ตอนที่6 ร้อนรุ่มในใจ

“นายมีธุระหรือเปล่าล่ะ”เธอพูดเสียงเบา“ถ้านายมี...”

“ไม่มี”เขาเอ่ยตัดบททันควัน“ขึ้นรถ”

มินตายังลังเล แต่เขาไม่รอให้เธอปฏิเสธอีก เดินไปหยิบหมวกกันน็อกสีขาวที่แขวนไว้กับแฮนด์รถ แล้วยื่นให้เธอ

“ใส่หมวก”

มินตารับหมวกมากุมไว้แน่น หมวกใบนี้เป็นหมวกที่เธอใส่ทุกครั้งเวลาซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเขา ยังนึกแปลกใจว่าทำไมมันถึงถูกเตรียมเอาไว้ ราวกับเขาตั้งใจแบบนี้ ทั้งที่เธอไม่ได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์เขานานเกือบเดือนแล้ว

“ขึ้นสิ”เขาเลิกคิ้วมองเธอด้วยความสงสัย“หรือจะให้ฉันอุ้มขึ้น?”

“บะ บ้า”มินตาหน้าแดงก่ำ รีบสวมหมวกแล้วก้าวขึ้นรถอย่างทุลักทุกเลเพราะเธอใส่กระโปรง แต่โชคดีที่วันนี้เธอใส่กระโปรงยาวประมาณเข่า ทำให้นั่งหันข้างแบบนี้ กระโปรงไม่ร่นขึ้นไปมากเท่าที่ควร

ส่วนเจ้าของรถก็ยิ้มมุมปาก สวมหมวกตัวเอง แล้วสตาร์ทรถ ก่อนจะหันมาบอกเธอที่ใช้มือจับชายเสื้อของเขา ท่าทางของเธอทำให้เขาขัดใจไม่น้อย เพราะทำราวกับว่ารังเกียจเขาจนไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัว

“เอามือขึ้นมากอดสิ จับแบบนั้นไม่ทันพ้นหน้ามหาลัยหรอก หรืออยากมานั่งซ้อนข้างหน้าฉัน?”

ร่างเล็กไม่ได้เอ่ยตอบโต้เขา แต่เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป เธอก็ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวเขาแน่น มากกว่าปกติ ใบหน้าสวยภายใต้หมวกกันน็อคซุกซ่อนอยู่บนแผ่นหลังกว้าง ไม่ให้เขามองเห็นว่าแก้มเธอขึ้นสีแดงก่ำอีกครั้ง

สายลมเย็นยามเย็นพัดผ่าน ระหว่างทางสายฟ้าขับรถไปเงียบ ๆ ไม่ได้หันมาพูดอะไรกับเธอ ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจของมินตาเริ่มผ่อนคลาย

รถเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักของเมืองกรุงที่ช่วงเย็นแบบนี้รถเริ่มติด แสงแดดสีส้มสาดส่องลงมาบนถนนที่เปียกชื้นจากฝนตกเมื่อช่วงบ่าย ทำให้อากาศเย็นลงกว่าเดิม

มินตานั่งซ้อนท้ายแนบชิดกว่าปกติ เพราะเขาขับรถเร็ว แต่อีกเหตุผลคือเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้ถึงกล้ากอดเขาแน่นขนาดนี้ อกอวบนุ่มนิ่มของเธอแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างของสายฟ้าตลอดทาง ทุกครั้งที่รถสะเทือนหรือเบรค ความนุ่มนั้นก็ยิ่งกดทับลงไปชัดเจนขึ้น

สายฟ้ารู้สึกได้ทุกสัมผัส เขาพยายามตั้งสติ ขับรถให้ปกติที่สุด แต่ยิ่งพยายาม ก็ยิ่งรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากจุดที่ร่างกายสัมผัสกัน เขากัดฟันแน่น บ่นกับตัวเองในใจว่า ทำไมวันนี้มันต้องติดไฟแดงบ่อยขนาดนี้

พอรถหยุดที่ไฟแดงที่มีเลขนับถอยหลังเกือบสองนาที สายฟ้าก็หันศีรษะ มองผ่านไหล่ไปทางด้านหลัง ใช้มือเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคขึ้น

“รู้ตัวไหม ว่าเธอโตมากแล้ว”เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงความขบขันและอะไรบางอย่างที่ฟังดูเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ของเขา

“ห๊า!! นายว่าไงนะ”

มินตาชะงัก ใบหน้าที่ซุกอยู่ข้างหลังแผ่นหลังของเขายกขึ้นมองเขาแบบไม่เข้าใจ ทำเอาร่างสูงหัวเราะออกมาในลำคอ กับความใสซื่อของเธอ

“หน้าอกเธอนี่ไง”เขาตอบตรง ๆ แกล้งเล่นให้เธอเขิน แบบไม่อ้อมค้อม“กดทับหลังฉันมาตลอดทาง”

".....”

มินตาหน้าแดงก่ำ ลามไปจนถึงใบหู รีบถอยตัวออกห่างจากแผ่นหลังของเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังต้องกอดเอวไว้เพราะยังกลัวตกอยู่

“บ้าไปแล้วหรือไง มาพูดอะไรแบบนี้”เธอยกมือขึ้นตีหลังเขาหลายที เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง

"หึ"

สายฟ้ายังหัวเราะไม่หยุด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับข้อมือเล็กที่ตีหลังเขาไว้ เมื่อเหลือบเห็นเธอภายใต้หมวกกันน็อคทำหน้าตึงใส่เขา

“ขยันโกรธอะไรขนาดนั้น ฉันก็แค่พูดความจริง”

“ความจริงอะไรของนาย เงียบไปเลยนะ”มินตาโวยวายออกมา แต่เสียงเธอเบาลงเพราะเขินจนพูดแทบไม่รู้เรื่อง

จนกระทั่งสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว ร่างสูงก็กระชากรถ จนเธอต้องยกทั้งสองมือขึ้นกอดเขาแน่นอีกครั้ง

คราวนี้เขาตั้งใจขับช้าลง เพราะมีจุดประสงค์หนึ่งที่แอบแฝงเอาไว้ ก่อนจะหันมาบอกร่างเล็กด้านหลัง

“ฉันหิวข้าว”เขาพูดขึ้น ขณะเลี้ยวรถเข้าซอยเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย“แวะกินข้าวก่อนนะ”

มินตาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตภายใต้หมวกกันน็อคเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย กำลังคิดหาทางปฏิเสธออกไป เพราะเขินคำพูดก่อนหน้าของเขา ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคด้วยซ้ำ

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ ฉันแวะร้านโปรดของเธอเลยนะ”

ไม่กี่นาทีต่อมา รถมอเตอร์ไซค์คันโตจอดหน้าหน้าร้านอาหารข้างทาง แต่ทว่าคนแน่น ร้านนี้กลุ่มเพื่อนทั้งห้าคน ชอบแวะมาทานตลอดตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง เป็นร้านอาหารตามสั่งที่มีกลิ่นหอมลอยฟุ้งมาแต่ไกล เป็นร้านโปรดของมินตาที่เธอมักสั่งกระเพรากุ้ง แบบใส่พริกเยอะ ๆ ทุกครั้งที่มา

ร่างสูงลงจากรถ จัดการถอดหมวกกันน็อคให้เธอ แล้วเดินนำเข้าไปในร้านแบบไม่ถามความสมัครใจเธออีก ก่อนยกมือทักทายเจ้าของร้านที่ยืนยิ้มกว้างรอต้อนรับ

มินตาเดินตามหลังเขาแบบเงียบ ๆ แต่พอเห็นโต๊ะมุมในร้านที่คุ้นเคยและกลิ่นอาหารที่อบอวลไปทั้วบริเวณ ก็ทำเอากระเพาะของเธอส่งเสียงร้องประท้วงเบา ๆ ทันที

ทั้งคู่นั่งลงตรงข้ามกัน สายฟ้าเปิดเมนูให้เธอดูแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอจะสั่งอะไร

“กระเพรากุ้งไข่ดาวไม่สุก แบบเผ็ด ๆ เหมือนเดิมใช่หรือเปล่า”

มินตาพยักหน้าหงึกหงัก“อืม...แล้วนายเอาข้าวผัดหมูเหมือนเดิมไหม”

“เหมือนเดิม”เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะเป็นคนหันไปสั่งอาหารกับป้าเจ้าของร้าน

ระหว่างรออาหาร ทั้งสองคนนั่งเงียบไปพักหนึ่ง แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด

ร่างสูงมองเธอที่กำลังเล่นโทรศัพท์แบบไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดขึ้นมา“เมื่อกี้...ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเขินนะ”

มินตาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา“โกหก เรื่องแบบนี้มันสมควรพูดไหมล่ะ”

เธอพูดเสียงเบา ทำปากยื่นใส่เขา เธอรู้ดีว่าเขานี่แหละผู้ชายเจ้าเล่ห์ตัวจริง ชอบพูดจาขวานผ่าซาก กระทั่งกับผู้หญิงแบบเธอก็ไม่เว้น

“ฉันก็แค่แกล้งเล่นนิดเดียวเอง”

"....."

“แต่ฉันชอบนะ เวลาเธอหน้าแดงแบบนี้”

มินตารีบเบือนหน้าหนีสายตาคมของเขา รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า จนต้องทำทีเป็นหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับเหงื่อ

โชคดีที่ไม่นาน อาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟพอดี กลิ่นข้าวกระเพราและข้าวผัดหอมฉุยลอยขึ้นมาแตะจมูก

เมื่ออาหารถูกวางลง เป็นปกติเหมือนทุกครั้งที่มินตาจะเลื่อนจานข้าวผัดของสายฟ้ามาตรงหน้าเธอและจัดการตักมะเขือเทศและผักคะน้ามาใส่ในจานตัวเอง

การกระทำของเธอทำให้ร่างสูงที่นั่งมองเธอเงียบ ๆ ระบายยิ้มออกมา เขาและเธอทานข้าวด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน เธอรู้ดีว่าเขาไม่ทานมะเขือเทศและผักคะน้า หรือแม้แต่ผักทุกชนิด แต่ทว่าที่เขาไม่เคยบอกแม่ค้า เพราะเขารู้ว่าเธอชอบทาน

"หมดแล้ว ทานเลยสิ"

เธอเลื่อนจานมาตรงหน้าเขา พร้อมกับหยิบช้อนส้อมให้เขาเสร็จสรรพ ก่อนเราสองคนจะเริ่มลงมือทานอาหารกันเงียบ ๆ แต่ทว่าเหลือบสายตามองกันเป็นระยะ

เวลาต่อมา

หลังจากทานข้าวเสร็จ สายฟ้าก็ขับรถไปส่งมินตากลับถึงคอนโดตามปกติ เขาแค่จอดรถหน้าตึก และบอกให้เธอขึ้นไปพักผ่อน แต่ทว่าเขาก็รอจนเธอเดินเข้าตึกชั้นล่างเรียบร้อยก่อนจะขับรถออกไป

มินตาเดินออกจากลิฟต์มาถึงห้องตัวเองด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ปนเปกันไป ทั้งเหนื่อยจากวิชาเรียน และความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นมา เป็นความรู้สึกระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทที่ช่วงนี้มักเกิดขึ้นตลอดจนเธอควบคุมไม่ได้

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้สึกแบบนี้ แต่ระยะหลังมันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาได้ยังไง

ก่อนเธอจะนอนล้มตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงขนาดห้าฟุตทันที หยิบรีโมตเปิดแอร์เพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ