บทที่ 1 รู้สึกผิด (5)

คาร์เตอร์ครางต่ำแล้วกระแทกและกระทุ้งเข้ามาในกายสาวอย่างแรงด้วยจังหวะสุดท้าย จากนั้นเขาก็กดแนบย้ำเข้าไปในกายสาวด้วยความที่คิดว่าถึงอย่างไรยี่หวาคงกลับไปกินยาคุมฉุกเฉิน เลยไม่ได้ใส่ใจ และปลดปล่อยเข้าไปในร่างกายสาวทันที

“อ๊า...” ใบหน้าหล่อเหลาแหงนมองข้างบน เพราะเขารู้สึกเสียวซ่านไปถึงท่อนเนื้อหนาของตัวเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้าอย่างยี่หวาจะสามารถสร้างความสุขได้ขนาดนี้

“แฮกๆ” เสียงหอบหายใจของทั้งสองดังไปทั่วห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะถอดถอนแก่นกายใหญ่ของตัวเองออก แล้วมองน้ำรักที่ทะลักออกมายามที่เขาถอดถอนตัวตน

“น้ำไหลเยิ้มเลยยี่หวา” นิ้วหนาของคาร์เตอร์จัดการแทรกเข้าไปในร่องรักของสาวร่างบาง จนน้ำที่เขาเพิ่งปล่อยในกายสาวมันไหลออกมาเต็มมือของเขาเอง นี่เป็นครั้งที่สองที่ยอมปล่อยข้างในกับผู้หญิงคนอื่น และยิ่งรู้ว่าเธอบริสุทธิ์ก็ไม่ต้องกังวลอะไร ส่วนตัวเขาเองก็ป้องกัน และตรวจสุขภาพตลอด เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองติดโรคจากผู้หญิงพวกนั้นหรอก

“ไอ้เลว...” เมื่อได้สติยี่หวาก็ชันตัวลุกขึ้นมาแล้วหันไปมองผู้ชายใจร้ายที่กล้าทำแบบนี้กับเธออีกแล้ว

“เลวห่าอะไร เมื่อกี้ร้องให้เอาอยู่เลย อย่ามาทำเป็นเล่นตัว แค่เสียซิงไม่ต้องคิดมากได้ไหม”

เพราะความเคยชินกับการที่นอนกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา คาร์เตอร์เลยคิดว่าเรื่องแบบนี้มันคือเรื่องธรรมชาติ ซึ่งยี่หวาน่าจะขอบใจเขามากกว่าที่มาเปิดประสบการณ์ดีๆ ให้เธอเป็นคนแรก ถ้าคนสวยๆ อย่างยี่หวาไปเจอพวกดีแต่พูดแต่เอาไม่เก่งจะเสียของเปล่าๆ

“เออ...ไม่อยากจะคิดมากเหมือนกัน รีบอาบไปเลย ยี่หวาเสร็จแล้ว”

ยี่หวามองค้อนคนตัวโต จากนั้นเธอก็ไปล้างตัวเพื่อจะไปใส่เสื้อผ้าแล้วกลับบ้าน ตอนนี้แม้แต่หน้าของคาร์เตอร์ เธอยังไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้เคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไรที่ทำให้เธอต้องมาเสียซิงให้กับคนที่ไม่เห็นค่า แม้ปากของเธอบอกไม่ใส่ใจ แต่ก็แอบเสียใจเหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งต้องมีแฟนขึ้นมา แล้วจะไปบอกว่าเธอเสียซิงให้คนแปลกหน้าอย่างนั้นเหรอ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น เพราะถ้าเคยมีแฟนมาบ้างก็คงไม่เป็นไร แต่นี่คือแม้แต่คนจีบยังไม่มีเลย

ยี่หวารีบเดินออกมาจากห้องน้ำ จากนั้นก็เดินไปสวมชุดราตรีที่ใส่เมื่อคืน พร้อมทั้งหยิบกระเป๋าเพื่อออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวออกจากห้อง ร่างใหญ่ของคาร์เตอร์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมมองร่างบางที่สวมเสื้อผ้าครบชุดแล้ว

“เดี๋ยวไปส่ง” คาร์เตอร์มองยี่หวาอย่างรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อครู่ เขามีความอยากเองเลยทำแบบนั้นกับเธอ

“ไม่ค่ะ พี่มีประชุมไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมายุ่งกับยี่หวา” ยี่หวาบอกเสียงเบา แล้วเลือกจะเดินออกจากห้องไป

“รอแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวไปส่งที่บ้าน” มือหนาของคาร์เตอร์จับที่ข้อมือเล็ก และเมื่อครู่เขาส่งข้อความบอกเลขาฯ ให้เลื่อนนัดประชุมออกไปสักชั่วโมง เพราะอยากจะไปส่งยี่หวาที่บ้านก่อน ด้วยสภาพของเธอตอนนี้ เขาคงปล่อยให้กลับคนเดียวไม่ได้จริงๆ อีกทั้งยังรู้สึกผิดเรื่องเมื่อคืนและในห้องน้ำด้วย

“อย่ามายุ่งวุ่นวายกันได้ไหม” ยี่หวาพยายามบิดข้อมือน้อยของตัวเองออกจากมือหนาของคาร์เตอร์ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อย พร้อมทั้งจ้องเขม็งไปที่สาวร่างบาง แล้วกดร่างเล็กให้นั่งบนเตียง

“นั่งรอตรงนี้ ขอไปแต่งตัวก่อน บอกจะพาไปส่งเรื่องมากทำไมยี่หวา” คาร์เตอร์บอกคนตรงหน้าอย่างออกคำสั่ง

ยี่หวาเหลือบตามองคนตัวโตด้วยอาการใจสั่น เธอควรทำตามที่ชายหนุ่มบอก หรือเดินออกไปจากตรงนี้เลยดี

“นั่งรอพี่ตรงนี้ยี่หวา ถ้าลุกออกไปก่อนพี่จะปล้ำเราอีกรอบก่อนกลับ ไม่เชื่อก็ลองดูได้” คาร์เตอร์ทำน้ำเสียงดุใส่สาวร่างบาง จนเธอนั่งนิ่งด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เพื่อรอคนตัวโตแต่งตัวในห้องน้ำ ซึ่งชายหนุ่มก็ออกมาด้วยชุดเดิมที่สวมใส่ในงานแต่งของเคย์เดนและนรินดาเมื่อคืน

“ไปกัน” มือหนาของคาร์เตอร์เลื่อนจับมือเล็กของยี่หวาพร้อมกับพาเธอเดินออกจากห้อง ทำเอาเธอมองมือหนาที่จับที่มือเล็กด้วยอาการใจเต้นแรง

มือของคาร์เตอร์มันทั้งใหญ่และอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ภายนอกของชายหนุ่มจะดูร้ายๆ แต่การกระทำของคาร์เตอร์ในตอนนี้มันดูอ่อนโยน จนเธอที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครก็อดใจเต้นแรงไม่ได้

ชายหนุ่มจับมือบางและพามายังชั้นจอดรถของโรงแรม จากนั้นก็ทำการเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้หญิงสาวขึ้นไป

“ขึ้นสิ เดี๋ยวไปส่งที่บ้าน” มือหนาทำการเปิดประตู และมองสาวร่างบางที่ยืนมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลกใจ “มีอะไรหรือเปล่า”