บทที่ 2 สิ่งที่ไม่อยากทำ (1)

บทที่ 2

สิ่งที่ไม่อยากทำ

            ร่างบางของยี่หวาลงจากรถของคาร์เตอร์แล้วมองบ้านหลังเล็กของตัวเองด้วยหัวใจที่หดหู่ บ้านที่เคยอบอุ่น แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเพราะการพนัน

            “กลับมาแล้วเหรอยี่หวา” เสียงทุ้มของณปุณเอ่ยทัก จากนั้นก็พาดมือหนาที่ไหล่ของน้องสาวเพื่อพาเดินเข้าไปในบ้าน จนเธอได้แต่ก้มหน้าไม่อยากพูดอะไรเยอะ

            “ค่ะ”

            “พ่อกับแม่รออยู่” เสียงของณปุณบอก จากนั้นชายหนุ่มก็ชำเลืองมองว่าใครมาส่งน้องสาวของตัวเอง ก่อนที่จะถาม “เรามากับคาร์เตอร์เหรอ”

            “พี่รู้จักเขาด้วยเหรอ” คิ้วสวยของยี่หวาถามอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าพี่ชายจะรู้จักคาร์เตอร์ด้วย ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยแนะนำอะไรเลย

            “เคยเจอตามงาน เธอก็รู้ว่าพี่ทำงานเกี่ยวกับพวกโรงแรมนะ” ตอนนี้ณปุณได้เข้าทำงานเป็นผู้จัดการโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งเธอไม่รู้อะไรมาก เพราะช่วงหลังๆ ที่บ้านมีปัญหาเข้ามาไม่หยุดหย่อน “ว่าแต่เรามากับเขาได้ยังไง”

            “คะ...คือ” ยี่หวาถึงกับหน้าซีดเผือด เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

            “เอาเงินมานี่!!” เสียงทะเลาะที่คุ้นเคยทำเอายี่หวากับณปุณมองหน้ากันแล้วรีบวิ่งไปที่ต้นเสียงทันที และพบว่าพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกันใหญ่โต และเงินที่อยู่ในมือของแม่ พ่อก็กำลังเอาไปด้วย

            “พ่อจะทำอะไร” เสียงหวานตะโกนถามเพื่อห้ามไม่ให้พ่อเอาเงินของแม่ไป

            “มึงไม่ต้องมายุ่งกับกูยี่หวา ลูกเลี้ยงอย่างมึงไม่ต้องมาเสือก!!” หัวใจของยี่หวาเจ็บแปลบ เพราะเธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินที่เห็นพ่อเป็นแบบนี้ ก่อนหน้านี้ท่านรักและดีกับเธอ แม้เธอจะเป็นเพียงลูกบุญธรรมก็ตาม

            “อย่ามาว่าลูกนะ!” เสียงของคนเป็นแม่ตะโกนบอกพ่อที่ตอนนี้หมดเค้าความเป็นหัวหน้าครอบครัวไปเป็นที่เรียบร้อย

            “ทำไม! อียี่หวามันก็แค่กาฝากของบ้านเรา ทำไมกูต้องใส่ใจด้วย” คำว่ากาฝากทำเอาหัวใจของยี่หวาเจ็บปวด ที่ผ่านมาตลอดหลายปีเธอรักพวกท่านสองคนมาก แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้พ่อจะคิดกับเธอแค่นี้จริงๆ

            “ยี่หวา” มือหนาของณปุณโอบไหล่ของน้องสาวเอาไว้ เพราะไม่อยากให้น้องสาวเป็นกังวล ยิ่งเห็นสีหน้าที่กำลังเครียดของน้องสาวแล้วเขาใจไม่ค่อยดี

            “เอาเงินมา! กูจะเอาไปใช้ก่อน”

            “พี่จะเอาเงินไปเล่นพนันแบบนี้ไม่ได้นะ นี่มันเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราแล้ว!” คนเป็นแม่ร้องปานจะขาดใจเมื่อพ่อกำลังฉกฉวยเงินเก็บจำนวนหนึ่งไป

            “แม่ให้พ่อเอาไปเถอะ...ปล่อยพ่อไป” เสียงณปุณบอกพร้อมกับมองหน้าพ่อที่หมองคล้ำ เนื่องจากวันๆ ก็เข้าแต่กาสิโน และไม่ทำงานทำการเหมือนเมื่อก่อน

            “ณปุณ” แม่หันมองลูกชายคนโตของตัวเองด้วยสภาพดวงตาที่แดงก่ำ เพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้

            “แค่นี้!!” มือหนาของชายร่างใหญ่กระชากเงินในมือของแม่ไป จนแม่ตัวเกือบปลิว ยังดีที่ยังสามารถทรงตัวได้ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มลงไปต่อหน้าต่อตา

            ร่างท้วมของพ่อเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทีฉุนเฉียว และขับรถออกไป จากนั้นยี่หวาก็เดินเข้าไปประคองร่างเล็กของแม่บุญธรรมด้วยความเป็นห่วง

            “แม่เป็นยังไงบ้าง” ยี่หวาเดินเข้าไปประคองร่างเล็กของแม่ให้มานั่งที่โซฟา ตั้งแต่พ่อติดพนัน แม่เองก็โทรมขึ้นทุกวันเพราะมัวแต่เครียดเรื่องของพ่อจนเธออดห่วงไม่ได้

            “ยี่หวา เรื่องที่พ่อพูดเมื่อกี้ลูกอย่าไปใส่ใจเลยนะ ไม่ต้องไปคิดมาก พ่อเขาขาดสติเลยพูดไปแบบนั้น”

แม่เอามือเหี่ยวย่นมาแตะที่มือบางของลูกสาวบุญธรรม เมื่อก่อนนางไปที่บ้านเด็กกำพร้าเพราะอยากมีลูกสาว คราแรกนางสนใจในตัวของไอลดามากกว่า แต่เด็กน้อยคนนั้นกลับเลือกให้เพื่อนของตัวเองอย่างยี่หวามาแทน และนางก็คิดไม่ผิดที่รับยี่หวามาอยู่ด้วย เพราะยี่หวาเป็นเด็กดี หนักเอาเบาสู้ และไม่เคยงอแงอะไรทั้งนั้น

            “หนูไม่คิดมากค่ะ หนูเข้าใจ”

แม้ปากจะบอกเข้าใจ แต่เธอก็อดน้อยใจไม่ได้ที่พ่อเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน สองปีก่อนพ่อมีปัญหากับเพื่อนจนโดนเพื่อนโกง จากนั้นพ่อก็คิดว่าการพนันอาจจะช่วยคืนเงินที่โดนโกงกลับมา ช่วงแรกๆ บ้านของเธอมีเงินเป็นกอบเป็นกำจากการพนันของพ่อ ซึ่งตอนนั้นเธอก็เคยเตือนพ่อเรื่องนี้มาแล้ว แต่ท่านกลับดุด่าว่ากล่าวว่าเธอไปขวางทางรวย จนวันหนึ่งพ่อไม่สามารถเล่นแล้วได้กำไรคืนมา ก็ยืมเงินต่อเงินไปเรื่อยๆ จนสภาพก็เป็นอย่างที่เห็น

“ยี่หวาลูก...” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเศร้าหมองมองหน้าลูกสาวบุญธรรมอย่างสงสาร นางเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวต้องคิดมากเลย

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูว่าแม่นั่งพักผ่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วจะลงมาทำกับข้าวให้” สิ่งหนึ่งที่ยี่หวาเก่งกว่าใครคือการทำอาหาร มันคือสิ่งที่เธอชอบ ทุกวันนี้เธอเรียนจบด้านบริหารมาก็ทำงานเอกสารทั่วไป แต่โชคร้ายบริษัทที่เธอทำก่อนหน้านี้มันปิดตัวลง ทำให้เธอกลายเป็นคนตกงานโดยปริยาย ชีวิตสาวน้อยวัย 23 ปีที่เรียนจบมาก็ทำงานเลย แต่ทำงานได้ปีกว่าก็ต้องเป็นอันตกงาน