ตอนที่ 1/2

พัชสิกาเดินฟึดฟัดกลับมาที่โต๊ะอาหาร อีกทั้งใบหน้าอันสดสวยก็บึ้งตึงมาแต่ไกล ภาคินเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะถามเธอไม่ได้  “คุณพัชเป็นอะไรเหรอครับ หน้าบึ้งมาแต่ไกลเชียว”

“เปล่าค่ะ แค่ไปเจอคนนิสัยเสียเฉยๆ” เธอบอกตามความจริงก่อนจัดการสิ่งของรอบๆตัวราวกับว่ากำลังจะกลับแล้วยังงั้น

“ ใครเหรอครับ คุณพัชรู้จักเขาหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ พัชแค่ทำไอศกรีมเลอะเสื้อเขา จากนั้นเขาก็โวยวายใส่พัชชุดใหญ่เลย”

“แย่จัง” ภาคินแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย “แล้วคุณพัชไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

“ไม่ค่ะ ด่ามาด่ากลับแค่นั้นเลย” เธอบอกอย่างมั่นใจ เพราะต่อไปคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ

ขอฟ้าดินจงเห็นใจเธอด้วยเถิด

“ครับ แค่เห็นคุณพัชสู้คนผมก็สบายใจแล้ว” ภาคินบอกอย่างหวาดหวั่น เขาไม่เคยเห็นเธอสู้ใครเลย คนคนนั้นคือคนแรกเลยมั้ง

*************************************************

ณ บ้านบริพัฒน์สาธร

คิมหันต์เดินเข้ามาโอบกอดสุวรรณรัตน์ผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงมารดาจากทางด้านหลัง ด้วยความเหนื่อยล้าจากงาน ได้กลับมากอดแม่ที่บ้านก็คงมีกำลังใจขึ้นอีกเยอะ

“มีอะไรล่ะเรา”

“อยากกอดเฉยๆครับ” เขาหลับตาซบที่ไหล่แม่ สุวรรณรัตน์เห็นเป็นเช่นนั้นก็ได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู

“โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำตัวเหมือนเด็กไปได้” นอกจากจะขี้แยแล้วยังขี้อ้อนอีกต่างหาก      

“ผมทำงานมาเหนื่อยๆ ผมก็อยากกอดเอากำลังใจจากแม่นิ่ครับ” คิมหันต์ทำเสียงออดอ้อนพร้อมเปลี่ยนมานอนหนุนตัก

“อ้าวเหรอ” สุวรรณรัตน์หัวเราะในลำคอและมองว่าคงเป็นแค่การแสดง

“จะขออะไรแม่”

“ โถ่!! แม่เห็นผมเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เขาดันตัวลุกขึ้นนั่งมองหน้าแม่แล้วส่งยิ้มหวาน

คิมหันต์อาจจะมีมุมโหดและดุร้ายเป็นส่วนมาก แต่จะมีแค่กับแม่เท่านั้นที่เขาจะอ่อนโยนด้วย

“โอเค ทำเป็นเชื่อก็ได้” สุวรรณรัตน์หัวเราะออกมาอีกครั้งก่อนจะตั้งคำถามต่อมา “วันนี้ไปเจออะไรมาล่ะ เล่าให้แม่ฟังสิ”

คิมหันต์ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะยอมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

“เรื่องงานไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ดันไปเจอเด็กนิสัยแย่คนหนึ่งแถวๆทางไปประชุมกับลูกค้า”

“แย่ยังไงล่ะลูก” สุวรรณรัตน์นึกสนใจในเรื่องนี้ แต่ถ้าคิมหันต์พูดไปก็จะเข้าเนื้อตัวเองอีก เพราะผู้หญิงคนนั้นพยายามรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับเขา มีแต่เขาเองที่ทำนิสัยไม่ดีโต้กลับ แต่เขาเป็นคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้และไม่มีใครกล้ามาต่อล้อต่อเถียงด้วย เขาจึงไม่ชอบในตัวเธอและยังตัดสินว่าเธอนิสัยไม่ดีอีก

ตอนนี้ก็เช่นกัน

แม่เขาเกิดความสงสัยในสิ่งที่เขาพล่ามออกมา เขาก็คงต้องเลี่ยงเรื่องนี้ออกไปก่อน เพราะรู้ดีว่าแม่เขาไม่ใช่คนที่จะเข้าข้างลูกอย่างเดียว ถ้าเขาผิดหรือพูดไม่เข้าหูก็ต้องโดนสวนกลับเหมือนๆกับเธอคนนั้นนั่นแหละ

“เปล่าครับ รู้แค่ว่าเป็นคนที่ชอบทำให้ผมหัวเสียได้ง่ายๆ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะลุกแล้วคว้าเสื้อสูทสีดำมาวางไว้ที่แขนพับ สุวรรณรัตน์ยังเห็นหน้าลูกไม่ทันไร ลูกก็จะออกไปอีกแล้ว เธอจึงไม่รอช้าที่เอ่ยปากทัก

“เอ๊า แล้วนี่จะไปไหน?”

“กลับคอนโดครับ”

“ไม่อยู่ทานข้าวกับแม่ก่อนเหรอลูก” สุวรรณรัตน์วิงวอนอย่างเสียดาย ที่ผ่านมาน้อยครั้งมากที่คิมหันต์จะมานอนอยู่ที่บ้านตนเอง เหตุเพราะลูกกับพ่อไม่ค่อยถูกกัน จนถึงขั้นไม่ยอมหันหน้ามาคุยกันดีๆ

“ผมมีงานที่จะต้องสะสางต่อ ไว้วันหน้านะครับ”

“เห้อ เรานี่น้า” สุวรรณรัตน์ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะยอมลูกชายอีกตามเคย

ขณะที่คิมหันต์กำลังจะเดินออกจากบ้านเขาก็ได้สวนทางกับ ‘กฤษ’ ผู้เป็นพ่ออย่างพอดิบพอดี คิมหันต์สบตาพ่อด้วยแววตานิ่งเฉยก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ถามไถ่เลยสักคำ

กฤษหันไปมองตามแผ่นหลังลูกชายพร้อมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาสบเข้ากับสายตาภรรยา

“นี่แหละข้อเสียของการทำงานจนไม่ลืมหูลืมตา ไม่มีเวลาแม้แต่จะทำความสนิทสนมกับลูก” สุวรรณรัตน์ส่ายหน้ายิ้มๆ คิมหันต์อคติกับพ่อเพราะพ่อเอาแต่ทำงานและยังเลิกงานดึกเป็นประจำ จนไม่ได้มีเวลาให้ลูกและเพราะเป็นแบบนั้นนั่นแหละจึงทำให้ลูกไม่ได้สนิทด้วย ส่งผลให้ลูกเข้าใจไปต่างๆนานาว่าพ่อของเขาอาจจะหนีแม่ไปเต๊าะสาวกับเพื่อนนักธุรกิจ

ถึงจะเป็นอย่างนั้นสุวรรณรัตน์ก็ยังเข้าใจสามีเสมอ มีเพียงลูกชายที่ไม่เข้าใจอะไรเอาสะเลย

“ช่างมัน” เขาไม่อยากใส่ใจ เชื่อว่าสักวันมันจะเข้าใจสิ่งที่เขาทำเอง

คิมหันต์เป็นหนุ่มไฟแรงอายุเพียงยี่สิบแปดปีและยังคึกคะนองคิดอะไรตามอำเภอใจเหมือนตอนยังเป็นวัยรุ่น ไว้มีเมียมีลูกนู่นแหละมันถึงจะเข้าใจว่าพ่อกำลังทำอะไรอยู่ในแต่ละวัน

“เอ่อนี่คุณ”

“หึ”

“เดือนหน้าเด็กที่ผมเคยเล่าให้ฟังเขาจะเรียนจบแล้วนะ ผมว่าจะทาบทามมาให้เป็นเลขาเจ้าคิมมัน” เด็กคนนั้นไม่ได้เป็นญาติกับครอบครัวเขาแต่ก็เคยช่วยเหลือเขาเมื่อครั้งเกิดอุบัติเหตุ บุญคุณในการบริจาคเลือดให้เขาในตอนที่โรงพยาบาลมีเลือดไม่เพียงพอ ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจมาตลอด เขาจึงไม่รอช้าที่จะรับเธอเข้ามาทำงานที่บริษัทและให้อยู่ในตำแหน่งดีๆสมกับความดีของเธอ

“พัชสิกานั่นเหรอคะคุณ”

“ใช่และผมก็จะไปแสดงความยินดีด้วย” เขาปลดกระดุมแขนเสื้อก่อนจะหันมาชวนภรรยา “แล้วคุณจะไปด้วยไหม”

“ไม่หรอกค่ะคุณ ฉันยังไม่อยากเดินทาง ไว้มาเริ่มงานค่อยไปเจอแล้วกัน” เขาพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินแยกกับภรรยาขึ้นไปบนบ้าน