ตอนที่ 6/2 & 7/1

“เบื่อ? เบื่อใคร” เปรมสิริถาม

เบื่อเจ้านายฉันน่ะสิ ฉันไม่รู้ว่าจะทนอยู่กับเขาได้อีกนานแค่ไหน”

 “ทำไมล่ะ มันแย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ” คิวมิกส์สงสัยเพราะปกติพัชสิกาจะมีความอดทนสูง ถ้าถึงขนาดทำให้พัชสิกาทนไม่ได้ก็คงเป็นอะไรที่แย่สำหรับเธอมากๆ

 “ก็ไม่ได้แย่หรอก ถ้ามัน...” พัชสิกาอธิบายไม่ถูก งานที่ทำอยู่มันก็สนุกและมีความสุขดี แต่ที่เป็นปัญหาสำหรับเธอก็มีแค่คำพูดทำร้ายจิตใจจากคิมหันต์เท่านั้นแหละ

 “ไม่ต้องอธิบายหรอก เอาเป็นว่าฉันกับคิวเข้าใจแกแล้วกัน แต่...” เปรมสิริยื่นมือเข้าไปกุมมือพัชสิกาเอาไว้ “แกเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปสักหนึ่งปีก่อน เป็นเด็กจบใหม่ออกจากบริษัทปุ๊บปั๊บขนาดนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ เขาจะมองว่าแกไม่ทนงานเอาได้”

พัชสิกาได้แต่ย่นคิ้วถอนหายใจ เธอไม่รับปาก แต่จะพยายามก็แล้วกัน

 ‘เพร้งงง’

ทันทีที่มีเสียงจานแตกในครัว ทั้งสามคนก็หันไปมองเป็นตาเดียว ก่อนจะรีบลุกปรี่เข้าไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 “ป้า” พัชสิการ้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นป้าตัวเองสลบไสลอยู่ที่พื้นขณะกำลังคั่วน้ำกะทิ ทุกคนพยายามตั้งสติแล้วช่วยกันหามทิพวรรรณขึ้นรถคิวมิกส์เพื่อพาไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

 “จากผลตรวจพบว่าคุณทิพวรรณกำลังอยู่ในระยะเริ่มต้นของการเป็นมะเร็ง ซึ่งถือว่าได้รักษาได้ทัน แต่ค่าใช้จ่ายในการรักษาค่อนข้างสูงถ้าปล่อยไว้อาจจะไม่รอด” นี่คือคำวินิจฉัยของแพทย์ เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งช็อกไปตามๆกัน พัชสิกาผู้เป็นหลานและอยู่กับทิพวรรณมาตั้งแต่เด็กไม่เคยสงสัยในตัวทิพวรรณเลย

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องวินิจฉัยโรคด้วยอาการเหม่อลอย เรื่องรักษาทิพวรรณเธอต้องช่วยอยู่แล้ว แต่เงินจำนวนหลายแสนนั้นเธอจะไปหามาจากไหน

 “โอเคเปล่าวะเนี่ย” คิวมิกส์ถามเมื่อเห็นเพื่อนไม่สดใสเลย พัชสิกาค่อยๆย่อตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องตรวจ

 “ฉันไม่มีเงินน่ะ”

แกน่ะ ควรทนทำงานต่อไปนั่นแหละดีแล้ว เงินเดือนแกเมื่อตอนผ่านทดลองงานก็ครึ่งแสนแล้วนะ ปกติแกไม่ใช่คนใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เดี๋ยวก็มีเงินมารักษาได้เองนั่นแหละ”

 “แต่ค่ารักษามะเร็งมันไม่ได้จบแค่ก้อนเดียวนะยะ ไหนจะค่าคีโม ค่ายา ค่าอะไรอีก ฉันเห็นมาหลายรายแล้วที่รักษาทีไรแตะเกือบล้านทุกที” คิวมิกส์ไม่ได้ทราบขนาดนั้นหรอก รู้แค่ว่ามะเร็งเป็นการรักษาที่ถือว่าแพงมากๆ เมื่อเทียบกับโรคทั่วไป

 “แล้วแกจะเอาไงต่อไปอ่ะ”

ไม่รู้ รู้แค่ว่าฉันไม่ยอมปล่อยป้าตายแน่ๆ” เธอสำนึกบุญคุณที่ทิพวรรณดูแลเธอดีมาตลอดและการหาเงินมาช่วยให้รอดพ้นจากโรคร้ายได้คือการตอบแทนบุญคุณที่ดีที่สุดแล้ว

 “งั้นเดี๋ยวไว้ค่อยคิด เรายังมีเวลาตัดสินใจหรือหาเงินมารักษาได้ตั้งสามสี่สัปดาห์ ยังไงพวกฉันก็ไม่ทิ้งแกหรอก” คิวมิกส์พูดเพื่อให้เพื่อนสาวสบายใจ แต่ใบหน้าเนียนสวยของพัชสิกาก็ยังไม่เลิกวิตกกังวลเลย เธอไม่รู้จริงๆว่าจะหาเงินมาจากไหน เหลือเวลาอีกแค่สามถึงสี่สัปดาห์หรือ

ทำไมมันสั้นจัง

ตอนที่ 7 ฉันเสนอ เธอสนอง

ร่างอวบอัดได้สัดส่วนกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่บริเวณหน้าเวทีบวกกับอาการมึนเมาจากการดื่มแอลกอฮอล์

ชนัฐธรมองร่างนั้นอย่างไม่วางตา เขายกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะลุกเดินตรงไปยังร่างของเธอ

แพนนีญาร์หันมาสบตากับเขา สายตากลมสวยอันมีเสน่ห์นั้นเปล่งประกายวาววับราวจะจับเสือให้เข้ามาอยู่ในถ้ำ

ก่อนหน้านั้นหลังจากทำความรู้จักหรือสนิทชิดเชื้อกันมาบ้างแล้ว ชนัฐธรและแพนนีญาร์ก็เปิดใจคบหากันแบบลับๆมาตลอด เพราะต่างก็มีเหตุผลในเรื่องของผลประโยชน์ อีกทั้งแพนนีญาร์เองก็ยังไม่ปล่อยวางจากสมบัติของคิมหันต์ด้วย

 “มาเต้นด้วยกันสิคะ”

 “ผมเต้นไม่เป็นหรอกนะครับ ทำได้แค่มองคุณอย่างเพลินๆก็แค่นั้น” แพนนีญาร์คิดว่าตัวเองก็รุกพอตัว แต่ไม่คิดเลยว่าผู้ชายตรงหน้าจะรุกมากกว่าตัวเธอเองสะอีก ยิ่งสนิทกันก็ยิ่งรู้ว่าเขามีอะไรให้เธอตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา  

ใบหน้าสวย มุมปากเผยยิ้มพลันยกแขนขึ้นไปคล้องคอเขาไว้

 “แหม่ ปากหวานนะคะ แบบนี้คงต้องมีรางวัลให้แล้วมั้ง” แพนนีญาร์กับชนัฐธรมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาหลายรอบแล้ว แต่แปลกที่เขาขอให้เธอไม่บอกเรื่องนี้กับเพื่อนอีกสองคน แต่ด้วยความที่แพนนีญาร์ก็ไม่อยากให้คิมหันต์รับรู้ถึงเรื่องนี้ด้วย ก็เลยยอมๆไปก่อน เมื่อได้สมบัติจากคิมหันต์มาแล้ว วันนั้นคงได้เปิดเผยความสัมพันธ์กันมากขึ้น

 “คุณเบื่อหรือยังล่ะ” 

“ถ้าฉันเบื่อ ฉันคงไม่ปล่อยตัวมาถึงขนาดนี้หรอกค่ะ เราต่างคนต่างก็ทำเพื่อผลประโยชน์ถูกไหมคะ” ชนัฐธรยกยิ้ม

 “นั่นน่ะสิ ผมขอรางวัลได้ไหมล่ะ” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แพนนีญาร์ยกยิ้มตามก่อนจะผลักเขาเบาๆ

“ตรงนี้คงไม่เหมาะมั้งคะ” สาวสวยส่งสายตายั่วยวนแล้วเดินนำเขาออกไป ซึ่งชนัฐธรก็ไม่รอช้าที่จะเดินตาม

*****************************

ช่วงเวลาเลิกงานในวันแรกของสัปดาห์ พัชสิกาที่พึ่งกลับมาถึงห้องได้แต่ล้มตัวนอนเหยียดขาทาบบนโซฟาตัวใหญ่ ตั้งแต่รู้ว่ามีเรื่องใหญ่ทำให้ต้องคิดหนัก เธอก็มีสีหน้าวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งทำงานอยู่กับคิมหันต์เธอก็แทบไม่ปริปากพูดกับเขา เธอยอมให้เขาว่าเธอและเงียบหายไปเอง จนคิมหันต์ก็ได้แต่สงสัย