บทที่ 2 สิ่งที่ไม่อยากทำ (4) จบตอน

“มาทำอะไรที่นี่” พลันสายตาของคาร์เตอร์มองเห็นซองเอกสารบางอย่างที่อยู่ในมือเล็ก

“คะ...คือ”

“มาสมัครงานเหรอ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเขาลองทายสิ่งที่คิดเอาไว้

“ค่ะ”

“แล้ววันนั้นถามบอกไม่อยากสมัคร ทำไมวันนี้ถึงมาล่ะ” วันนั้นเขาอุตส่าห์ชักชวนเธอมาทำงานที่โรงแรม แต่หญิงสาวก็ยังยืนยันว่าจะไม่มา แต่วันนี้เธอกลับมายืนอยู่ที่โรงแรมของเขาเพื่อมาสมัครงาน

“ยี่หวาไม่ได้อยากมาเพราะพี่ชวน ยี่หวาอยากมาด้วยความสามารถของยี่หวาเอง” เสียงเล็กๆ บอก ทำเอาคาร์เตอร์ถูกใจ เธอต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขารู้จัก ตั้งแต่เรื่องคืนนั้น หญิงสาวก็หายไปไม่ติดต่ออะไรกลับมา เขาคิดว่าเธอจะติดต่อมาเรียกร้องอะไรบ้าง แต่เปล่าเลย เธอหายเข้ากลีบเมฆไป ทว่าวันนี้กลับมาโผล่ที่โรงแรมของเขา และหมายจะมาสมัครงาน

“งั้นตามมานี่สิ” ว่าจบมือของคาร์เตอร์ยกขึ้นกุมมือเล็กๆ ของยี่หวาแล้วรั้งให้เธอเดินตาม นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ชายหนุ่มจับมือของเธอแบบนี้ และหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรง แต่เธอต้องดึงสติของตัวเองกลับมา เนื่องจากการมาที่นี่นั้นเป็นเพราะต้องการหาของบางอย่างให้กับพี่ชาย เพื่อให้ทุกอย่างมันจบสักที

“พี่จะพายี่หวาไปไหน” เสียงหวานร้องแว้ดออกมาเมื่ออยู่ในลิฟต์กันสองคน จนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มหันกลับมา

“ไม่พาไปปล้ำหรอก แต่ถ้าอยากให้ปล้ำอีกก็ได้นะ บนโต๊ะทำงานไหวอยู่ ตื่นเต้นดี” คำพูดกวนๆ ของชายหนุ่มทำเอาเธอร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย

“พี่จะบ้าเหรอ ทำอะไรทุเรศๆ”

“หึ...ยังไม่เคยลองหรอก ปกติไม่นิยมกินในห้องทำงาน แต่ถ้ามีคนสวยอยู่ในห้องด้วยไม่แน่หรอกนะ” ใบหน้าหล่อเหลาของคาร์เตอร์โน้มเข้าใกล้จนยี่หวาถึงกับผงะอย่างตกใจ

“เอาหน้าออกไปเลยนะ ยี่หวาจะกลับแล้ว ไม่ไปไหนกับพี่ทั้งนั้น” มือหนายกขึ้นดันแผงอกกว้าง เพราะไม่อยากใกล้ชิดกับคาร์เตอร์ไปมากกว่านี้

“กลัวหวั่นไหวเหรอ” คำพูดคำจาของคาร์เตอร์นี่คือคำพูดของผู้ชายเจ้าชู้ทั้งนั้น จนเธอพยายามหักห้ามความรู้สึกของตัวเอง และเป็นไปได้เธอไม่อยากจะมาเจอเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่อยากให้หัวใจตัวเองหวั่นไหวแบบนี้

“เปล่าสักหน่อย ทำไมยี่หวาต้องหวั่นไหวกับพี่ด้วย” ยี่หวาเบือนหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้คาร์เตอร์เห็นว่าเธอกำลังหน้าแดง

“หวั่นไหวได้สิ ได้กันแล้ว มีสิทธิ์หวั่นไหวอยู่แล้ว” ว่าจบมือหนาของคาร์เตอร์ก็รวบเอวบางเอาไว้ จนเธอสะดุ้งอย่างตกใจ เพราะเขากำลังกอดเธอจากทางด้านหลัง

“พี่! พูดอะไร ได้กันแล้วอะไร”

“ก็คืนนั้น ไม่เรียกว่าได้กันแล้วเรียกอะไร” คาร์เตอร์ยังทำท่าทียียวน จากนั้นชายหนุ่มก็โอบเอวเล็กเพื่อให้เธอเดินมาพร้อมกับเขา

“เอามือออกไปจากเอวของยี่หวานะ” ใบหน้าหวานติดหงุดหงิดมองชายข้างกายที่เอามือหนาของตัวเองมาโอบที่เอวบางเอาไว้ จนเธอต้องหันไปมองค้อนกับการกระทำที่มือไวของคาร์เตอร์ สมแล้วที่ได้ฉายาคาสโนวาแห่งปี ดูการกระทำที่เป็นมือปลาหมึกแบบนี้

“เดี๋ยวถึงห้อง...ทำงานเอาออกให้ แต่ถ้าอยากให้ ‘เอาเข้า’ ก็ได้นะ ไม่เกี่ยง” คาร์เตอร์เน้นคำว่าเอาเข้าจนเธอร้อนวูบวาบไปหมด ไม่รู้มันจะหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ หรือเปล่า

“อะ...เอาเข้าอะไร” เสียงหวานถามอย่างตะกุกตะกัก จนกระทั่งมือหนาของคาร์เตอร์เลื่อนไปเปิดประตู เพื่อให้เขาและเธอเข้าไปข้างในกัน

“หึ...” คาร์เตอร์ปรายตามองสาวข้างกายก่อนจะพูดบางอย่างจนใบหน้าหวานเห่อร้อนไปหมด “อะไรที่มีรูก็เอาเข้าได้หมด ปากก็ได้...หรือจะเป็น...” ดวงตาคมกริบมองต่ำลงมา ทำเอาสาวร่างบางถึงกับตัวสั่นสะท้านกับสายตาคู่นี้

ยี่หวาถึงกับกรีดร้องในใจเมื่อโดนผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างเขาหยอด แถมเป็นการหยอดที่ทำเอาเสียววาบไปทั่วสรรพางค์กาย

“พี่อย่ามาทำตัวทุเรศนะ! คิดบ้าอะไรเนี่ย”

“อ้าวนึกว่าที่ขึ้นมากับพี่เพราะอยากให้พี่เอาเข้าให้ซะอีก” คาร์เตอร์บอกแล้วพาตัวเองไปนั่งที่โซฟาแล้วทำการไขว่ห้าง พร้อมกับมองเรือนร่างผอมบางของยี่หวาที่รู้ดีว่าข้างในซุกซ่อนของดีอะไรไว้ จนอยากจะกระชากเสื้อของเธอออกเสียจริง มีของดีแบบนี้มันต้องโชว์ถึงจะถูก

“อะไร นึกว่าจะชวนขึ้นมาคุยเรื่องงาน” ยี่หวาร้องแว้ดออกมา เพราะไม่คิดว่าเธอจะต้องมาเจอสภาพของคาร์เตอร์ที่กำลังทำหื่นกระหายกับเธอแบบนี้ แต่ตอนนี้อะไรเธอก็ต้องยอมๆ ไปก่อน เพราะอยากจะเข้าทำงานที่นี่ให้ได้

“ก็คุยเรื่องงาน แต่ถ้าได้เรื่องอื่นเป็นของแถมพี่ก็ไม่ขัดนะ” คำพูดกวนๆ ทำเอายี่หวาถึงกำมือแน่น ดูแต่ละคำของผู้ชายคนนี้ ไม่เคยพ้นเรื่องใต้สะดือเลย

“พี่คาร์เตอร์!!”

“เอาเข้าหมายถึง เอาเข้าทำงาน คิดลึกอะไรอยู่” คาร์เตอร์ว่าพลางเดินไปหยิบเอกสารบางอย่างที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็ยื่นมันให้กับยี่หวาที่ยืนอยู่กลางห้อง

“อะไรคะ”

“เอกสารสมัครงาน ไปกรอกสิ จะมาทำตำแหน่งอะไรล่ะ” คาร์เตอร์ถาม แต่สายตาคมยังไม่ละออกจากใบหน้าสวยๆ ของยี่หวา เมื่อก่อนเขาไม่เคยมองเด็กนี่เลยด้วยซ้ำ ถามว่าสวยไหมก็สวย แต่ไม่ได้สวยเตะตา แต่เรื่องคืนนั้นทำให้เขาเริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่ เพราะข้างในของเธอมันถูกใจเขาจริงๆ

“เลขาฯ ค่ะ”

“เลขาฯ พี่เหรอ...”

“ของใครก็ได้ค่ะ” ยี่หวาตอบออกไปแบบนั้น แต่ความจริงก็อยากเป็นเลขาฯ ของคาร์เตอร์นั่นแหละ แต่การบอกความต้องการของตัวเองไปตรงๆ มันอาจจะทำให้ผิดสังเกตมากเกินไป