Novels by ตะวันใหม่

คิมหันต์พาพัชสิกามาถึงโรงแรมหรูตัวเมืองจังหวัดภูเก็ต เปิดหน้าต่างออกไปจะมีระเบียงกว้าง เบื้องหน้าจะเห็นเป็นพื้นผิวทะเลกระทบเข้ากับแสงไฟในยามค่ำคืนสวยสบายตาหญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างได้สักพักก่อนจะหันกลับมาเห็นเขาจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว พัชสิกาถอนหายใจเบาๆก่อนจะถามเรื่องสุขภาพเขาเพราะเขาเป็นฝ่ายขับรถพาเธอมาที่นี่ทั้งวัน ลากยาวตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงสองทุ่มตรง “คุณเมื่อยตัวไหมคะ” คิมหันต์แสยะยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอช้าๆแล้วกระชับกอดแนบตัวเธอไว้แน่น “เมื่อยสิ จะนวดให้ฉันเหรอ” เขาอมยิ้มมอง พัชสิกาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความหวั่นไหว แววตาของเขาจากที่เธอเคยมองว่าดูร้ายกาจ บัดนี้กลับกลายเป็นว่าทำให้เธอรู้สึกหลงใหลได้ง่ายมาก “คุณเป็นเจ้านายฉันนี่คะ อีกอย่างคุณก็ขับรถคนเดียวนานหลายชั่วโมง ฉันก็เลย...” พัชสิกาเบิกตากว้าง เพราะเกือบเผลอบอกความรู้สึกที่ไม่ควรพูดออกไป หญิงสาวจึงได้แต่มุดหน้าลงกับแผงอกปล่อยให้เขายิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน “เธอจะบอกว่า เธอเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ” “แค่ห่วงในฐานะเพื่อนร่วมโลกเฉยๆหรอกค่ะ” หญิงสาวหรี่ตามอง ทำไมตอนนี้มันรู้สึกเขินกว่าครั้งก่อนๆ “ถ้างั้นช่วยไปนวดให้ฉันในห้องน

“แต่ฉันไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าหรืออะไรมาเลยนะคะ” “เดี๋ยวฉันพาแวะไปเอา” แวะที่ว่าน่าจะหมายถึงคอนโด พัชสิกาก็ได้แต่ย่นคิ้วถอนหายใจ ก่อนจะหันไปกล่าวลาพาลัยแม่ของเปรมสิริ “งั้นพัชลาก่อนนะคะ” เธอยกมือไหว้ ขณะนั้นคิมหันต์ก็ลุกเดินออกไปอย่างหยิ่งทะนง จะไม่กล่าวลาผู้ใหญ่เลยหรือไง หญิงสาวได้แต่มองตามด้วยความไม่พอใจ แล้วทำเสียงจิ๊กจั๊กในลำคอระบายอารมณ์“ไม่เป็นไรหรอก รีบไปเถอะ” พาลัยตบเข้าที่ไหล่หญิงสาวเบาๆ พัชสิกาหันมามองยิ้มๆก่อนลุกเดินตามไป ขณะนั้นเปรมสิริก็เดินลงมาจากบันไดจะกวักมือเรียกก็ไม่ทัน “เจ้านายมารับให้ไปงานด่วนน่ะ” “หะ รับ!” เปรมสิริไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน คิมหันต์เนี่ยนะจะมาหาถึงที่นี่ ตอนไปกินหมูกระทะด้วยกันออกจะหยิ่งปานนั้น “เอ้อ ลงมาก็ดี มาช่วยจัดของที่หลังบ้านหน่อย” พาลัยกวักมือเรียกลูกสาวซึ่งเปรมสิริก็ไม่รอช้าที่เดินตามไป ขณะนั้นทั้งคิมหันต์และพัชสิกาก็เดินมาหยุดอยู่ที่รั้วบ้านคิมหันต์ยังไม่เข้าไปนั่งในรถทันทีแต่หันมามองเธอด้วยสายตาเหมือนจะหาเรื่องเธอยังไงยังงั้น “คุณไม่ต้องแวะคอนโดก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านสักครู่” พัชสิกาไม่อยากทะเลาะกับเขาต่อจึ

“ผมช่วยนะครับ” จังหวะภาคินกำลังจะหยิบผักในตะกร้ามือของเขาและเธอก็ประสานกันพอดี “เอ่อ ผมขอโทษครับ” “ไม่เป็นไรค่ะพัชเข้าใจ เรามาช่วยหั่นดีกว่าค่ะ” เธอพูดพลางหัวเราะเบาๆ ขณะที่ทั้งสองกำลังหัวเราะให้กันคิกคักกลับกลายเป็นจุดโฟกัสของใครบางคนใช่! คิมหันต์แอบจอดรถหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านของเธอมากนัก ทำให้เห็นภาพบาดตาบาดใจได้อย่างชัดเจนมือใหญ่ถอดแว่นตาสีดำออกจ้องไปที่ภาพของคนทั้งสองด้วยแววตาชิงชัง ผู้ชายที่ชื่อภาคินนั้นบ้านอยู่แถวนี้งั้นเหรอ งั้นแสดงว่าทุกๆเสาร์อาทิตย์ก็จะได้เจอกันแทบจะทุกครั้งเลยน่ะสิเห็นทีเขาจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ตอนที่ 12 ของฉันคนเดียวกลางคืนคิมหันต์นอนไม่หลับจึงออกมาเดินวนไปวนมาที่ระเบียงห้องราวห้านาทีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลหลังจากแอบไปดูพัชสิกาที่บ้านทิพวรรณ เขาก็ได้มุ่งตรงมานอนที่บ้านหลังใหญ่ทันที เหตุเพราะเด็กตัวเองไม่อยู่ไม่รู้จะไปนอนที่คอนโดเพื่ออะไรอีกทั้งเวลานี้ไม่รู้ว่าไอ้ภาคินหน้าจืดนั่นจะกลับไปนอนที่บ้านมันหรือยัง จะหน้าด้านมาตามตื๊อเด็กของเขาไปอีกนานแค่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งอยากจับแยกทั้งสองคนออกจากกันในตอนนี้เ

“คือ...ฉันไม่ได้บอกว่าป้าฉันเป็นอะไร แค่บอกว่าเอามาใช้จ่ายจำเป็นเฉยๆ” พัชสิกาตั้งใจจะไม่ให้คิมหันต์รู้เรื่องทิพวรรณและไม่ต้องการบอกเพื่อนด้วยว่าแท้จริงแล้วเธอ ‘ขายตัว’ ไม่งั้นป้าเธอต้องรู้เรื่องนี้จนทำให้ป่วยหนักกว่าเดิมแน่ๆ “ไหนแกบอกว่า ตอนไปยืมแจ้งเขาว่าไปรักษามะเร็งป้าไม่ใช่หรือไง” คิวมิกส์ผู้ชอบสงสัยและความจำดีกว่าใครเอ่ยทักถึงวันนั้น “ฉันน่าจะบอกแกผิดอ่ะ” พัชสิกาตอบคิวมิกส์แบบไม่สบตาแล้วอย่างนี้จะไม่ให้เปรมสิริวอแวได้ยังไง “พวกฉันไม่ได้โง่นะ” พัชสิกาเห็นเปรมสิริพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจังเธอก็พลันกลืนน้ำลายลงคอและสุดท้ายก็ต้องยอมพูดความจริงออกมา “ฉันไม่ต้องการให้เขารู้เรื่องมะเร็งของป้าเพราะว่าถ้าป้าฉันรักษาหาย ฉันก็คงจะ...ลาออก” “แล้วเงินที่แกยืมเขาล่ะ” พัชสิกาเม้มปากพยายามหาข้ออ้างอื่นๆ เพราะยังไงก็จะไม่มีวันบอกเพื่อนแน่นอนว่าเธอขายตัว “คือ...ระหว่างนี้ฉันก็จะหารายได้เสริมไง” “แกแน่ใจนะว่าแกไหว” เปรมสิริถามอย่างไม่ไว้ใจ เศรษฐกิจแบบนี้หาเงินง่ายมากเลยมั้ง “เงินที่ยืมเฉียดล้านเลยนะแก” คิวมิกส์ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันแต่ถ้าพัชสิกายืนยันที่จะทำแบบนั้นก็ไม่อยากจะขัดใจสักเ

“ใช่แล้ว ว่าจะชวนไปกินหมูกระทะร้านลุงหนุ่ยแล้วไปเม้าท์มอยตามประสาเพื่อนสาวกัน” พัชสิกาชำเลืองมองสุวรรณรัตน์สลับกับมองคิมหันต์เพราะเธอมีนัดกับทั้งสองคนแล้ว ถึงแม้จะเกรงใจเพื่อนแต่ก็ต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง“พอดีฉันมีนัดทานข้าวกับเจ้านายฉันอยู่” สุวรรณรัตน์มองหลานสาวยิ้มๆก่อนจะพูดเหมือนชวนให้ไปด้วยกัน “หมูกระทะเราไม่ได้กินนานแล้วนะคิมหันต์ ไปกับพวกเขาสักวันดีไหม” คิมหันต์ขมวดคิ้วมองเพราะหมูกระทะที่ว่าเคยไปกินแค่ในห้างเท่านั้น ไม่แน่ใจว่าร้านลุงหนุ่ยอะไรนั่นจะเป็นแบบที่เขาและแม่ไปหรือเปล่า“ร้านอยู่ไหนครับ”*****************************************คิมหันต์และแม่ถูกพามาที่ร้านหมูกระทะลุงหนุ่ยที่เคยมาทานเป็นประจำ บริเวณร้านจะถูกประดับไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ มีที่นั่งด้านในและด้านนอก ซึ่งด้านในร้านไม่ได้เป็นห้องแอร์อย่างที่คิมหันต์เข้าใจแถมยังใช้พัดลมในการเปิดให้ลูกค้าใช้อีกต่างหาก คิมหันต์และสุวรรณรัตน์เลยเลือกมานั่งที่ด้านนอกกะว่าจะให้ลมพัดสักหน่อย แต่ก็ทำได้แค่ ‘ฝันไปเถอะ’เขาหน้ามุ่ยขยับเสื้อด้านหน้าขึ้นลงให้พอคลายร้อน พัชสิกาที่ถูกสุวรรณรัตน์สั่งให้มานั่งข้างๆรีบหยิบพัดลมเล็กแบบพกพามาเปิ

หญิงสาวยืดตัวพลางเอี้ยวตัวไปมาอย่างเพลินๆ จากนั้นก็หยุดมาดื่มน้ำให้พอลดความกระหาย เพราะตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มจะเปลี่ยนสีแล้วการออกกำลังกายจึงพอแค่นี้ก่อนทว่าไม่นานสายตาเธอก็พลันไปเห็นภาคินวิ่งออกกำลังกายอยู่บริเวณสนามหญ้าผ่านหน้าผ่านตาไปพอดีบ้าจริง! ทำไมช่วงนี้เธอเจอเขาบ่อยจัง“คุณภาคินคะ” เปรมสิริตะโกนเรียกชื่อเขาซึ่งเขาก็หันมาตามเสียงนั้นเลย หญิงสาวยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนเป็นการเรียกให้เขามาหาเธอที่ตรงนี้“ปกติมาออกกำลังกายตรงนี้อยู่แล้วหรือเปล่า” ภาคินมาถึงก็ถามทันที“พึ่งมาวันนี้วันแรกค่ะ” เธอยิ้มเนือยๆ “แล้วคุณภาคินมาออกทุกวันเลยไหมคะ” “ผมนานๆทีถึงจะมา” เปรมสิริพยักหน้ายิ้มๆ “มาวิ่งวันแรกก็ไม่ชินเหมือนกันนะคะ ไม่มีเพื่อนวิ่งด้วย” เธอมองเขาเหมือนกำลังจะพูดอะไรต่อ ภาคินจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากถาม“คุณนิลกำลังอยากจะบอกอะไรผมหรือเปล่าครับ”เขาเลิกคิ้วมอง“กำลังคิดอยู่ค่ะว่าถ้าจะชวนคุณภาคินมาวิ่งด้วยกัน คุณภาคินจะสะดวกหรือเปล่า” เปรมสิริมุดหน้าลงเหมือนเขินเขาแต่ไม่รู้ตัว ภาคินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ขำออกมาเบาๆ“เรื่องแค่นี้เองครับ เวลาผมเหลือๆ อยู่กับคุณนิลจนถึงสามทุ่มยังได้เลย” “งั้นเรา