Ep2ไม่รักกันแล้วเหรอ

    ดรีมได้ยินเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของคนด้านข้าง แต่เธอไม่ได้หันไปมองจึงทำให้ดรีมไม่เห็นว่าตอนนี้ดราฟมีสีหน้าแบบไหนอยู่ 

    

    “เอามือออกไป” ดรีมสั่งเสียงแข็งใบหน้าสวยหงิกงอไม่พอใจ

    

    “ไม่” ดราฟเฉไฉ นอกจากเขาไม่เอามือออกยังออกแรงกระชับวงแขนให้ตัวดรีมแนบแน่นตัวเขามากขึ้น 

    

    กลิ่นหอมคุ้นเคยลอยแตะจมูกให้ความรู้สึกคนึงหาไม่น้อยจนอยากซุกหน้าสูดดม 

    

    ดรีมกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล เธอข่มใจอย่างหนักไม่ให้โพล่งด่าดราฟออกมาต่อหน้าคนมากมาย ดราฟที่เห็นท่าทีของหญิงสาวก็กดยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ 

    

    “คิดถึงปะ” กระซิบถามแผ่วเบาที่กกหูขาว

    

     ใจสาวกระตุกวูบไหวอย่างหนักด้วยความรู้สึกมากมาย ก้อนความรู้สึกจุกอยู่กลางอกกับคำถามนั้นของเขา

    

    “คิดถึงนาย ฉันคิดถึงหมาดีกว่า” ดรีมเงยหน้าขึ้นมองสบตาด้วยความเกลียดชัง ทว่ามันกลับดูเหมือนแมวงอนเจ้าของสำหรับดราฟมากกว่า 

    

    “แต่ฉันคิดถึงเธอนะ” ดราฟว่าพลางกลั้วหัวเราะออกมา “คิดถึงสุด ๆ” 

    

    ดรีมกำหมัดแน่นข่มความรู้สึก ไม่รู้ว่าดราฟต้องการอะไรถึงพูดแบบนั้นใส่เธอ แต่คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะทำดรีมรู้สึกเกลียดดราฟไม่น้อย

    

    มันตลกตรงไหน เล่นกับความรู้สึกคนอื่นมันตลกขนาดนั้นเลยหรือไง

    

    ในที่สุดช่วงเวลาอันแสนอึดอัดก็จบลงสักที ดรีมรีบผลักดราฟออกแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น ตอนนี้ดรีมอยากรีบออกไปจากที่นี่ที่สุด การกลับมาเจอดราฟอีกครั้งมันไม่ง่ายสำหรับดรีมเลยสักนิด เวลาหกเดือนมันยังไม่มากพอให้ดรีมเข้มแข็งพอที่จะทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเมื่อต้องเจอดราฟ

    

    ดรีมกลับมาที่โต๊ะเธอรีบหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ขึ้นมาคล้องแขนเตรียมเดินออกไป เพื่อน ๆ ที่เห็นดรีมกำลังจะกลับก็รีบตรงมารั้งไว้ 

    

    “จะกลับแล้วเหรอ” พลอยรั้งแขนดรีมไว้ “อยู่ก่อนสิ นาน ๆ ถึงจะเจอกัน ฉันยังไม่หายคิดถึงแกเลยนะ” 

    

    ดรีมมีสีหน้าหนักใจ เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว วินาทีเดียวก็ไม่อยากอยู่ ยิ่งเห็นว่าดราฟกำลังมองมาด้วยแววตาขบขัน ดรีมยิ่งอยากหายไปจากตรงนี้ 

    

    “มีอะไรรึเปล่า ทะเลาะกันเหรอ แกโอเคไหมดรีม” เห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของดรีม เพื่อน ๆ รีบถามไถ่อย่างห่วงใย “เขาทำให้แกอึดอัดเหรอ” 

    

    “ไม่หรอก แต่พรุ่งนี้ฉันมีงานเช้า ฉันกลัวตื่นไปทำงานไม่ไหว” ดรีมโกหกคำโตเพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกไม่สบายใจ ดรีมไม่ได้มีงานเช้า ไม่ได้มีงานที่ไหน เธอแค่ไม่อยากอยู่ตรงนี้เพราะใครบางคนมากกว่า 

    

    “แกขับรถดี ๆ นะ” 

    

    “ขอโทษนะพลอย ฉันจะชดเชยให้แกวันหลัง” ร่ำลากับเพื่อนเสร็จ ดรีมก็รีบเดินตรงมาที่รถของตัวเองโดยที่ดรีมไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนดูเธออยู่ทุกขณะ พอเห็นดรีมเดินออกไป ดราฟก็ลุกตาม 

    

    “ไปไหนวะไอ้ดราฟ” เพื่อนดราฟมองตามด้วยความงงงวย

    

    “ตามแมว” ดราฟขยิบตาอย่างหยอกเย้าก่อนสับเท้าเดินตามดรีมออกมา 

    

    ดราฟรีบเดินไปยืนช้อนหลังดรีมที่กำลังเปิดประตูรถอยู่ ชายหนุ่มผลักประตูให้ปิดพลางพลิกตัวหญิงสาวหันมาเผชิญหน้า 

    

    “ปล่อยนะ” ดรีมหน้าตื่นด้วยความตกใจ 

    

    “ไม่ปล่อย” ดราฟเล่นหูเล่นตาใส่ 

    

    “ทำแบบนี้ทำไม เลิกกันแล้วไม่ควรทำแบบนี้นะ ที่ทำอยู่มันคือการคุกคาม ฉันสามารถแจ้งความจับนายได้” 

    

    “เหรอ” ดราฟยิ้มขำ ไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของดรีมสักนิด “ใจร้ายจัง” พึมพำปนเสียงขำ “ใจร้ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เอียงคอมองดรีมด้วยแววตาหยอกเย้า 

    

    ดราฟดูสนุกกับการได้แกล้งดรีมสุด ๆ รู้สึกสนุกที่ได้ปั่นหัวดรีมเล่น รู้สึกชอบใจที่ได้เห็นดรีมมีท่าทีกระอักกระอ่วนเหมือนคนพ่ายแพ้ 

    

    “ไม่รักกันแล้วเหรอ” 

    

    เพียะ

    

    “อ่า” ดราฟหน้าชา เขาโดนดรีมตบหน้าฉาดใหญ่ “แม่ง” เจ็บฉิบหาย 

    

    “อย่ายุ่งกับฉัน” ดรีมเองก็รู้สึกตกใจไม่น้อย มือของเธอมันไปโดยอัตโนมัติเพียงเพราะเขาถามว่า ‘ไม่รักกันแล้วเหรอ’ ยิ่งเห็นว่ามีเลือดตรงมุมปากของเขาใจดวงน้อยของเธอก็สั่นไหวไม่หยุด

    

    ดรีมไม่เคยคิดลงไม้ลงมือกับดราฟเลยสักครั้ง หากไม่ใช่ว่าคำถามของเขามันไปสะกิดแผลใจของเธอ 

    

    ‘ไม่รักกันแล้วเหรอ’ 

    

    นั่นสิ เวลาตั้งเก้าปี เขาหมดรักเธอตอนไหนกัน