ตอนที่ 1/1

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนตามที่ได้นัดหมายภาคินเอาไว้ พัชสิกาก็เดินมารอเขาที่หน้ามหาวิทยาลัยในทันที หญิงสาวยืนรออยู่นานจนนักศึกษาเริ่มเบาบางลง หันซ้ายแลขวาก็แล้วแต่ก็ไร้วี่แววว่าภาคินจะมาตามนัด เธอจึงก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปโบกรถแท็กซี่ ทว่าก็มีรถหรูของคนคนนั้นขับมาจอดพอดี

“ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะครับ พอดีพึ่งสะสางงานเสร็จ” เขาแสดงสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่คุณมีน้ำใจกับพัชมันก็มากพอแล้ว” พัชสิกายิ้มบางๆ

“ถ้างั้นมื้อนี้ให้ผมเลี้ยงไถ่โทษนะครับ”

“อย่าดีกว่าค่ะ พัชบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร”

“เถอะนะครับ ผมไม่มีเพื่อนทานข้าวเย็นด้วย หวังว่าคุณพัชจะเมตตาผู้ชายเลื่อนลอยแบบผมนะครับ” ภาคินชอบต่อว่าตัวเองต่อหน้าเธอเมื่อต้องการคำตอบตามที่ตนต้องการ เขารู้จุดอ่อนของเธอว่าเธอเป็นคนขี้สงสารจึงใช้มุกนี้หวังให้ใจอ่อนยอมไปกับเขา

“งั้น ขอบคุณนะคะ” และแน่นอนค่ะ ว่าเธอไม่ปฏิเสธ

พัชสิกาเดินเลี่ยงไปเปิดประตูรถเองเหตุเพราะหลายครั้งที่เขาอาสาจะทำให้กลับกลายเป็นจุดโฟกัสจากเหล่านักศึกษาสาวที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวๆนี้

การกระทำแบบนี้เธอจะได้รับทั้งสายตาจิ้นและสายตาริษยาในเวลาเดียวกัน ฉะนั้นเธอจะต้องทำยังไงก็ได้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองมีคำครหาที่เกิดจากลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยอย่างเขา

ในจังหวะที่พัชสิกาหย่อนตัวลงนั่ง ภาคินก็พาดแขนไว้ที่ขอบประตูรถพลันจ้องใบหน้าเนียนสวยด้วยรอยยิ้มหวาน

“ขอบคุณนะครับที่ไม่ปฏิเสธผม”

พัชสิกาส่งยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทางข้างหน้า ชายหนุ่มได้แต่ส่งยิ้มพลันนึกเอ็นดูในท่าทางของเธอ ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินไปนั่งฝั่งคนขับเพื่อจะพาเธอไปทานข้าวในร้านหรูที่เขาได้จองเอาไว้ 

“ร้านอาหารแพงๆแบบนี้ พัชว่า....” พัชสิการู้สึกเกรงใจขึ้นมาอีกครั้ง การที่เขาดีกับเธอในหลายๆเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องการไปรับไปส่งมันก็มากพอแล้ว แต่นี่ดันพาเธอมาที่ร้านอาหารหรู เธอมองว่ามันมากเกินไป

ยกค่าเทอมทั้งเดือนมาจ่ายก็แทบจะไม่พอ     

“ผมเลี้ยงเองครับ” เขารีบพูดแทรก เพราะรับรู้ว่ายังไงหญิงสาวก็ต้องพูดอะไรบางอย่างไปในเชิงปฏิเสธ

“คุณภาคินทำให้พัชเกรงใจหลายครั้งแล้วนะคะ พัชไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร”

“คุณเคยเห็นผมเรียกร้องบุญคุณเหรอครับ” ภาคินสวนกลับพร้อมดึงมือพัชสิกามากุมไว้ หญิงสาวเบิกตากว้างรีบชักมันกลับมาทันที

“เห้อ...ผู้หญิงอะไร จีบยากจีบเย็นสะจริง” ภาคินถอนหายใจแต่ไม่ได้ถึงขั้นถอดใจง่ายๆ เขาหรี่ตามองยกยิ้มแหย่ๆ แต่ไม่รู้บ้างเลยว่าพัชสิกาอยากจะเผ่นหนี ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ เวลานี้ให้ได้เลย

เธอไม่ได้รังเกียจเขาหรอกนะ แต่เธอไม่ได้ชอบเขาก็แค่นั้นเอง     

“เริ่มทานกันเลยดีกว่าค่ะ” เธอเห็นพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดีจึงชวนเขาให้รีบทานเพื่อจะได้รีบกลับ

****************************************************

พัชสิการับไอศกรีมมาจากมือแม่ค้าที่เธอได้สั่งเอาไว้หลังทานข้าวกับภาคินเสร็จ ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปยังโต๊ะอาหารเธอดันเดินชนกับใครบางคนเข้า ทำให้ถ้วยไอศกรีมเลอะเปอะเปื้อนเสื้อของเขาสะขาวโพลน

‘ฉิบหาย’ คิมหันต์สบถในใจด้วยความหัวเสีย เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแต่ผู้หญิงยกมือไหว้แล้วส่งสายตาวิงวอนมาทางเขา

“ขอโทษนะคะ คือฉันไม่ทันได้ระวังจริงๆค่ะ” ไม่ใช่แค่ไหว้ เธอยังหยิบทิชชูออกมาจากกระเป๋าแล้วเช็ดเสื้อให้เพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบ ทว่าเขากลับปัดมันทิ้งราวกับไม่ต้องการความใส่ใจจากเธอ

“ตาบอดหรือไง ไม่เห็นเหรอว่ามีคนกำลังเดินอยู่” พัชสิกาขมวดคิ้วมอง

เธอก็ขอโทษไปแล้วไง

“คือฉันไม่เห็นจริงๆ” เธอสอดกระดาษทิชชูที่เช็ดเสื้อให้เขาไว้ในกระเป๋าสำรองเล็กๆ ซึ่งเป็นกระเป๋าที่ไว้ใส่ขยะในสถานการณ์จำเป็นก่อนจะนำไปทิ้งที่ถังขยะด้านนอก

“ขอโทษ...แล้วเสื้อฉันจะกลับมาสะอาดได้ไหม ฉันมีงานที่ต้องทำนะ ไม่ใช่นักศึกษาอนาคตไม่แน่ไม่นอนอย่างเธอ” คิมหันต์ต่อว่าเธอเป็นเชิงดูถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอผู้ชายอย่างเขา นิสัยไม่ดี จิตใจต่ำตมแถมแยกแยะอะไรไม่เป็นเอาสะเลย

“ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าคุณมีงานต่อ ไม่ได้มาเข้าฝันบอกล่วงหน้าไว้นี่น่า ให้ฉันรับผิดชอบโดยการเอาเสื้อไปซักให้ไหมล่ะคะ จะได้ไม่เป็นหมาบ้าจิกกัดคนอื่นไปทั่วแบบนี้” เอาสิ ด่ามาด่ากลับ

คำด่านั้นถึงกับทำให้คิมหันต์เม้มปากโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“หึ เสื้อฉันราคาเทียบเท่ากับค่าเทอมเธอทั้งเทอม เธอจะมีปัญญาที่ไหนมาทำให้มันกลับมาดูดีได้” เขาเลื่อนสายตาลงต่ำ “ดูจากหน้าตาคงทำอะไรไม่เป็น เอาแต่แต่งหน้าทาปากไปวันๆ”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณ” พัชสิกาจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ทว่าตอนนี้เริ่มมีคนหันมาโฟกัสคนทั้งสองกันมากแล้ว เธอจึงตัดสินใจไม่อยู่ตรงนี้ต่อ

แต่ก่อนจะไป ขอสักหน่อยเหอะ

“หึ สันดานเสีย”

“นี่เธอ” คิมหันต์ตะโกนเรียกพลันชี้นิ้วตามแผ่นหลังด้วยความเจ็บใจ เมื่อกำลังจะตามไปจับตัวมาลงโทษกลับมีคนโทรเข้ามาขัดจังหวะสะก่อน

“ครับ!”