ตอนที่2 คิดว่าเป็นภาระ

“เห้ย!!! จริงเหรอว่ะ แม่ง!! นั่นของดีเลยนะโว้ยย”ไคโรที่ได้ยินมังกรพูด ถึงกับลุกขึ้นนั่ง หันไปมองคนนอนหลับอย่างไม่เชื่อ“ไหนวันก่อน เจอกันที่มหาลัย มึงบอกกูไม่ใช่สเปก”

“ไม่ใช่สเปกเหี้ยไร เมื่อคืนยืนคุยกันจะจูบกันอยู่แล้ว”มังกรยังคงเอ่ยเสริมออกไป ตามสิ่งที่ตัวเองเห็น

“มันเสือซุ่มว่ะไอ้เหี้ยนี่ ทำเป็นไม่ชอบ กูว่าไม่เกินอาทิตย์หรอก เสร็จมันแน่นอน”

“พวกมึงจะหยุดพูดกี่โมง ถ้าไม่นอนต่อแล้ว ก็กลับกันไปได้แล้ว กูจะนอน”

“พอกูพูดแทงใจดำ ก็รีบไล่กูเลยนะ ไอ้เพื่อนเวร”ไคโรยังคงเอ่ยออกไปอย่างไม่กลัว“กูจะกลับก็ต่อเมื่อสองสาวเพื่อนรักกูตื่นก่อน”

“ไอ้มินน่าจะปลุกไม่ยาก แต่กูยังได้ยินเสียงกรนไอ้จีนอยู่เลยว่ะ เมาหมดสภาพ แม่ง!!! ทุกที แบบนี้เมื่อไหร่มันจะมีผัวว่ะ”

“เพราะมันรู้ว่ามีคนแบกมันอย่างมึงไง ลองมึงชิงมีเมียไปก่อน กูว่าหน้าตาแบบมันก็น่าจะหาผัวไม่ยาก”

บทสนทนาเหล่านั้น ก็ยังคงดังต่อเนื่องเรื่อย ๆ จนคนนอนแอบฟังอย่างมินตาเริ่มทนไม่ไหว เพราะเธอรู้สึกปวดฉี่มาก จึงลองแกล้งขยับตัว ส่งเสียงอืออาออกไป เพื่อให้เพื่อนทั้งสามคนรู้ว่าเธอกำลังจะตื่นนอน

“เสียงไอ้มินหรือเปล่าว่ะ”มังกรยกหัวขึ้น มองสองสาวบนเตียง เห็นขนมจีนยังคงหลับสนิท ก่อนจะเห็นเพื่อนตัวเล็กอีกคน ขยับตัวลุกขึ้น ยกสองแขนขึ้นบิดไปมา“ตื่นแล้วเหรอ?”

“อืม อยากเข้าห้องน้ำ”

คนตัวเล็กส่งยิ้มให้เพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ เธอยืนถอนหายใจอยู่หลายนาที กว่าจะเริ่มต้นจัดการธุระส่วนตัว ตอนเดินออกจากห้องน้ำ ก็บังเอิญสบตากับคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างสายฟ้า เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรให้เธอรู้เหมือนทุกครั้งที่เราสองคนสบตากัน เขาก็ยังเป็นคนที่เธอเดาความคิดอะไรของเขาไม่ได้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระหว่างเรามีความห่วงใยกันในฐานะเพื่อนมากน้อยแค่ไหน ถึงจะคบกันมานานแล้วก็เถอะ

“เธอจะกลับเลยหรือเปล่ามิน เดี๋ยวฉันไปส่ง”มังกรเอ่ยถามเพื่อน เมื่อเห็นเดินออกมาจากห้องน้ำ เป็นหน้าที่เขาทุกครั้งที่ต้องไปส่งเพื่อนผู้หญิงสองคนในกลุ่ม จนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

“กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวขอปลุกจีนก่อนนะ”มินตาเอ่ยตอบมังกรออกไป ก่อนจะเขย่าตัวปลุกขนมจีนให้ตื่น"ตื่นได้แล้วจีน ถ้าง่วงก็กลับไปนอนที่ห้อง"

"อือ อะไรว่ะ"

ขนมจีนส่งเสียงออกมาอย่างขัดใจที่ถูกรบกวนเวลานอน ดวงตายังคงปิดสนิท จนมินตาต้องทุบเข้าที่แขนเพื่อนแรง ๆ หลายครั้ง

"อะไรว่ะมิน"

"ถ้ามันไม่ตื่นก็ช่างเหอะ วันนี้ก็วันหยุดด้วยอ่ะ"ไคโรเอ่ยขัดออกไป เมื่อเห็นมินตาพยายามปลุกขนมจีนหลายครั้ง แต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้น

"กูว่าสั่งโจ๊กมาแดกกันดีกว่า"

"หน้าเหมือนมึงนี่นะ แดกโจ๊กไอ้มังกร มึงช่วยแดกอะไรที่เข้ากับหน้ามึงหน่อยได้ไหมว่ะ"

พรึ่บ!!!

สายฟ้าผุดตัวลุกขึ้น หันมองหน้าเพื่อนสองคนด้วยสายตาไม่พอใจ ทั้งที่วันหยุดคิดว่าจะได้นอนตื่นสาย กลับต้องมานอนฟังเสียงเพื่อนสองคนเถียงกัน

"อะไรของมึงครับคุณสายฟ้า"

"ทีหลังมึงสองตัวกลับไปนอนห้องมึงเลยนะ หนวกหูรบกวนเวลานอนคนอื่นฉิบหาย"

มือหนายกขึ้นสะบัดผมแรง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ โดยลืมไปว่าตัวเองนั้นใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น

ทำให้มินตาที่นั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าร้อนผ่าวทันที ถึงจะเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่เธอก็ไม่ใช่ว่าจะทำใจกับความเป็นกันเองพวกนี้ได้

"ไอ้สัด เดินแข็งไปเลย โอ้ยยย!!! มึงตีกูทำไมไอ้ไคโร"ไคโรส่งสายตาบอกว่ามีเพื่อนผู้หญิงอยู่ด้วย ไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกมา แต่ทว่าดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูขนาดนั้น

"อะ เอ่อ ฉันว่าสั่งโจ๊กมากินก็ดีเหมือนกันนะ แก้แฮงค์ได้เหมือนกัน"

"เธอคงชินแล้วใช่ไหมมิน"

"หืม? ชินเรื่องอะไร"

มินตาเอ่ยถามไคโรออกไป ทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนกำลังถาม

"เวลาเราสามคนพูดอะไรแบบนี้ บางทีก็หลุด ๆ ไปบ้าง"

"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจว่าพวกนายเป็นผู้ชาย อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางขนาดนั้นสักหน่อย"

"เออ เห็นไหมไอ้ไคโร ทีหลังถ้ามึงตบหัวกูอีก กูจะตบมึงกลับไอ้สัด"

มังกรยังคงเอ่ยออกไปด้วยไม่พอใจ ที่โดนเพื่อนตบหัวฉาดใหญ่

"ว่าแต่วันก่อน ไอ้วินเนอร์มันพูดอะไรกับเธอ ฉันเห็นยืนคุยกันตั้งนาน"

"นี่มึงเสือกเรื่องเพื่อนขนาดนี้เลยเหรอไอ้ไค ใครจะมาจีบมินไม่ได้เลยสิ"

"ไม่ใช่นะ เขาไม่ได้จีบฉันหรอก เขาก็แค่มาถามหัวข้อรายงาน"

วินเนอร์ที่ไคโรพูดถึง ก็คือเพื่อนร่วมคณะอีกคน ไม่ได้สนิทกันมาก แต่เขามักจะเข้ามาคุยด้วยกับเธอบ่อย ๆ

"แสดงว่าเธอยังไม่เหมาะที่จะมีแฟน ไว้ขึ้นปีสามก่อนค่อยคิดที่จะมีนะ"

"ทำไมล่ะ?"

"ถามแบบนี้แสดงว่าอยากมีแล้วใช่ไหม เชี่ย!!! มึงได้ยินไหมไอ้ไคโร มินตาเพื่อนตัวเล็กของมึงอยากมีแฟนแล้วว่ะ"

ปัง!!!

ทั้งสามคนที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้งทันที เมื่อสายฟ้าเปิดประตูห้องน้ำออกมาเสียงดัง ไม่น่าใช่การเปิดธรรมดา น่าจะใช้เท้าถีบออกมามากกว่า

"เหี้ยไรของมึงว่ะ เปิดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง"

"ช่างมันเหอะ คงเมานอน ว่าแต่เธออยากมีแฟนใช่หรือเปล่า"

มินตาเม้มปากแน่น พยายามไม่หันไปมองทางซ้ายมือของตัวเอง ที่ตอนนี้สายฟ้ากำลังยืนจ้องเธออยู่จากตรงนั้น

"ยัยจีนบอกว่าฉันมีได้แล้ว"

"เหอะ เอาตัวเองยังไม่รอด อยากจะมีแฟน"

สายฟ้าเอ่ยออกมาลอย ๆ แต่มินตารู้ว่าเขาคงกำลังด่าเธออยู่ และเพื่อนอีกสองคนก็รู้เหมือนกัน จึงเป็นฝ่ายออกตัวปกป้องเธอทันที

"ทำไมว่ะ ทีมึงยังอยากมี ทำไมมินจะมีไม่ได้"

"ใช่ ถ้าเจอคนไม่ดี กูจัดการเอง"

"พวกมึงอยู่กับยัยนี่ตลอดหรือเปล่า ทุกวันนี้กระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ไม่ใช่เพราะต้องคอยดูแลยัยนี่เหรอว่ะ ถ้ามีแฟนไม่ต้องไปเฝ้าหน้าห้องกันเลยเหรอ"

มินตาเม้มปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ เพิ่งจะรู้ความคิดเขาก็วันนี้เองว่า การที่มีเธออยู่ในกลุ่มทำให้เขาอึดอัดขนาดนี้

"มึงพูดแรงไปหรือเปล่าว่ะไอ้สาย นี่เพื่อนมึงนะ"ไคโรที่หันมาเห็นมินตาหน้าซีดเผือด ดวงตาคู่สวยมีน้ำคลออยู่ในนั้น ก็เอ่ยต่อว่าเพื่อนออกไปทันที

"กูพูดเรื่องจริง พวกมึงไม่อึดอัดเหรอว่ะ จะไปนอนกับผู้หญิงก็ไม่ได้ ถ้าสองคนนี้ไปผับด้วย ก็ต้องหิ้วกันกลับ ขนาดเมายังดูแลตัวเองไม่ได้ ยังจะอยากมีแฟน"