ตอนที่ 7/2

พัชสิกาเดินออกมาจากห้องเพราะไม่มีอารมณ์แม้จะทำอาหารกิน เธอเห็นร้านโจ๊กเปิดอยู่ตรงสี่แยกพอดีจึงกะว่าจะไปนั่งทานข้าวที่นั่นอาการเหม่อลอยทำให้เธอไม่ได้โฟกัสที่เบื้องหน้าทำให้เผลอเดินชนกับใครบางคนเข้าจนเซถลาเล็กน้อย

 “ฉันขอโทษค่ะ” เธอกล่าวขอโทษโดยไม่มองหน้าอีกคน คิมหันต์จัดการกับเนื้อตัวก่อนจะเงยหน้ามองผู้หญิงจอมซุ่มซ่ามให้ชัดๆ

 “เธอเองเหรอ” เสียงที่คุ้นเคยทำให้พัชสิกาเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณคิม”

คิมหันต์รับรู้ว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจและถ้าจะคุยอยู่ตรงนี้อาจจะไม่ดีต่อสายตาลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมาแน่ๆ เขาจึงถือวิสาสะคว้าแขนเรียวของเธอมาจับไว้แน่นแล้วลากเธอไปยังห้องของเขา 

 “ว๊าย!” คิมหันต์มาถึงก็จัดการผลักพัชสิกาให้เข้าไปด้านไหนจนเธอร้องเสียงหลง

“คุณ...” พัชสิกาได้แต่มองจะว่ากลับก็ไม่อยากทำ

“เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ถ้าเธอมาอยู่นานแล้วเขาก็ต้องเห็นบ้างสิ เธออยู่ห้องชั้นเดียวกับเขานะ

“พ่อคุณให้ฉันมาอยู่” เธอตอบตามตรงก่อนจะนึกข้อโต้แย้งบางอย่างได้ “แต่ฉันไม่ได้มาอยู่ฟรีนะ ค่าน้ำค่าไฟฉันจ่าย”

คิมหันต์ได้แต่มองก่อนจะถามต่อ “เมื่อกี้จะลงไปไหน”

ถามทำไม?

แต่ถึงจะคิดได้แบบนั้นพัชสิกาก็ตอบตรงๆอยู่ดี

“ฉันจะลงไปทานข้าว”

“ทำไมไม่เรียกคนส่งอาหาร”

“ไม่จำเป็น ปกติฉันทำกินเอง”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ทำ” พัชสิกาเริ่มหงุดหงิด เธอก็พึ่งได้ยินข่าวร้ายมา จะมาถามพร่ำเพรื่อทำไม ผัวก็ไม่ใช่

“ไม่มีอารมณ์ค่ะ ขอตัวนะคะ” เธอกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ถูกเขาคว้าแขนแล้วดึงกลับมาอยู่เบื้องหน้าเขาเหมือนเดิม

“ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้านายเธอ ฉันมีสิทธิ์ที่จะถามไถ่เรื่องที่เธอไม่สบายใจ” เขาดึงเธอเข้ามาใกล้ชิดที่แผงอกหนา “บอกฉันมาว่าเธอเป็นอะไร”

พัชสิกาได้แต่เงียบ เธอไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องราวของตัวเองเลย

“ถ้าเธอเงียบ ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อฉันนะ” ไม่ได้เด็ดขาด ! กฤษช่วยเหลือเธอมาเยอะแล้ว ขืนมารู้เรื่องนี้ป้าเขาก็คงยื่นมือเข้ามาช่วยอีกแน่ บุญคุณที่เธอมีต่อเขาอยากให้ชดใช้จบแค่เรื่องงานพอ

“เรื่องเงินนิดหน่อย”

เขาขมวดคิ้ว “เงินเดือนก่อนทดลองงานยังไม่พอเหรอ อีกแค่ครึ่งเดือนก็จะปรับเงินเดือนแล้ว ฉันไม่ใจร้ายยกเลิกการต่อสัญญาจ้างกับเธอหรอก”

“ไม่พออยู่ดี” เธอค่อยๆปล่อยตัวออกจากเขา “ฉันมีปัญหาที่จะต้องใช้เงินมากกว่านั้นและก็คงมีค่าใช้จ่ายเรื่อยๆ”

‘ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรต่อความรักของฉันหรอก อย่างเธอมันก็แค่ที่ระบายชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น’

‘ถ้าฉันจะเอาเธอจริงๆ ก็มีค่าให้แค่เฉดหัวทิ้งเท่านั้นแหละ’

“เรื่องอะไร” จู่ๆคิมหันต์ก็อยากรู้เรื่องของเธอขึ้นมาเป็นขณะที่เธอนึกถึงคำพูดของเขาในวันนั้นพอดี

ตอนนี้เธอมืดแปดด้าน เหลือเวลาอีกแค่สามสัปดาห์ในการให้คำตอบกับแพทย์ว่าจะรักษาทิพวรรณต่อหรือไม่ สำหรับเธอยังไงก็ยังยืนยันที่จะทำแบบนั้น เธอไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กอกตัญญูไม่รู้คุณของผู้เป็นป้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาทิพวรรณทำให้เธอเป็นเด็กที่โชคดีมาตลอด ถ้าเทียบกับข่าวในปัจจุบันน้อยคนนักที่จะรักหลานตัวเองได้ขนาดนี้

สามสัปดาห์ที่กำลังจะมาถึง เธอคิดไว้แล้วว่า

‘จะไปเป็นโคโยตี้เหรอ’ หึ...ไม่พออยู่ดี

ถ้าทำแบบนั้นเธอก็คงต้องไปเต้นกินรำกินอีกนานเลยหรือเปล่าถึงจะได้เงินเฉียดล้าน ค่าใช้จ่ายรักษามะเร็งมันไม่ได้จบที่ก้อนเดียวและแน่นอนว่าคิมหันต์คือคนที่จะช่วยเธอได้และน่าจะได้เงินง่ายกว่าด้วย

“เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน คุณแค่ช่วยฉันก็พอ”

“ช่วยอะไร” เขาถามด้วยความอยากรู้ แค่ถามกลับกลายเป็นหมากสำคัญในเรื่องนี้สะงั้น

“ฉันต้องการเงินหนึ่งแสนก่อนแต่ฉันคงหาไม่ทัน คุณช่วยเลี้ยงฉันได้ไหม” เธอมุดหน้าลงในขณะที่เขานิ่งเงียบ “หรือคุณไม่ต้องเลี้ยงก็ได้ แค่เวลาที่ฉันต้องการเงินคุณก็ค่อยมาเก็บดอกที่ตัวฉัน”

คิมหันต์ถึงกับไปไม่เป็นเลย ไม่ใช่แค่ปากร้าย แต่ยังกล้ามาขอมีอะไรกับเขา ‘เพราะเงิน’

“คุณไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร หลับหูหลับตาเอากับฉันก็พอ” เธอเห็นเขาเอาแต่เงียบและคงมีอะไรกับเธอไม่ลงแน่ๆจึงพูดต่อ

“ฉันทำได้ แต่เธอต้องบอกฉันมาก่อนว่าเรื่องส่วนตัวมันเรื่องอะไร” หญิงสาวเงยหน้ามองขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ

“คุณไม่ต้องอยากรู้หรอก คุณแค่ช่วยฉันก็พอ” ไม่พูดเปล่า พัชสิกาตัดสินใจถอดเสื้อแขนยาวพร้อมปลดสายเสื้อเดี่ยวออก วันนี้เธอใส่ชุดกระโปรงที่ถูกทาบทับด้วยเสื้อแขนยาวทำให้ถอดออกได้ง่าย

เธอไม่มีทางเลือก กฤษมีลูก มีเมียแล้ว ซึ่งคิมหันต์เป็นคนรวยที่ยังโสดอยู่ขณะนี้ เพราะก่อนหน้านั้นมีพนักงานหลายคนเฉลยให้เธอฟังว่าคิมหันต์กับแพนนีญาร์ไม่ได้เป็นอะไรกันและที่หนักไปกว่านั้นคือแพนนีญาร์แค่มาตามตื๊อคิมหันต์เฉยๆ เธอจึงใช้โอกาสนี้ในการอ้อนวอนให้เขาเมตตาเธอสักครั้ง ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิตของเธอ

คิมหันต์มองเธอนิ่งๆ ชุดของเธอถูกถอดออกจนเหลือเพียงชุดชั้นใน ขณะที่เธอกำลังปลดชุดชั้นในออกคิมหันต์ก็ได้พุ่งเข้าไปเบียดร่างอวบอัดน่าสัมผัสให้ชนเข้ากับผนังห้อง