ตอนที่ 3 ทริปแรก 1

“ตักมาเยอะไปไหมคะ”

“ก็พี่ไม่รู้ว่าเราชอบกินอะไร เลยตักมาทุกอย่างเลย”

“เฟิร์นกินได้ทุกอย่างค่ะ”

“ครับผม กินเถอะจ้ะ”

สองหนุ่มสาวนั่งกินข้าวกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำฝนเดินกลับเข้ามาก็ช่วยกันแกะของขวัญต่อโดยมีวชิรวิษช่วยอีกแรง

หลังจากแกะของขวัญกันจนเสร็จก็ช่วยกันเอาไปเก็บในห้องแฟนคลับ มีบางส่วนเท่านั้นที่หทัยชนกเอาไปเก็บไว้ในห้องนอน

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวเสียงเบา ดวงตาเริ่มปรือ

“ไปนอนพักได้แล้ว ตาจะปิดแล้วจ้ะ”

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เมื่อเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าแซวเธอ

“ไม่หน่อยแล้วนั่น ไปเถอะ”

“ค่ะ ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีจ้ะ”

วชิรวิษรอจนกระทั่งประตูถูกปิดสนิทจึงเดินออกมาจากหน้าห้องนอนของหญิงสาวและลงบันไดไปด้วยความไม่รีบร้อน

“อ้าว ยัยเฟิร์นล่ะ” อนุชิตถามชายหนุ่มรุ่นน้องเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามารวมตัว

“ขึ้นไปนอนแล้วครับ”

“อือ คงเหนื่อย มาๆ กินเหล้า”

“ผมต้องขับรถนะพี่”

“เป็นไรไป บ้านก็อยู่ใกล้แค่นี้ ไม่ไหวก็นอนค้าง ห้องว่างเยอะแยะ”

ร่างสูงหย่อนตัวนั่งลงโดยไม่ได้พูดอะไร เขาภูมิใจในตัวหทัยชนกไม่ต่างกับอนุชิตและคนอื่นๆ เพราะเขาเห็นเด็กสาวมาตั้งแต่อายุน้อย เธอทั้งทำงานทั้งเรียนไปพร้อมกัน ทำหน้าที่ของตัวเองได้โดยไม่ขาดตกบกพร่องจนน่าชื่นชม

หลังจากที่ดื่มกันจนค่อนรุ่ง แต่ละคนก็ทยอยกันกลับบ้าน คนที่พาคนรักมาด้วยก็กลับได้อย่างไม่มีปัญหาเพราะมีคนขับรถให้ แต่สำหรับวชิรวิษที่ไม่ได้มีคนรัก อีกทั้งบ้านของเขาก็ยังไม่ไกลจากที่นี่มาก เขาเลยนั่งดื่มต่อจนเมาหลับอยู่ที่โซฟา อนุชิตเลยช่วยพยุงให้ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มรุ่นน้องขึ้นไปนอนในห้องนอนแขกด้านบนโดยมีหทัยชนกที่ตื่นมาเข้าห้องน้ำออกมาช่วยอีกแรง ส่วนตัวเขาก็กลับห้องนอนไป

เช้าวันต่อมา

“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงหวานใสเอ่ยทักทายเมื่อเห็นร่างสูงเดินลงมาจากชั้นบนในสภาพผมยุ่ง

“จ้ะ”

วันนี้หทัยชนกตื่นแต่เช้าและได้พักผ่อนเนื่องจากได้คิวว่างหลังจากคิวถ่ายละครและรายการต่างๆเต็มแน่นมาหลายเดือน หญิงสาวตื่นออกไปใส่บาตรที่ตลาดไม่ไกลจากบ้าน และแวะซื้อของกินเล่นมาด้วยเพราะเธอเป็นคนชอบกินขนม โชคดีที่เธออยู่แถวนี้มาตั้งแต่เด็ก คนแถวนี้จึงรู้จักเธอดีเพราะเมื่อก่อนเธอกับบิดาพากันออกไปเดินตลาดทุกวัน

“หิวไหมคะ”

“บอกตามตรง ยังแฮงค์อยู่เลย”

“ก็แน่สิคะ หลับคาขวดเลย เมื่อเช้ามืดเฟิร์นตื่นมาเข้าห้องน้ำเลยต้องช่วยกันกับป๊าพาพี่คิวขึ้นไปบนห้อง เกรงว่าป๊าคนเดียวไม่น่าจะไหว ไม่งั้นคงได้กลิ้งลงบันไดด้วยกันทั้งคู่”

“โทษทีจ้ะ หนักไปนิด”

“ไม่นิดค่า เอาล่ะ กาแฟดำไหมคะ”

“ได้จ้ะ”

วชิรวิษเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเอนศีรษะวางลงพนักพิงหลัง ชายหนุ่มหนักศีรษะมากจนมั่นใจว่าเมื่อคืนเขาคงดื่มไปหนักจริงๆ

ไม่นานหญิงสาวก็เดินกลับมาพร้อมกับกาแฟดำในแก้วขนาดกำลังดี มือเล็กวางมันลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงข้างร่างสูงที่นั่งเอนกายอยู่เบาๆ ห่างกันราว 1 ช่วงแขนให้ดูไม่น่าเกลียด

“พี่นุล่ะ”

“ยังไม่ตื่นเลยค่ะ” หญิงสาวมองสำรวจเขาเมื่อฝ่ามือใหญ่หยิบเอาแก้วที่วางอยู่ขึ้นมาจิบ

“พี่มีอะไรแปลกเหรอ”

“เปล่า เฟิร์นแค่รู้สึกว่าพี่รู้จักเฟิร์นดีมากกว่าที่เฟิร์นรู้จักพี่อีก”

“มันก็ใช่ ตอนนั้นเฟิร์นยังเด็ก แต่พี่กำลังเป็นวัยรุ่น พอเฟิร์นเริ่มโต พี่ก็อยู่ในวัยผู้ใหญ่ การที่พี่จะสังเกตหรือเห็นอะไรที่ตอนนั้นเฟิร์นยังไม่เห็นก็ไม่แปลก”

“ก็คงใช่”

ชายหนุ่มแอบอมยิ้มน้อยๆกับคำตอบสั้นๆของหญิงสาว เขาดีใจที่คนตัวเล็กในวันก่อน วันนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่และเริ่มให้ความสนใจในตัวเขา

“แล้ววันนี้ไม่ไปไหนเหรอ”

“วันนี้ว่างค่ะ ได้มีเวลาพักเกือบ 2 อาทิตย์เลย”

“อย่างนี้ก็มีเวลาไปเที่ยวเล่นกับพี่แล้วอะสิ”

“.....ไปไหนคะ”

“พี่ว่าจะไปเที่ยวใต้ บริษัทพี่จัดวันหยุดประจำปี ไปไหม”

“ได้นะคะ”

“งั้นเดี๋ยวพี่ส่งตารางวันให้นะว่าไปวันไหน”

“ได้ค่ะ”

สองหนุ่มสาวต่างวัยนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ ตามประสาคนคุยกันถูกคอ ถึงอายุพวกเขาจะต่างกันแต่ด้วยความที่รู้จักกันมานานจึงทำให้การพูดคุยไม่สะดุดแต่อย่างใด

บ่ายวันนั้น หลังจากที่วชิรวิษกลับออกไป หทัยชนกจึงได้คุยกับบิดาเรื่องที่จะไปเที่ยวกับวชิรวิษ ซึ่งอนุชิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้

ไม่กี่วันต่อมาก็ถึงวันนัด วชิรวิษมารับหทัยชนกแต่เช้ามืดเพื่อไปที่บริษัทและออกเดินทางไปพร้อมกับคนอื่นๆ

เมื่อถึงที่บริษัทหทัยชนกก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าบริษัทเขาที่เธอเข้าใจว่าเป็นบริษัทที่เปิดที่บ้านเหมือนบริษัททั่วไปส่วนใหญ่ กลับกลายเป็นบริษัทใหญ่ที่มีอาคารเป็นของตัวเอง และมีพนักงานหลายร้อยชีวิตหรืออาจจะถึงหลักพันชีวิต ซึ่งแบ่งเป็นแผนกต่างๆชัดเจน

การจัดไปเที่ยวในครั้งนี้ พนักงานทั่วไปจัดเที่ยวเป็นจังหวัดใกล้ๆ ตามแต่งบของแผนก ซึ่งแต่ละแผนกได้รับการจัดสรรงบเท่าๆกัน เว้นแต่ระดับหัวหน้าหรือพนักงานในส่วนของออฟฟิศ จะได้รับการจัดเที่ยวกับวชิรวิษ ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่และนั่งอยู่ในสถานะประธานหนุ่มของบริษัท

“เป็นอะไร”

“เปล่าค่ะ”

ชายหนุ่มถามเสียงนุ่มเมื่อเห็นเธอมองเขาด้วยสีหน้าและแววตาแปลกใจ แต่ก็ได้รับเพียงคำตอบพร้อมกับการส่ายใบหน้าเบาๆ

“เราจะไปไหนคะ”

“เข้าไปรวมตัวกับคนอื่นก่อนจ้ะ แต่ละแผนกแต่ละส่วนจะไปเที่ยวกันคนละที่ แล้วแต่ว่าแผนกนั้นจะจัดสรรไปเที่ยวกันที่ไหน ส่วนที่เราจะไปด้วยกันคือส่วนของคนในออฟฟิศ”

“อ่า ค่ะ”

“ไม่ต้องเกร็ง ที่นี่ทุกคนอยู่กันมานานจนไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย”

หญิงสาวยิ้มให้เขาโดยไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้กลัว ถึงอย่างไรเธอก็มั่นใจว่าเขาจะควบคุมไม่ให้ข่าวหลุดออกไปได้แน่นอน