ตอนที่4

หากคนถูกโวยวายใส่หาได้สนใจเสียงฉอดๆ นั้นไม่ กลับจ้องใบหน้านวลเนียนเขม็งพร้อมกับเอ่ยสั่งออกมาน้ำเสียงหนักๆ อย่างเอาจริง

“นั่งลงหนูดา ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ”

อวัสดายังดื้อดึงปักหลักยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กระทั่งร่างใหญ่ลุกพรวดพร้อมหน้าตาเอาเรื่อง นั่นแหละคนดื้อถึงรีบกระแทกตัวนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หากใบหน้าบูดบึ้งไม่เก็บอาการ กลีบปากอิ่มถูกเจ้าของกัดเอาไว้แน่น นัยน์ตากลมโตจ้องคนทรุดลงนั่งอีกฝากโต๊ะอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถโต้ตอบเอาคืนได้ คีแกร์นอยากจะขำแต่ก็เก๊กหน้านิ่งขรึมเอาไว้สุดกำลัง พลางจ้องสบดวงตาดำขลับขุ่นจัดนั้นอย่างท้าทาย ก่อนเขาจะเอ่ยยั่วออกมาอย่างนึกสนุก

“ทำไม? หน้าผมมันมีอะไรติดอยู่หรือไง จ้องกันแบบนี้ผมก็กินไม่ลงกันพอดีน่ะสิ”

“ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะ รีบกินๆ เข้าไปสิ ฉันจะได้ขึ้นไปนอนสักที”

คนถูกยั่วเอ่ยลอดไรฟันโต้กลับเสียงห้วนๆ บอกให้รู้ว่าเธอกำลังไม่สบอารมณ์อย่างแรง

คีแกร์นกระตุกยิ้มมุมปาก ทำเอาคนเห็นคันไม้คันมือยิบๆ อยากจะแจกฝ่ามือสักเผียะอยู่เป็นกำลัง จากนั้นคนที่บอกว่าหิวก็เขี่ยสปาเก็ตตี้ในจานเล่นไปมา นานๆ ทีถึงจะตักเข้าปากสักคำ อวัสดาจึงยกแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมาจิบบ้าง เพื่อฆ่าเวลารอคนบ้าซึ่งรู้สึกจะกินข้าวช้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา สักพักเขาก็วางช้อนกับส้อมทั้งที่สปาเก็ตตี้ในจานพร่องไปแค่นิดเดียวเอง

อวัสดาตวัดตามองขวางๆ ไหนบอกว่าหิวไง แล้วทำไมกินอย่างกับแมวดมแบบนี้ จากสายตาเป็นประกายยั่วเย้าที่เขาส่งมาให้ทำให้อวัสดารู้ได้ทันทีว่าถูกแกล้ง

“ไหนบอกว่าหิวไง! แล้วทำไมกินไปนิดเดียวเอง ใครใช้ให้กินทิ้งกินขว้างแบบนี้ รวยนักหรือไงคุณน่ะ”

“ก็ผมอิ่มแล้ว คุณจะทำไมล่ะ ไอ้สปาเก็ตตี้จานเดียวมันคงไม่ทำให้ผมจนลงไปหรอกแม่คุณ”

อวัสดาจ้องใบหน้าหล่อคมแต่กวนประสาทสุดๆ นั้นตาขุ่นเขียวอย่างเจ็บใจที่เสียรู้ให้เขาแกล้งเอาได้

“อิ่มแล้วใช่ไหม งั้นฉันก็ไปนอนได้แล้วสินะ”

เอ่ยจบเธอก็ลุกพรวด รีบก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูครัว แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวข้อมือเล็กก็ถูกกระชากลากกลับมายืนอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่อย่างรวดเร็ว

หากคีแกร์นก็ต้องแปลกใจเมื่อมือหนาสัมผัสโดนแหวนวงโตๆ บนนิ้วโป้งของมือเล็ก เขาจึงก้มลงมองด้วยความสงสัย พลันก็ต้องยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ ทำไมเขาจะจำแหวนของตัวเองไม่ได้ คิ้วเรียวสีน้ำตาลเข้มชักเข้าหากัน ดวงตาคมกริบจ้องเจ้าของมืออย่างไม่อยากจะเชื่อนัก ว่ายัยแสบนี่เป็นผู้หญิงในคืนนั้นไปได้

คืนนี้ที่กลับบ้านดึกก็เพราะคีแกร์นไปที่ผับนั้นอีกครั้งเพื่อหวังจะได้พบเธออีกสักครั้ง ถึงแม้หน้าตาจะเห็นไม่ชัด แต่จากท่าทางไร้เดียงสากับผิวเนื้อนุ่มเนียนมือที่เคยได้สัมผัส และจูบแสนหวานไม่เป็นประสาที่ได้ลิ้มรส มันเหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจ คีแกร์นก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร แต่ภาพของเธอมันจะลอยเข้ามาในความรู้สึกเสมอนับจากคืนนั้น ทว่าใครจะคิดว่าสวรรค์จะโยนเธอมาให้ถึงที่

คีแกร์นกระตุกยิ้มมุมปากพลางจ้องหน้าขาวใสไม่วางตา ขณะที่อวัสดามองปฏิกิริยาแปลกๆ ของคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อยอย่างงงๆ เธอรีบดึงมือออกจากมือใหญ่แล้วค่อยๆ ขยับถอยหลังเมื่อคนตัวโตเริ่มก้าวเข้ามาหาช้าๆ

“นี่คุณจะทำบ้าอะไร อย่านะคีแกร์น”

คนเริ่มขวัญกระเจิงตวาดออกมาด้วยความตื่นตระหนกและไม่แน่ใจกับกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย หากเขาก็ทำราวกับไม่ได้ยิน กลับก้าวไล่ต้อนร่างเล็กช้าๆ ให้ถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ กระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์ แต่เธอก็ยังไม่ยอมจนมุมง่ายๆ พยายามจะเลียบไปตามผนังห้อง แต่มือหนาก็ยกขึ้นยันผนังข้างๆ หัวไหล่มนกันเอาไว้เสียก่อน ส่วนมือใหญ่อีกข้างก็ยันกับเคาน์เตอร์ข้างเอวเล็กกันเอาไว้อีกทาง แล้วแบบนี้เธอจะหนีไปทางไหนได้

อวัสดายอมรับว่ากลัวคีแกร์นในมาดนิ่งๆ เงียบๆ ขณะนี้ยังไงบอกไม่ถูก แถมนัยน์ตาคมกริบยังจ้องเอาๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเดาอารมณ์ไม่ออกอีกเช่นกัน ให้เขาว้ากๆ ใส่เธอยังจะน่ากลัวน้อยกว่านี้ซะอีก ไม่พอขณะนี้ลมหายใจสะอาดร้อนผ่าวของเขากำลังเป่ารินรดข้างแก้มเนียนมาแผ่วๆ จนเจ้าของแก้มใสหน้าร้อนซู่แดงซ่านเธอต้องเบือนหน้าหนีอย่างอายๆ

“จะ...จะทำอะไร อย่านะ!”

คีแกร์นหัวเราะหึๆ ใส่ใบหูเล็ก หน้าตาตื่นๆ และเสียงติดจะสั่นๆ ของคุณเธอทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าคนที่ถูกกักเอาไว้ในอ้อมแขนกลายๆ กำลังกลัว เขาจึงเอ่ยกระเซ้าน้ำเสียงเนิบๆ ด้วยความใจเย็น

“กลัวอะไรล่ะครับหนูดาคนเก่ง แม่สาวแสนสวยสุดเซ็กซี่ของผมหายไปไหนแล้วล่ะ”

ประโยคที่ดังขึ้นมาชิดหูทำเอาอวัสดาเบิกตาโตอ้าปากค้าง ก็มันเป็นคำพูดของผู้ชายที่เจอกันในผับและเธอจำได้จนขึ้นใจ คืนนั้นพี่ชายพาไปเลี้ยงฉลองที่ผับหรูแห่งนั้น เพราะเธอกับเพื่อนๆ กำลังจะเรียนจบปริญญาโท อย่าบอกนะว่าอีตานี่คือผู้ชายคนนั้นน่ะ ขณะที่คีแกร์นเอาแต่ยิ้มขำกับสีหน้าแตกตื่นที่ลอยอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก ซึ่งมันน่ารักน่ามองอย่างบอกไม่ถูก