหรือเอ่ยคำใด ทำเพียงเดินตามความต้องการของตนเอง ชื่นชมโคมไฟที่สวยงามเรียงรายตลอดสองข้างทางสายตาของ เฉินอู๋หมิง ไม่เคยละไปจากนางเลย สายลมในต้นฤดูร้อนพัดผ่านอย่างอบอุ่นและสบายผิว มันพัดพาเส้นผมยาวของนางไปทางด้านหลัง จนสัมผัสเข้าก

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 9 เข้าจวน

    เรือนของบ้านสี่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว บ่าวไพร่ในบ้านยุ่งอยู่กับการจัดข้าวของ อวิ๋นเหยาเหยาพักอยู่กับพี่หญิง นางมองดูห้องนอนในชาติก่อนค่อยๆ เผยภาพความคุ้นเคยออกมาทีละนิด"เป็นอย่างไรบ้าง? ท่านน้าให้คนเตรียมไว้อย่างประณีต เจ้าชอบไหม?" หลินซื่อมองหลานสาวด้วยความเอ็นดูอวิ๋นเหยาเหยายิ้มพลางพยักหน

  • เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่   ตอนที่ 8 ของขวัญแรกพบ

    เมื่อกลุ่มของถังหยวนเลือกเครื่องประดับเสร็จและกลับมา ก็พบว่าบรรยากาศในห้องรับรองดูไม่ค่อยปกติเท่าใดนักแม้ภาพที่เห็นคือคนหนึ่งนั่งจิบชา อีกคนหลับตาพักผ่อนดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง แต่ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบแหลม ถังหยวนก็รู้ทันทีว่าต้องมีลับลมคมในอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอนทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซัก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status