บทที่ 1 รู้สึกผิด (6) จบตอน

“เปล่าค่ะ”

“ขึ้นสิ เดี๋ยวพี่จะกลับมาทำงานต่อ”

“ค่ะ” ร่างเล็กรีบเดินขึ้นไปนั่งในรถหรูที่เธอไม่ค่อยได้มีโอกาสนั่งสักเท่าไร เมื่อเข้ามาภายในรถมันก็เย็นเฉียบจนเธอหนาวสั่นขึ้นมาทันที

“หนาวเหรอ เอาเสื้อพี่ไปใส่ไหม” เสียงของคาร์เตอร์เอ่ยบอก พร้อมกับมองสาวข้างกายที่เอามือทั้งสองข้างมากอดตัวเองเอาไว้ราวกับว่ากำลังหนาว

“ไม่เป็นไรค่ะ”

คำตอบของเธอมันไม่เป็นผล เมื่อคาร์เตอร์เอื้อมไปหยิบสูทที่แขวนอยู่ของตัวเอง แล้วจัดการยื่นมันให้กับยี่หวาทันที

“เอาไปใส่ซะ เดี๋ยวจะไม่สบาย ชุดนี้ไม่จำเป็นไม่ต้องใส่มันอีกแล้วนะ” คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจนยี่หวาเม้มปากเล็กของตัวเองอย่างเขินอาย เธอไม่เคยหวั่นไหวกับใครเลย แต่ก็ต้องห้ามจิตใจของตัวเองเอาไว้ เพราะรู้ว่าเพลย์บอยอย่างคาร์เตอร์ก็คงพูดดีอย่างนี้กับผู้หญิงทุกคนรวมทั้งเธอด้วย

“ค่ะ”

“บอกทางพี่มานะ เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้าน”

ยี่หวาหันมองเสี้ยวหน้าของเขาที่มันแฝงไปด้วยเสน่ห์อันล้นเหลือ ไม่แปลกใจหรอกถ้าจะมีผู้หญิงมาติดพันเขาเยอะแยะ ดูหน้าตาและการกระทำของเขาด้วย ขนาดเธอที่ปากบอกไม่ชอบยังแอบกลัวใจตัวเองเลย

“ถึงแล้วค่ะ บ้านข้างหน้านี้” นิ้วเล็กชี้ไปที่บ้านหลังเล็กกะทัดรัดซึ่งอยู่กันสี่คน ก่อนหน้านี้มันคือบ้านที่เคยอบอุ่น แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ได้อบอุ่นเหมือนอย่างเมื่อสองปีก่อน

“อยู่บ้านหลังนี้” ดวงตาคมเข้มจ้องมองบ้านหลังเล็กๆ อย่างสงสัย

“ค่ะ”

“อยู่กับใครเหรอ”

“ครอบครัวบุญธรรมของยี่หวาเองค่ะ” ขณะที่พูด เสียงของยี่หวาดูเศร้าลงจนคาร์เตอร์อดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไรอยู่ภายในใจของผู้หญิงคนนี้หรือไม่

“มีใครบ้างเหรอ”

“พ่อ แม่ และพี่ชายบุญธรรมค่ะ” คำพูดของยี่หวาทำเอาอยากจะเห็นหน้าพี่ชายของเธอเหลือเกิน เพราะถึงอย่างไรผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้เป็นพี่ชายแท้ๆ มันก็ไม่น่าไว้ใจสักเท่าไร ขนาดเพื่อนอย่างกองทัพมันยังเอาน้องสาวต่างสายเลือดที่โตมาด้วยกันอย่างไลลาเป็นเมียได้เลย

“พี่ชาย...”

“ค่ะ...ทำไมเหรอ...อุ๊ย...เดี๋ยวยี่หวาเข้าบ้านก่อนนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” แม้จะไม่ได้ชอบอะไรคาร์เตอร์มาก แต่อย่างน้อยชายหนุ่มก็ไม่ได้ทำตัวป่าเถื่อน ร้ายกาจให้เธอต้องหวาดกลัว จนเบาใจขึ้น ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นเธอจะทำเป็นลืมๆ มันไป

“ยี่หวา...” มือหนาจับข้อมือเล็กก่อนที่เธอจะทำการเปิดประตูลงจากรถ “เรื่องเมื่อคืน...”

“ไม่เป็นไร ลืมๆ มันไปเถอะ ให้มันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นดีแล้วค่ะ พี่เองก็คิดแบบนั้นใช่ไหมคะ” ดวงตากลมโตมองชายตรงหน้า

“อืม...” ทำไมนะ แทนที่เขาจะดีใจที่สาวร่างบางไม่เรียกร้องอะไร ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่จะมาออเซาะขอของแพงๆ หลังจากนอนด้วยกัน แต่เธอกลับส่งสายตาที่แสนเย็นชากลับมา จนเขารู้สึกตัวเองถูกเมิน และรู้สึกไม่ชอบใจกับความรู้สึกนี้เลย

“ยี่หวา เธอทำงานอะไรเหรอ”

            “ตกงานอยู่ค่ะ ว่าจะหางานใหม่” เสียงหวานบอกอย่างกลัดกลุ้ม จริงๆ ไอลดาชวนให้เธอไปทำงานด้วย แต่เพราะไม่อยากรบกวนเพื่อน เธอเลยคิดว่าอยากหางานทำด้วยตัวเองก่อน แม้ตอนนี้สถานะทางบ้านจะลำบากมากแค่ไหนก็ตาม

            “ไปทำงานที่โรงแรมพี่ได้นะ ถ้าสนใจ”

            “ไม่ดีกว่าค่ะ ยี่หวาว่าเราสองคนอย่ามายุ่งกันอีกเลย อีกอย่างยี่หวาไม่อยากเห็นหน้าพี่ด้วย” เธอบอกจากใจจริง เรื่องเมื่อคืนก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตไป มันผิดที่เธอเองที่เข้าห้องผิด ซึ่งคิดว่าจะต้องลืมเรื่องนี้ไปให้หมด และไม่ควรจดจำอะไรมันอีกต่อไป

            “อืม...ถ้าคิดงั้นก็ดี!” เมื่อเห็นท่าทีของยี่หวา ทำเอาคาร์เตอร์ถึงกับกัดฟันกรอดพร้อมกับประชดออกไป ในเมื่อเธอไม่แคร์ไอ้เยื่อพรหมจรรย์อะไรนั่น แล้วทำไมเขาต้องสนใจด้วย ในเมื่อมีผู้หญิงมากมายมาเสนอตัวให้กับเขาตลอด ยี่หวาดีกว่าผู้หญิงคนอื่นอยู่หน่อย ตรงที่เวลามีอะไรกันเธอสู้มือและตอดจนเขาเกร็งกว่าแค่นั้น

            “ค่ะ”

            ว่าจบมือบางก็จัดการเปิดประตูรถลงไป จากนั้นหญิงสาวก็เดินไปเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน และสิ่งที่ทำเอาคาร์เตอร์ถึงกับจ้องเขม็ง เมื่อร่างใหญ่ของชายคนหนึ่งเดินมากอดไหล่ของเธอเอาไว้ด้วยท่าทางสนิทสนมจนเขาแทบนั่งไม่ติด

            “ใครวะ!”

            สมองของคาร์เตอร์พยายามประมวลทุกอย่าง และคิดว่าน่าจะเป็นพี่ชายบุญธรรมของหญิงสาว แต่มันจำเป็นต้องใกล้ชิดกันขนาดนี้เลยเหรอ แค่คิดหัวใจแกร่งก็รุ่มร้อน แต่เขาพยายามตัดใจ และระงับจิตใจที่ร้อนดั่งไฟของตัวเอง เพราะเขาจะต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปประชุมกับบอร์ดบริหารให้ทัน

            “ออกไปจากสมองของฉันสักทียายบ้า!”

คาร์เตอร์ส่ายหน้าไปมาขณะขับรถ เมื่อสมองเอาแต่คิดถึงเรือนร่างบอบบางที่อวบอิ่มยามที่อยู่ใต้ร่าง และยิ่งยามที่เธอขึ้นให้ทำเอาเขาแทบคลั่ง ขนาดเป็นครั้งแรกแม่ตัวดียังเด็ดขนาดนี้ ถ้าฝึกอีกหน่อยมีหวังเขาได้ตายคาอกอวบๆ นั่นเป็นแน่

            “ไอ้ห่า...แค่นมใหญ่เท่านั้นทำมาติดใจ”

            คาร์เตอร์ด่าตัวเอง เพราะเขาไม่เคยสูญเสียการควบคุมเท่านี้มาก่อน ไม่คิดว่าร่างกายของยายเด็กนั่นจะเข้ามามีอิทธิพลต่อร่างกายของเขาได้ขนาดนี้

            “ลืมๆ ไปเถอะว่ะ แค่คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต” คาร์เตอร์บอกกับตัวเองแล้วทำการเหยียบคันเร่งเพื่อกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะกลับโรงแรมเพื่อไปประชุมกับบอร์ดบริหารอีกครั้ง