ตอนที่4 คนนี้มาวิน

สองวันต่อมา

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก หลังจากวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ตั้งแต่วันนั้นที่กลับจากร้านของสายฟ้า มินตาก็ไม่ได้เจอกับเพื่อนเลย

ช่วงวันหยุดเธอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มดังอยู่หลายครั้ง แต่ทว่าเธอไม่ได้เปิดอ่านมันเลย ยอมรับว่ายังรู้สึกโกรธเคืองสายฟ้า ที่พูดอะไรไม่รักษาน้ำใจเธอเลยสักนิด

เวลานี้ยังเช้าอยู่มาก เธอมาถึงมหาลัยก่อนเวลา เพราะเลี่ยงไม่อยากให้เพื่อนไปรับที่คอนโดเหมือนทุกวัน ทำให้เธอต้องนั่งรอเพื่อนอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ โดยยังไม่มีเพื่อนในกลุ่มมาเรียนเลยสักคน

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ในใจของมินตาได้แต่ภาวนาว่า คงไม่ใช่คนที่เธอไม่อยากเจอหน้ามาเป็นคนแรก หากเธอต้องอยู่กับเขาในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มพูดคุยเรื่องอะไรกัน

แต่ทว่าคำภาวนาของเธอดูเหมือนไม่เป็นผล เมื่อเห็นร่างสูงของสายฟ้าเดินอ้อมตัวเธอมานั่งอยู่ที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนตรงข้ามกันกับเธอ สายตาคมของเขายังคงจ้องมองเธอเหมือนเวลาปกติ ไม่ได้มีอาการหรือแสดงออกว่ารู้สึกผิด ถึงคำพูดของตัวเองในวันนั้น เธอเองก็ไม่มีคำพูดอะไรจะพูดกับเขาจึงแกล้งหยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่งและเปิดมันอ่านอย่างขอไปที

"เธอโกรธฉัน?"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมา พลางเคาะนิ้วชี้ลงบนหนังสือของเธอ ทำให้คนตัวเล็กจำใจต้องเงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับเขา

"ไม่ได้โกรธ"

"หึ ไม่ได้โกรธแต่เธอไม่มองหน้าฉัน"

"แล้วทำไมต้องมอง นายก็คือนาย ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปสักหน่อย"

สายฟ้ายกยิ้มมุมปากขึ้นมา มองดูจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเธอไม่พอใจเขา แต่เธอกลับไม่ยอมรับ เขาจึงดึงหนังสือของเธอมาตรงหน้าเขาแทน

"เดี๋ยวนี้อวดเก่งขึ้นเยอะเลยนะ หรือว่าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ถึงได้พูดไปทั่วว่าอยากมีแฟน"

"แล้วทำไมฉันจะมีไม่ได้ ฉันอายุยี่สิบแล้วด้วยซ้ำ เป็นผู้ใหญ่แล้ว บรรลุนิติภาวะแล้วด้วย เข้าผับไปกินเหล้าก็ได้ แค่มีแฟนมันจะไปยากอะไร"

จู่ ๆ คนตัวสูงก็ลุกขึ้นและเดินมานั่งเบียดเก้าอี้ตัวเดียวกับเธอ ใบหน้าของเขาโน้มลงหาใบหน้าของเธอจนห่างกันเพียงแค่คืบเดียว รู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวเป่ารินรดใบหน้า ใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวเร็วจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก

"เธอคิดว่าตัวเองรู้จักผู้ชายดีแค่ไหน"

"ทะ ทำไมจะไม่รู้ ฉันมีเพื่อนสนิทเป็นผู้ชายถึงสามคน คบกันมานานแล้วด้วย เรื่องแค่นี้ก็ไม่น่าจะยาก"

สายฟ้าเหยียดยิ้มออกมา เริ่มไม่พอใจคำพูดของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมทุกครั้งที่ได้ยินเธอพูดถึงผู้ชายคนอื่นหรือแม้กระทั่งวันนั้น ที่เธอพูดว่าพร้อมที่จะมีแฟนแล้ว เขาถึงได้โมโหถึง จนเผลอพูดจาแบบนั้นออกไป ทั้งที่จริงแล้วเขาไม่ได้อยากพูดแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

"เธอคิดว่ามีแฟนมันก็แค่เดินควงกันไปไหนมาไหนแค่นั้นใช่หรือเปล่า ความหมายการมีแฟนของเธอ"

"....."

"เคยคิดไหม? ว่าหลังจากเป็นแฟนกันแล้ว มันมีอะไรมากกว่านั้น"

"....."

"ถ้าเธอยังคิดไม่ออกหรือคิดไม่ได้ก็ควรหยุดคิดเรื่องที่จะมีแฟนไปได้เลย เพราะเธอยังไม่โตพอที่จะมี"

มินตาหันไปทำหน้าไม่พอใจใส่เขา แต่ทว่าดูเหมือนเธอจะหันไปผิดจังหวะเพราะแก้มนวลของเธอดันไปชนเข้ากับจมูกของเขาพอดี

ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจมินตากระหน่ำเต้นรัว เธอรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว ควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องถอยห่างจากเขากระทันหัน จนเกือบจะหล่นลงจากเก้าอี้ แต่ทว่าคนตัวสูงใช้แขนดึงแขนเล็กของเธอเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะหลังกระแทกลงบนพื้นเพียงแค่เสี้ยววินาที

"เป็นอะไร? เธอกลัวอะไรฉันขนาดนั้น"

สายฟ้ายิ้มล้อเลียนอาการของเธอ รู้สึกเหมือนยกนี้ตัวเองจะชนะอีกครั้ง แค่เห็นใบหน้าคนตัวเล็กขึ้นสีแดงก่ำ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาดีใจที่รู้ว่าการกระทำของเขามันมีผลต่อความรู้สึกเธอ

"ทำไมวันนี้เพื่อนรักสองคนมาเร็วจังว่ะ"

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยและฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ มินตารีบหันหน้าไปมองก็เห็นเพื่อนในกลุ่มสามคนกำลังเดินตรงมาหาเธอพร้อมกัน

ขนมจีนมองหน้าเธอแล้วยิ้มแปลก ๆ ส่วนไคโรและมังกรก็ยกยิ้มมุมปากตามสไตล์ผู้ชายหล่อแต่ชอบทำเป็นเก๊ก

"ฉันคิดว่าเธอจะโกรธมันจนไม่เผาผีกันซะแล้ว"

มังกรเอ่ยออกมา เขาคิดแบบนี้จริง ๆ ตลอดสองวันที่ผ่านมา ว่าสองคนนี้คงจะมองหน้ากันไม่ติดหลายวัน ไม่คิดว่าจะมาเห็นภาพที่ทั้งคู่นั่งด้วยกันเหมือนปกติ

"เออ...แต่มึงก็นะไอ้สาย กูขอเตือนให้มึงช่วยเอาหมาออกจากปากมึงบ้างนะ ชอบพูดอะไรไม่รักษาน้ำใจเพื่อน"

ไคโรเตือนเพื่อนออกไปด้วยความหวังดี ปกติเขาเป็นคนชอบพูดเล่น แต่ทว่าเรื่องนี้เขาจริงจัง เพราะเขาค่อนข้างจะเป็นคนซีเรียสกับคำพูดที่ต้องใช้พูดกับเพื่อนเสมอ ถึงแม้บางครั้งจะติดเล่นไปหมดทุกเรื่องแต่เรื่องนี้เขาคิดว่าตัวเองไม่เคยพูดหรือทำอะไรให้เพื่อนลำบากใจมาก่อน

ติ้ง!

เสียงแชทแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของสายฟ้าดังขึ้นขัดจังหวะการพูดคุยของทุกคน เป็นมินตาที่เหลือบสายตาหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่ถูกยกขึ้นมาอย่างทันท่วงที เหมือนเจ้าตัวกำลังรอข้อความจากใครบางคนอยู่

เจ้าขา: ว่างไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ

"เหี้ย! กูไม่เจอมึงแค่สองวันพูดจาหวานกันขนาดนี้เลยเหรอวะ"

ไคโรเอ่ยแซวออกมาเพราะเป็นคนหนึ่งที่เห็นข้อความในหน้าจอโทรศัพท์ของสายฟ้าเพื่อนสนิท

"มีพัฒนาการดีนี่หว่า อีกไม่นานมึงน่าจะสละโสดก่อนใคร"

ขนมจีนหันไปมองหน้ามังกรทันที เธอรู้สึกประโยคนี้มันฟังดูแล้วขัดหู แต่ทว่าเธอไม่ได้หมายถึงขัดหูตัวเอง เธอกำลังคิดแทนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอเพราะตอนนี้เธอแอบเห็นมินตาทำสีหน้าสลดลงไป

สายฟ้าที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับข้อความในโทรศัพท์ของตัวเอง หลังจากจัดการพิมพ์ตอบกลับไปแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นสายตาทั้งสี่คู่มองเขาแล้วยิ้มออกมา

"อะไรของพวกมึง"

"เปล่า!! กูก็แค่ดูหน้าของคนที่กำลังมีความรักว่ะ อยากรู้ว่าแม่ง!! มันจะอยู่ยังไง สุดท้ายมันก็หน้าเหมือนมึง"

"ความรักเหี้ยไร กูเพิ่งคุยกันสัดมังกร"

"แต่คนนี้มาวิน มึงเชื่อกูไหมไอ้มังกร"

ไคโรเอ่ยออกไปด้วยความมั่นใจ คบกันมาตั้งนาน เขาไม่เคยเห็นสายฟ้าใส่ใจหรือพูดคุยกับผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน นอกจากเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มสองคนที่คือข้อยกเว้น

"ไม่ไปเรียนกันเหรอว่ะ พูดเรื่องไร้สาระกันอยู่ได้"

ขนมจีนผุดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ รีบมาดึงมือมินตาให้ลุกขึ้นตามไปด้วย เธอไม่อยากให้เพื่อนนั่งหน้าซีดแบบนี้

"อ้าว กูพูดไรผิดว่ะ แล้วเชี่ย!! เสือกขยันอะไรขนาดนั้น เหลืออีกตั้งสิบนาที"

ไคโรมองตามหลังสองสาวที่เดินเข้าไปในตัวอาคารเรียนอย่างไม่เข้าใจ

"ช่างเหอะ กูว่าไปสูบบุหรี่ดีกว่า กูเสี้ยนจะตายอยู่แล้ว"