LOGINShare
ตอนที่5 หวงในฐานะเพื่อน
publish date:
2026-03-30 23:08:30มินตาเดินตามขนมจีนเข้าไปในห้องเรียนโดยไม่พูดอะไรสักคำ มือที่ถูกเพื่อนดึงไว้นั้นเย็นเฉียบจนขนมจีนอดสังเกตุไม่ได้ เธอเลือกที่นั่งมุมหลังห้องเหมือนเคย เป็นปกติของกลุ่มผู้ชายที่ไม่ชอบนั่งแถวหน้า แม้ว่าเธอจะชอบแต่ก็โดนเพื่อนลากกลับมานั่งแถวหลังอยู่ดี
เมื่อนั่งลงขนมจีนหันมามองหน้าเพื่อนสนิทเต็มตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แกไม่ต้องฝืนทำหน้านิ่งขนาดนั้นก็ได้นะ” ขนมจีนพูดเสียงเบา“แกก็รู้ว่าอยู่กับฉัน แกสามารถพูดทุกอย่างออกมาได้” มินตาหลบตา มือกำหนังสือแน่น“ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก”เสียงเธอเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ“แค่รู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย” “แปลกยังไง?”ขนมจีนขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด“เพราะเห็นข้อความรุ่นน้องที่ชื่อเจ้าขาหรือเพราะไอ้สายมันยิ้มตอนตอบแชทนั่น?” มินตากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว“ทั้งคู่แหละ...ฉันรู้ว่าสายฟ้ามันคุยกับใครหลายคนอยู่แล้วนะ แต่พอเห็นมันยิ้มแบบนั้นจริง ๆ มัน...มันรู้สึกแย่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย” ขนมจีนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเพื่อนไว้หลวม ๆ “แกรู้สึกยังไงกับมัน”คำถามตรง ๆ ไม่มีการอ้อมค้อม มินตาเงียบนานจนขนมจีนคิดว่าเพื่อนคงไม่ตอบ แต่แล้วมินตาก็เอ่ยเสียงเบาออกมา “ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่...”เธอสูดหายใจลึก“ทุกครั้งที่มันพูดอะไรหรือทำอะไรให้ฉันโมโห ฉันกลับรู้สึกว่ามันสนใจฉันมากกว่าคนอื่น แล้วพอรู้ว่ามันคุยกับคนอื่น ฉันก็เลยรู้สึกไม่อยากให้มันคุย” ขนมจีนบีบมือเพื่อนแน่นขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเพื่อนจะยังไม่รู้ตัวว่ากำลังรู้สึกยังไงกับเพื่อนที่คบกันมาเกือบสิบปี นอกจากความรู้สึกหวงในฐานะเพื่อน “แล้วจะทำยังไงต่อ” “ฉันไม่รู้...”มินตาหัวเราะแห้ง ๆ“คงทำอะไรไม่ได้หรอกมั้ง สายฟ้ามันก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยจริงจังกับใครอยู่แล้ว เดี๋ยวมันคงเลิกคุยไปเองแหละ” ทั้งคู่เงียบลง ขนมจีนกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่เสียงฝีเท้าดังจากหน้าประตูห้องเรียนก็ทำให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน ไคโรเดินนำหน้า มังกรตามมาแบบชิล ๆ และสายฟ้าเดินปิดท้าย สายตาคมของเขากวาดมองหาที่นั่งเดิมทันที ที่นั่งข้างมินตา “นึกขยันอะไรกัน กลัวไม่มีที่นั่งเหรอว่ะ”ไคโรพูดเสียงดังตามสไตล์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแถวหน้าของเพื่อนผู้หญิงสองคน มังกรเลือกนั่งข้างไคโรตามเคย ส่วนสายฟ้าเดินตรงมาที่มินตาโดยไม่ลังเล วางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ของเธอ แล้วนั่งลงเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในชีวิต มินตารู้สึกตัวแข็งทื่อทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก เธอพยายามมองตรงไปที่กระดานข้างหน้า แต่สายตากลับแอบเหลือบไปมองมือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะ ห่างจากมือเล็กของเธอแค่ไม่กี่เซนติเมตร สายฟ้าไม่พูดอะไรในตอนแรก เขาหยิบสมุดออกมาเปิด แล้วเอียงตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย จนไหล่เกือบแตะไหล่ของเธอ “เมื่อกี้...”เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ เฉพาะให้เธอกับเขาได้ยิน“เธอรีบหนีฉันใช่ไหม” มินตาไม่ตอบ ยังคงทำเป็นจ้องกระดาน แต่ใบหูกลับแดงขึ้นทันที “ข้อความเมื่อกี้...”เขาพูดต่อ“มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด” “ไม่ต้องอธิบายก็ได้”มินตาตัดบท น้ำเสียงแข็งกว่าปกติ“เรื่องส่วนตัวของนาย ไม่ได้เกี่ยวกับฉัน” สายฟ้าหันมามองหน้าเธอเต็มตา คราวนี้สีหน้าเขาไม่ได้ยิ้มเยาะหรือแซวเล่นเหมือนทุกครั้ง “เกี่ยวสิ เพราะฉันรู้ว่าเธอก็ไม่อยากให้ฉันมีแฟนเหมือนกัน” มินตาหันขวับมามองเขา เราสองคนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะรีบหลุบตาลงต่ำอีกครั้ง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้ “ฉันพูดตอนไหน นายอย่าคิดไปเอง”เธอถามเสียงสั่น"ฉันก็แค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อน ไม่อยากให้นายเจอคนไม่ดี" สายฟ้าอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าอาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาเสียก่อน เขาเลยได้แต่กลืนคำพูดพวกนั้นลงคอไปอย่างจำใจ ช่วงเย็น แสงแดดยามเย็นยังคงร้อนระอุ แม้จะใกล้พระอาทิตย์ตกแล้วก็ตาม ลานจอดรถหน้าตึกคณะวิศวะเต็มไปด้วยรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ละลานตา สายฟ้ายืนพิงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโปรดของตัวเอง มือถือโทรศัพท์แนบหู กำลังคุยกับขนมจีนที่โทรมาย้ำให้เขารอมินตา “เออ ๆ ฉันรออยู่แล้ว มันบอกว่าจะไปห้องอาจารย์แปบเดียวเอง ไม่ใช่เหรอ”เขาหยุดฟังอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ฉันไม่ทิ้งมันหรอกว่ะจีน เออ ๆ ฉันไปส่งมันถึงที่อยู่แล้ว” มินตาเดินออกมาจากตึกอาจารย์ สะพายกระเป๋าที่ไหล่ข้างเดียว ผมที่มัดครึ่งหัวติดโบว์สีชมพูตั้งแต่ตอนเช้า ตอนนี้หลุดร่วงลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย เธอเหนื่อยล้าแต่ก็พยายามเดินเร็วเพื่อรีบกลับคอนโดของตัวเอง สายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่ไกล ๆ หัวใจเธอสะดุดชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว พักหลังนี้ทำไมหัวใจเธอถึงได้ทำงานหนักขนาดนี้ แค่เห็นเพื่อนที่เห็นหน้ากันเกือบทุกวัน ทำไมเธอถึงควบคุมใจตัวเองไม่ได้เลย เธอรีบก้มหน้า ก้าวเท้าเร็วตัดสินใจเดินอ้อมไปทางซ้าย หลบผ่านรถคันอื่น ๆ เพื่อไม่ต้องเดินสวนไปทางหน้าเขา โดยหารู้ไม่ว่าเขานั้นกำลังรอเธออยู่ “มิน!” แต่ทว่ายังไม่ทันก้าวไปไหนไกล เสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้นชัดเจน สายฟ้าวางสายทันทีโดยไม่บอกลาขนมจีนแม้แต่คำเดียว เขาก้าวยาว ๆ เดินตัดหน้าเธออย่างรวดเร็ว จนมินตาต้องชะงัก “จะหนีไปไหน”เขาถามตรง ๆ สายตาคมจ้องลงมาที่เธอ มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากผุดขึ้นมา ทำเอามินตาหลบสายตาเขาแทบไม่ทัน มือกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น “ไม่ได้หนี ฉันแค่จะออกไปรอรถกลับทางนั้นพอดี” “โกหกไม่เนียน”สายฟ้ายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมยังคงจ้องจับผิดอาการของเธอ “ไอ้จีนมันรีบไปธุระ เลยโทรบอกให้ฉันมารอไปส่งเธอ” มินตาเงยหน้าขึ้นมองเขา ทำตาโตขึ้นเล็กน้อย“ไปส่งทำไม ฉันไปรถเมล์เองได้ อีกอย่างฉันก็บอกจีนไปแล้วว่าฉันกลับเอง ทำไมมันจะต้องโทรบอกนายด้วย” “แล้วทำไมเธอถึงไม่อยากกลับกับฉัน”เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาดูจริงจังกว่าปกติ“ปกติฉันก็ไปส่งเธอบ่อย ๆ ทำไมวันนี้ถึงไม่อยากให้ไปส่งขึ้นมา” มินตาเม้มปากแน่น เพราะไม่รู้ว่าจะต้องตอบเขาไปแบบไหน ใจหนึ่งอยากบอกเขาว่าไม่เป็นไร อยากบอกว่าเธอจัดการตัวเองได้ ไม่อยากให้เขาต้องมาคอยดูแลเธอเหมือนเด็กสามขวบแบบนี้ แต่ทว่าคำพูดพวกนั้นมันติดอยู่ในลำคอ เพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้สึกอบอุ่น ที่ได้ยินว่าเพื่อนเป็นห่วง และที่สำคัญคือเขาที่ยอมใจเย็นรอเธอเกือบชั่วโมง
Latest chapter
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนพิเศษ3
หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาการแพ้ท้องของปลายฟ้าค่อย ๆ ทุเลาลงในช่วงไตรมาสที่สอง เธอเริ่มทานได้มากขึ้น หน้าตาสดใสขึ้น แก้มเริ่มป่อง ท้องเริ่มกลมโตอย่างเห็นได้ชัด คนเป็นสามียังคงดูแลเธออย่างใกล้ชิด ทุกครั้งที่เธอเหนื่อย เขาจะนวดหลัง นวดขาให้ หรือแค่นั่งกอดเธอจากด้านหลัง มือลูบไล้ท้องกลมที่ใหญ่ขึ้นทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่งในช่วงเช้าตรู่ ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดท้องบิดเกร็ง เธอจับมือปอร์เช่แน่น “พี่คะ ฉันปวดท้องค่ะ”เสียงหวานสั่นเครือ เอ่ยปลุกคนเป็นสามี ที่แค่ได้ยินเสียงก็ลุกพรวดทันที ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด แต่พยายามทำใจให้นิ่งเข้าไว้ “เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล อดทนไว้ก่อนนะ” เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออย่างรวดเร็ว หยิบข้าวของที่เตรียมเอาไว้สำหรับวันคลอด ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วขับตรงไปโรงพยาบาลเอกชนที่เธอฝากครรภ์เอาไว้ ระหว่างทาง ปลายฟ้าส่งเสียงครางออกมาตลอดเวลา เธอปวดท้องบิดเกร็งเป็นพัก ปวด ๆ หาย ๆ แต่ปวดมากจนต้องกัดฟันแน่น จับมือปอร์เช่จนเล็บจิกเนื้อ “ใจเย็นนะเมีย ใกล้ถึงแล้วนะ” เมื่อถึงโรงพยาบาล ทีมแพทย์ตรวจแล้วบอกว่าเธอสามารถคลอดธรรมชาติแบบที่ตั้งใจได้
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนพิเศษ2
ร่างเล็กพยักหน้า มือบางลูบไล้ตัวเองอย่างเชื่องช้า“ใช่ค่ะ...ฉันอยากให้พี่มีความสุข” ปอร์เช่ขึ้นคร่อมเธอทันที มือใหญ่จับข้อมือเธอขึ้นเหนือศีรษะ ก้มลงจูบเธอแรง ๆ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของเธออย่างหิวกระหาย “เมียสวยเกินไปแล้วว่ะ”เขาครางในลำคอ ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงไปลูบไล้เรียวขา ขึ้นไปตามต้นขา แล้วสอดเข้าใต้ชุดนอนบางเบา สัมผัสเนินอวบอิ่มที่ชุ่มฉ่ำ “อ๊ะ อื้อ~"เสียงหวานครางแผ่ว ก่อนเขาจะถอดผ้าเช็ดตัวออก เอ็นร้อนแข็งคัดดีดเด้งออกมา เขาจับขาเธอกางออก แล้วสอดใส่เข้าไปลึกสุดด้ามในครั้งเดียว “อ๊าสสส” เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ขยับสะโพกทันที ตามอารมณ์กระสันที่ถูกเธอยั่วยวนจนแตกกระเจิง กระแทกในจังหวะที่ทั้งดิบเถื่อนและรุนแรง ราวกับจะระบายทุกความต้องการที่สะสมมา “เธอเป็นเมียพี่แล้ว เป็นของพี่คนเดียวตลอดไป”เสียงทุ้มพึมพำคำหวานออกมาไม่หยุด ขณะที่สะโพกก็ยังรัวกระหน่ำอย่างเร่าร้อน “ค่ะ ฉันเป็นของพี่ อ๊ะ อ่ะ เสียวมาก”ปลายฟ้าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังเขาแน่น ร่างกายเกร็งตามจังหวะกระแทกของเขา ที่เคลื่อนไหวช่วงล่างเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน ร่างสูงกระแทกแรงสุดครั
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนพิเศษ1
สี่ปีผ่านไป หลังจากพิธีรับปริญญาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจ ปลายฟ้าในชุดครุยสีดำยังคงรู้สึกเหมือนฝัน เธอเดินออกมาจากหอประชุม มองเห็นปอร์เช่ยืนรออยู่ข้างรถสปอร์ตสีดำคันโปรดของเขา ร่างสูงยิ้มกว้างให้เธอ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับและกางเกงยีนส์สบาย ๆ ดูเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์จนปลายฟ้าต้องหันไปมองบริเวณรอบ ๆ เพราะเริ่มมีผู้หญิงหลายคนหันมองเขา “พร้อมไปฉลองหรือยัง?”เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอ “ไปไหนเหรอคะ?” “ไปพักผ่อนไง ไหนบอกอยากให้พี่พาไปทะเล” ปอร์เช่ตอบ ก่อนจะขับรถออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่เกาะของทางใต้ เป็นการขับรถที่ยาวนานกว่าสิบสองชั่วโมง แต่ทว่าเต็มไปด้วยความสุข ปลายฟ้าเป็นผู้หญิงที่ชอบการท่องเที่ยวมาก โดยเฉพาะทะเล ตลอดเวลาที่คบกันมา เราสองคนเที่ยวทะเลกันบ่อยที่สุด ยิ่งหลังจากเขาเรียนจบและเริ่มทำงาน เธอก็มักจะอ้อนให้เขาพาไปบ่อยครั้ง ทั้งสองคนมาถึงภูเก็ตเกือบรุ่งเช้า ก่อนจะนอนพักเอาแรงที่โรงแรมจนถึงตอนเย็น ปลายฟ้าจึงอ้อนให้ปอร์เช่พาเธอไปดูพระอาทิตย์ตก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากสีครามเป็นโทนอมส้ม ปอร์เช่จอดรถบริเวณลานจอดที่แหลมพรหมเทพ เสียงคลื่นจ
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่42 คลั่งรักเธอ
ร่างสูงของปอร์เช่เดินจับมือไปกับร่างเล็กของปลายฟ้าตลอดทางเดินมาจากลานจอดรถที่ประจำ เขาเดินมาส่งเธอถึงโต๊ะที่มีใบข้าวเพื่อนสนิทนั่งรออยู่ ซึ่งทันทีที่ใบข้าวเห็นก็ถึงกับอ้าปากเหวอ ยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก่อนจะเอ่ยแซวออกมาเสียงดัง "อะไรยังไงค่ะเพื่อน เปิดตัวกันแล้วเหรอว่ะ" "เออ..กูมีแฟนแล้วนะ" ใบข้าวเบะปากใส่เพื่อนทันทีด้วยความอิจฉา"นี่มึงขิงกูเหรอว่ะ กูก็คิดไว้แล้วล่ะว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ตั้งแต่คืนนั้นที่ผับ" "พี่ไปเรียนเถอะค่ะ ฉันจะนั่งกับใบข้าวตรงนี้แหละ" เธอหันไปเอ่ยบอกเขาเพราะว่าเขามีเรียนตอนเก้าโมงเช้า ร่างสูงจึงพยักหน้าให้กับเธอและเดินจากไปทันที ปอร์เช่เดินมาที่โต๊ะประจำที่มีธามนั่งรออยู่กับปลายฝน มองจากสายตาก็รู้ว่าสองคนนี้คงมีเรื่องอะไรจะคุยกับเขา "เมื่อวานนายรู้หรือเปล่าว่าน้องฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง" "ฉันจะเข้าไปเองอยู่นะ แต่น้องเธอไม่ให้เข้าไป บอกว่าจะขอโทษทุกคนด้วยตัวเอง" "หลังจากนี้ถ้านายทำน้องสาวฉันเสียใจอีกนะ ฉันจะเอาน้องฉันคืน นายจะไม่มีวันได้แก้ตัวอะไรอีก" ปลายฝนพูดคล้ายข่มขู่ปอร์เช่ ก่อนเธอจะหันไปเอ่ยลาแฟนหนุ่มและเดินไปหาเพื่อนสนิทของเธอ "มึง
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่41 สารภาพผิด
ปลายฟ้าก้มหน้า น้ำตาเอ่อขึ้นอีกครั้ง แต่เธอพยักหน้าอย่างยอมรับว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง “จริงค่ะ แต่ไม่ใช่แอบอีกแล้ว” เธอเงยหน้าขึ้น มองสบตาคนเป็นพี่ชายด้วยความสำนึกผิด เธอรู้ว่าที่พี่ชายไม่พอใจ อาจจะคิดว่าเธอยังเด็ก แต่ทว่าที่จริงแล้วเธอมั่นใจว่าตัวเองโตพอที่จะมีความรักได้ “พรุ่งนี้ฟ้าจะเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟังค่ะ รวมถึงพ่อกับแม่ ปู่ย่ายายด้วย” สกายชะงัก มองน้องสาวนานหลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว หันไปมองปอร์เช่ด้วยสายตาที่ยังไม่เป็นมิตรนัก “ถ้ามึงทำให้น้องกูเสียใจอีกครั้ง แม้แต่ครั้งเดียว กูไม่ปล่อยมึงแน่ จำไว้” “ผมเข้าใจครับและผมสัญญา ว่าจะไม่ทำร้ายเธออีก” สกายมองน้องสาวอีกครั้ง ที่เขาโมโหขนาดนี้เพราะมองจากสภาพก็รู้ว่าน้องสาวของเขากับผู้ชายคนนี้ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว คงไม่ใช่แค่คบกันใส ๆ ทั่วไป "ขึ้นห้องไปได้แล้วแล้วก็เตรียมคำพูดไว้ให้ดี ๆ ล่ะ ฟ้าก็รู้ว่าพ่อเป็นยังไง" สกายหันไปมองปอร์เช่อีกครั้ง“ส่วนมึง กลับไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันให้รู้เรื่อง” “เจอกันพรุ่งนี้นะ”เขาหันมามองปลายฟ้า สายตาอ่อนโยนลงกว่าที่เคยเป็นมา “ค่ะ พี่ขับรถดี ๆ นะคะ” วันต่อมา บ้านหลังใหญ่ของครอ
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่40 รักที่สุดเลย🔥(Nc++)
เธอเอ่ยท้าทายเขาออกไป ดวงตากลมโตมองเขากลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่หมดลง "แน่ใจนะ เธออย่าร้องขอชีวิตก็แล้วกัน" มุมปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง พลิกตัวเธอให้หันหลัง แล้วดึงเธอให้ลุกตามขึ้นมาด้วยกัน ทั้งคู่ยืนเปลือยเปล่าตรงกลางห้อง ใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ร่างสูงยืนอยู่ด้านหลัง โอบเอวเธอแน่น มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนลงไปลูบไล้ร่องรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำและบวมเป่งจากเมื่อครู่ อีกข้างยกขึ้นบีบอกอวบอิ่มที่ยังมีคราบน้ำรักของเขาเปรอะเปื้อน เขาก้มลงกัดเบา ๆ ที่ติ่งหูเธอ แล้วกระซิบเสียงพร่า “ยืนดี ๆ นะ พี่จะเอาเธอแบบนี้” ปลายฟ้าพยักหน้าขึ้นลง เข้าใจความต้องการของเขาดี มือทั้งสองข้างยกขึ้นเกาะขอบหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าเพื่อทรงตัว ขณะที่ปอร์เช่จับสะโพกเธอให้ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกดเอ็นร้อนแข็งขืนของตัวเองเข้าไปช้า ๆ จากด้านหลัง “อ๊าสสส พะ พี่”เสียงครางหวานหลุดออกมาทันทีเมื่อส่วนหัวร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักที่ตอดรัดแน่น เขาดันเข้าไปจนสุดลำ แล้วหยุดนิ่งให้เธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า ถอนออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับ
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่6 ร้อนรุ่มในใจ
“นายมีธุระหรือเปล่าล่ะ”เธอพูดเสียงเบา“ถ้านายมี...” “ไม่มี”เขาเอ่ยตัดบททันควัน“ขึ้นรถ” มินตายังลังเล แต่เขาไม่รอให้เธอปฏิเสธอีก เดินไปหยิบหมวกกันน็อกสีขาวที่แขวนไว้กับแฮนด์รถ แล้วยื่นให้เธอ “ใส่หมวก” มินตารับหมวกมากุมไว้แน่น หมวกใบนี้เป็นหมวกที่เธอใส่ทุกครั้งเวลาซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเขา ยังนึ
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่4 คนนี้มาวิน
สองวันต่อมา วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก หลังจากวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ตั้งแต่วันนั้นที่กลับจากร้านของสายฟ้า มินตาก็ไม่ได้เจอกับเพื่อนเลย ช่วงวันหยุดเธอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มดังอยู่หลายครั้ง แต่ทว่าเธอไม่ได้เปิดอ่านมันเลย ยอมรับว่ายังรู้สึกโกรธเคืองสายฟ้า ที่พูดอะไรไม่รักษาน้ำใจเธอเลยสักนิด
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่3 มีแฟนได้แล้ว
"เฮ้ย!! กูว่าแรงไปแล้วนะ"มังกรลุกขึ้นพูด หันมองหน้าเพื่อนตัวเล็กด้วยความสงสาร "เออ...ถ้าหงุดหงิดมากขนาดนั้นพวกกูกลับก็ได้วะ"เป็นไคโรที่ลุกขึ้นบ้าง ทั้งสองคนรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อยและเดินไปปลุกขนมจีนให้ลุกขึ้น "ลุกขึ้นได้แล้ว เจ้าของบ้านเขาไล่แล้ว" มินตาหันมองหน้าสายฟ้าด้วยแววตาตั
เล่ห์รักวิศวะจอมโหด ตอนที่2 คิดว่าเป็นภาระ
“เห้ย!!! จริงเหรอว่ะ แม่ง!! นั่นของดีเลยนะโว้ยย”ไคโรที่ได้ยินมังกรพูด ถึงกับลุกขึ้นนั่ง หันไปมองคนนอนหลับอย่างไม่เชื่อ“ไหนวันก่อน เจอกันที่มหาลัย มึงบอกกูไม่ใช่สเปก” “ไม่ใช่สเปกเหี้ยไร เมื่อคืนยืนคุยกันจะจูบกันอยู่แล้ว”มังกรยังคงเอ่ยเสริมออกไป ตามสิ่งที่ตัวเองเห็น “มันเสือซุ่มว่ะไอ้เหี้ยนี่ ทำเป
You May Also Like
ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED
ลำเจียก87.7K viewsล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด
Lucypan_14.2K viewsเฉิ่มนักรักซะเลย
นันทิกานต์63.6K viewsสาววิศวะ กับ หนุ่มบริหาร (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น9.8K viewsวิศวะแฟนโหด
ไรท์ฟิน3.9K viewsKAY ซีรีย์ 2 | รักสุดท้ายของนายเจ้าชู้
RiTAA849 viewsSecret คุณอาที่แปลว่ารัก
Tiwa363 viewsTemptedLoveเกมรักอันตราย
ไรท์โส178 views
