ตอนที่ 11/2

“ใช่แล้ว ว่าจะชวนไปกินหมูกระทะร้านลุงหนุ่ยแล้วไปเม้าท์มอยตามประสาเพื่อนสาวกัน” พัชสิกาชำเลืองมองสุวรรณรัตน์สลับกับมองคิมหันต์เพราะเธอมีนัดกับทั้งสองคนแล้ว ถึงแม้จะเกรงใจเพื่อนแต่ก็ต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง

“พอดีฉันมีนัดทานข้าวกับเจ้านายฉันอยู่” สุวรรณรัตน์มองหลานสาวยิ้มๆก่อนจะพูดเหมือนชวนให้ไปด้วยกัน

 “หมูกระทะเราไม่ได้กินนานแล้วนะคิมหันต์ ไปกับพวกเขาสักวันดีไหม” คิมหันต์ขมวดคิ้วมองเพราะหมูกระทะที่ว่าเคยไปกินแค่ในห้างเท่านั้น ไม่แน่ใจว่าร้านลุงหนุ่ยอะไรนั่นจะเป็นแบบที่เขาและแม่ไปหรือเปล่า

“ร้านอยู่ไหนครับ”

*****************************************

       

คิมหันต์และแม่ถูกพามาที่ร้านหมูกระทะลุงหนุ่ยที่เคยมาทานเป็นประจำ บริเวณร้านจะถูกประดับไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ มีที่นั่งด้านในและด้านนอก ซึ่งด้านในร้านไม่ได้เป็นห้องแอร์อย่างที่คิมหันต์เข้าใจแถมยังใช้พัดลมในการเปิดให้ลูกค้าใช้อีกต่างหาก คิมหันต์และสุวรรณรัตน์เลยเลือกมานั่งที่ด้านนอกกะว่าจะให้ลมพัดสักหน่อย แต่ก็ทำได้แค่ ‘ฝันไปเถอะ’

เขาหน้ามุ่ยขยับเสื้อด้านหน้าขึ้นลงให้พอคลายร้อน พัชสิกาที่ถูกสุวรรณรัตน์สั่งให้มานั่งข้างๆรีบหยิบพัดลมเล็กแบบพกพามาเปิดและจ่อไปที่ตัวเขาด้วยความเป็นห่วง

 “คิมเป็นคนขี้ร้อนน่ะลูก” สุวรรณรัตน์เห็นก็อดที่จะอธิบายไม่ได้

 “พัชบอกแล้วไงคะว่าร้านนี้คงไม่เหมาะกับคุณป้า” เธออธิบายไปแล้วสุวรรณรัตน์ก็ยังยืนยันที่จะมา ต่างจากลูกชายที่ติดหรู ติดสำอางถ้าแม่ไม่บังคับให้มาก็คงไม่มาหรอก

 “ป้าก็แค่อยากทำอะไรใหม่ๆบ้าง ใช้ชีวิตแบบเดิมน่าเบื่อจะตาย”

 “แต่มาร้านนี้ก็ดีนะคะคุณหญิง ของกินเยอะ แถมยังอร่อยด้วย” คิวมิกส์พรีเซนต์เต็มที่เพราะสำนึกในบุญคุณที่ลุงหนุ่ยเคยเลี้ยงตอนจบการศึกษา ด้านสุวรรณรัตน์ได้แต่พยักหน้าอยู่อย่างนั้นเพราะถือว่าเป็นอะไรที่แปลกใหม่ดี

“ทานให้อร่อยนะครับ” ลุงหนุ่ยเอ่ยยิ้มๆหลังจากนำเตาย่างมาตั้งให้และก็ดีใจมากๆที่ได้เจอกับแก๊งพัชสิกาอีกครั้งเพราะหลังจากที่พวกเขาเรียนจบไปก็ไม่ได้เจอใครอีกเลย

“ลุงหนุ่ยคะ ทั้งสองท่านเป็นเจ้านายพัชค่ะ” พัชสิกาแนะนำทั้งสองคนตามมารยาทซึ่งลุงหนุ่ยก็ยิ้มให้ สุวรรณรัตน์ส่งยิ้มกลับตามปกติ แต่จะมีอยู่คนเดียวที่หน้าบึ้งตึงอยู่อย่างนั้น

 “ลุงเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าไม่สดใสเหมือนเดิมเลย” เปรมสิริเห็นลุงหนุ่ยมีสีหน้าแววตาที่เปลี่ยนไปเหมือนคนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจอยู่จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ช่วงนี้ลูกลุงป่วยเป็นโรคร้าย ลุงก็จะมีเรื่องให้คิดมากเกี่ยวกับเงินนี่แหละ เห้อ” ลุงหนุ่ยถอนหายใจออกมาจนพัชสิกาอดที่จะสงสารไม่ได้ เพราะเธอก็พึ่งจะเจอเหตุการณ์แบบนี้มาหมาดๆ

 “ลุงมีอะไรให้ฉันช่วยไหม”

 “โอ๊ย...ยัยพัช แกก็ยังเอาตัวไม่รอดเลย คุณคิม...”

“ชู้ววว” พัชสิการีบยกนิ้วขึ้นมาเบรกคิวมิกส์ไว้เพราะเขาเริ่มจะหลุดอะไรบางอย่างออกมา อาจจะเป็นเพราะเธอเองที่ยังไม่ได้เตี้ยมกับเพื่อนไว้ด้วยนั่นแหละ

คิวมิกส์ที่ปริปากเงียบทันก็ได้แต่ย่นคิ้วมองด้วยความสงสัย ทำไมต้องทำตัวมีความลับทั้งๆที่คิมหันต์ก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ           

 “ไม่ต้องหรอกหนูพัช ลุงขอบคุณมากนะ เอาเงินที่หนูทำงานมาได้ไปดูแลป้าเถอะ รายนั้นน่าสงสารกว่าลุงเยอะ” เขาพูดพลางขำ พัชสิกาแอบโล่งใจที่ลุงหนุ่ยไม่ได้พูดออกมาทั้งหมดและที่รู้เรื่องป้าของเธอก็อาจจะเป็นเพราะหาเวลาไปเม้าท์มอยกับที่บ้านมานั่นแหละ

 “ถ้าไม่มีอะไรแล้วลุงไปรับลูกค้าคนอื่นๆก่อนนะ ทานให้อร่อยล่ะ” ลุงหนุ่ยลาทุกคนด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินจากไป เรื่องของป้าพัชสิกาทำให้สุวรรณรัตน์เกิดความสงสัยจึงเอ่ยถามอีกรอบ

 “ป้าหนูเป็นอะไรเหรอ” คนถามปรับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกห่วงใย ที่บอกว่า ‘น่าสงสารกว่า’ ทิพวรรณก็คงเป็นอะไรมากกว่าลูกสาวเจ้าของร้านแน่ๆ

 “ป่วยไข้ปกติค่ะ”

 “ใช่เหรอ...”

 “จุ๊ๆ” เปรมสิริกำลังพูดถึงป้าพัชสิกาจึงทำเสียงห้ามอย่างที่ห้ามคิวมิกส์

 “ไม่มีอะไรแน่นอนค่ะ ทานกันดีกว่าค่ะ หมูบนเตาเริ่มไหม้แล้ว” พัชสิกาว่าแล้วก็คีบหมูให้กับสุวรรณรัตน์ตามมาด้วยคิมหันต์ เธอพยายามทำให้ทั้งสองคนเห็นว่าเรื่องทิพวรรณไม่มีอะไรน่าห่วงแน่นอน หากแต่สร้างความสงสัยให้เพื่อนทั้งสองจนอยากรู้ความจริงขึ้นมาบ้างแล้วสิ

คิดไปถึงขั้นนั้นหลังจากทานหมูกระทะกันเสร็จเพื่อนๆทั้งสองก็รีบลากตัวพัชสิกาให้มาคุยกันบริเวณหลังร้านทันที

 “ทำไมแกถึงทำตัวมีความลับกับพวกเขา” เปรมสิริถาม ซึ่งพัชสิกาก็ได้แต่ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้

 “เรื่อง...เรื่องอะไร”

 “นี่แน๊ะ” คิวมิกส์หมั่นไส้จึงดีดนิ้วเข้าขมับจนหญิงสาวหน้าเบี้ยวเบ้ลูบบริเวณนั้นป้อยๆ

 “ก็เรื่องป้าไง แกยืมเงินเขามาไม่ใช่เหรอ เขาก็น่าจะรู้เรื่องป้าแกแล้ว” เปรมสิริพูดพลางถอนหายใจ เพราะไม่เข้าใจว่าเพื่อนกำลังจะทำอะไรกันแน่