ตอนที่ 12 รู้สึกอบอุ่น

 

 ตั้งแต่กลับจากทะเลครั้งก่อนอัญชิสาและหมอเอกอาทิตย์ก็มีความสนิทสนมกันมากขึ้น ทั้งสองพูดจาหยอกล้อกันเหมือนกับคนรักจริงๆ ทำให้คุณหมอหนุ่มรู้สึกว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่เขามีความสุขที่สุด

 ที่ผ่านมาเขาอยู่ตามลำพังมาตลอดแต่พอมีเธอเข้ามามันทำให้ชีวิตของเขามีความหมายมากขึ้น ในทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอกับเธอก่อนไปทำงานมันทำให้เขารู้สึกดีมากๆ และพอไปทำงานก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงเวลาเลิกงาน หมอเอกอาทิตย์รับเวรที่ปรึกษาจากโรงพยาบาลเอกชนที่อื่นน้อยลงเพราะอยากจะมีเวลาอยู่กับอัญชิสาให้มากขึ้น

 ตอนนี้อัญชิสาเอาเฝือกออกจากข้อเท้าแล้วแต่หมอให้ใส่เครื่องพยุงข้อเท้าอยู่และให้เธอลงน้ำหนักได้บ้าง แต่หญิงสาวก็ยังไม่กลับไปทำงานเพราะคุณหมออยากจะให้แน่ใจก่อนว่าเธอหายเป็นปกติแล้วถึงจะกลับไปทำงานอีกครั้ง

 หญิงสาวมีโอกาสได้ไปคุยกับพี่ศิราณีหัวหน้าแผนกซึ่งเธอก็เข้าใจถึงอาการเจ็บป่วยของอัญชิสาดี ส่วนเพื่อนๆ ในแผนกก็ต่างพากันยินดีที่อีกไม่นานอัญชิสาจะกลับมาทำงานกับพวกเธออีกครั้ง

 แม้ว่ายังจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แต่หัวหน้าฝ่ายการพยาบาลก็มีการประเมินความรู้และทักษะต่างๆ ของอัญชิสาซึ่งเธอก็สามารถผ่านทุกบททดสอบได้เป็นอย่างดี

 “เห็นไหมอุ๋มบอกแล้วว่ามันไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยถึงอัญจะจำอะไรไม่ได้แต่เรื่องการทำงานอัญก็จำได้ทุกอย่าง ทีนี้ก็รอให้ข้อเท้าหายเราก็จะได้กลับมาทำงานด้วยกันอีกครั้ง” 

 “อัญแทบรอไม่ไหวเลย” 

 “ช่วงนี้ก็อย่าฝืนร่างกายมากนะอัญ อย่าเดินมากล่ะ” 

 “ไม่หรอกน่า อัญจะพยายามเชื่อฟังหมอให้มากที่สุด อัญเบื่อที่จะต้องอยู่บ้านแล้ว” หญิงสาวคุยกับเพื่อนในบ่ายวันหนึ่งซึ่งอังคณาแวะมาหาเธอที่บ้าน

 “แล้วตอนนี้อัญกับหมอซันเป็นยังไงบ้างล่ะ” 

 “ก็เรื่อยๆ นะ เท่าที่ได้สัมผัสเขาเป็นคนดีมากจริงๆ อัญอยู่กับเขาแล้วรู้สึกอบอุ่นมาก” 

 “ถ้าอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกดีก็ไม่จำเป็นต้องย้ายกลับไปอยู่ที่หอพักหรอกนะ” 

 “ได้ยังไงล่ะอัญกับหมอเป็นแค่แฟนกันเองนะ ยังไม่ได้เป็นอะไรเกินเลยกว่านี้” 

 “แน่นะ” 

 “แน่สิ ทำไมถามแบบนั้นล่ะ” 

 “อ้าว ก็ผู้ชายกับผู้หญิงใกล้ชิดกันมันก็อาจจะมีเผลอกายเผลอใจบ้าง” 

 “เผลอกายน่ะไม่มีหรอก” 

 “หมอเขาไม่แสดงท่าทีอะไรแบบนั้นเลยเหรอ” 

 “เขาก็แค่จับมือบ้างช่วยประคองบ้าง มีแค่นั้นจริงๆ” 

 “แล้วอัญรู้สึกยังไงล่ะเวลาที่เขาอยู่ใกล้ๆ” 

 “บอกตรงๆ นะตอนแรกอัญรู้สึกเฉยๆ แต่ตอนนี้รู้สึกใจเต้นแรง รู้สึกหวั่นไหวมาก” 

 “เขาเรียกว่าความรัก อัญเคยรักเขาแล้วพอได้อยู่ใกล้ชิดกันความรู้สึกแบบเดิมมันก็กลับมาอีก” 

 “แต่ก่อนอัญรักเขามากเลยเหรอ” 

 “อุ๋มคิดว่าอย่างนั้นนะ” หญิงสาวยิ้มให้เพื่อนแต่ไม่กล้าสบตาเพราะก่อนหน้านั้นอัญชิสาและหมอเอกอาทิตย์ไม่ได้สนิทสนมกันแบบนี้ ทั้งสองแทบจะไม่เคยพูดคุยกันเลย แต่เมื่ออัญชิสาบอกความรู้สึกออกมาแบบนี้ เธอก็อยากจะให้ทุกอย่างมันเป็นไปแบบนี้

 อังคณาเคยคุยกับหมอเอกอาทิตย์เรื่องนี้อยู่หลายครั้งถึงความรู้สึกที่หมอมีต่อเพื่อนของเธอและครั้งสุดท้ายคุณหมอหนุ่มก็สารภาพกับเธอว่าเขารักอัญชิสาจริงๆ และอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับอัญชิสาอยู่แบบนี้ตลอดโดยไม่สนใจว่าเธอจะจำเรื่องราวในอดีตได้หรือเปล่า ขอแค่มีเธออยู่เคียงข้างแค่นั้นคือสิ่งที่เขาต้องการ

 “อัญโชคดีมากๆ เลยนะได้แฟนที่ดียังหมอซัน” 

 “ใช่จ้ะ อัญโชคดีที่ได้แฟนดีและยังมีเพื่อนที่ดีอย่างอุ๋มด้วย แล้วอุ๋มละเป็นยังไงบ้างมีหนุ่มเข้ามาจีบบ้างไหม” 

 “ก็มีบ้างแต่อุ๋มยังไม่คิดเรื่องนี้หรอก” 

 “ทำไม ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้เหรอ” 

 “ลืมได้แล้ว แต่ตอนนี้อยากทำงานเก็บเงินมากกว่า อุ๋มวางแผนไว้ว่าปีหน้าจะไปเที่ยวญี่ปุ่น ตอนแรกก็อยากชวนอัญไปด้วยนะแต่ตอนนี้คิดว่าไปคนเดียวดีกว่า” 

 “ทำไมล่ะ เพราะอัญจำอะไรไม่ได้ใช่ไหม” อัญชิสาถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

 “ไม่ใช่แบบนั้นนะอัญอย่าเพิ่งน้อยใจไปสิ ที่อุ๋มไม่ชวนอัญก็เพราะตอนนี้อัญมีแฟนแล้ว อุ๋มว่าใช้เวลาวันหยุดอยู่กับแฟนน่าจะดีกว่าอยู่กับเพื่อนนะ” 

 “นี่อุ๋มกำลังน้อยใจที่อัญมีแฟนเหรอ” 

 “เปล่านะอัญอย่าเพิ่งเข้าใจผิด อุ๋มแค่คิดว่าชีวิตคนเรามันสั้น ก็เลยอยากให้ทุกคนใช้เวลาของตนเองอย่างเต็มที่ บางทีการที่อุ๋มไปเที่ยวคนเดียวก็อาจจะเจอเนื้อคู่ที่นั้นก็ได้นะ” 

 “จะกล้าไปคนเดียวจริงๆ เหรอ” 

 “ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน คงต้องรอให้ถึงปีหน้าก่อน ตอนนี้อุ๋มเรียนภาษาญี่ปุ่นออนไลน์ด้วยนะเผื่อไปที่นันจะได้สื่อสารกับคนญี่ปุ่นได้” 

 “ดูแล้วอุ๋มชอบประเทศนี้มากๆ เลยนะ” 

 “ใช้จ้ะ อุ๋มชอบประเทศนี้ที่สุดเลย” 

 “แล้วอัญล่ะ เคยมีความฝันว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนหรือชอบประเทศไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า อัญเคยเล่าให้อุ๋มฟังไหม"

 “อัญชอบประเทศอังกฤษและอยากไปขึ้นลอนดอนอายน่ะ” 

 “แต่คงได้แค่ฝันใช่ไหม” 

 “ทำไม่คิดแบบนั้น อัญนะมีเงินเก็บตั้งเยอะนะ ถ้าอยากไปจริงๆ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลย” 

 “อุ๋มไปกับอัญไหมล่ะ” 

 “ได้สิ แต่ต้องหลังจากที่อุ๋มไปเที่ยวญี่ปุ่นก่อนนะ แต่ถ้าอัญรอไม่ไหวก็ชวนหมอซันไปสิ” 

 “ถ้าอัญชวนเขาไปเขาก็คงจะจ่ายทุกอย่างอีกนั่นแหละ” 

 “หมายความว่าตอนไปทะเลเขาไม่ยอมให้อัญจ่ายค่าอะไรเลยเหรอ” 

 “อือ เขาแย่งจ่ายทุกอย่างเลย อัญเกรงใจเขามากจนไม่อยากออกไปไหนกับเขาแล้ว อัญเลยคิดว่าจะหาซื้อของขวัญให้เขาสักชิ้นน่ะ แต่อีกนานเลยกว่าจะปีใหม่ อุ๋มรู้ไหมว่าหมอเกินวันที่เท่าไหร่” 

 “ไม่รู้หรอก แต่ฝ่ายบุคคลน่าจะรู้นะ เดี๋ยวจะลองแอบถามให้” 

 “เขาจะยอมบอกเหรอ” 

 “ไม่รู้เหมือนกันแต่อุ๋มจะพยายามดูนะ แต่ถ้าไม่รู้วันเกิดอัญก็บอกเขาว่าให้เพราะอยากให้ คนจิตใจดีอย่างหมอซันไม่ปฏิเสธหรอก” 

 “นั่นสินะ” 

 “อัญรู้ไหมตอนนี้ที่โรงพยาบาลมีคุณหมอคนใหม่ด้วยนะ เห็นว่าเคยเรียนที่เดียวกับหมอซันที่อเมริกาด้วนยะชื่อหมอกิ๊ก” 

 “หมอแผนกไหนเหรอ” 

 “แผนกเด็กนะ หน้าตาสวยมากเลยนะคนไข้เด็กพอเจอกับคุณหมอคนสวยก็ไม่งอแงกันเลย” 

 “คนสวยๆ ใครก็ต้องชอบกันทั้งนั้นไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ วันหลังอุ๋มถ่ายรูปมาให้อัญดูบ้างสิจะได้รู้จักไว้ก่อนจะกลับไปทำงาน"

 “ไม่ต้องรอวันหลังรอก อุ๋มมีเฟซบุ๊กของหมอด้วยเดี๋ยวเอาให้ดู” อังคณาหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็เขาไปดูโปรไฟล์ของคุณหมอคนใหม่

 “สวยมากๆ เลยนะ” อัญชิสาชมออกมาจากใจจริงเพราะคุณหมอคนใหม่ทั้งสาวและสวยแถมยังดูมีเสน่ห์มากๆ

 “อุ๋มก็ว่าสวย แบบนี้คุณหมอหนุ่มๆ คงได้แวะเวียนมาแผนกเด็กบ่อยๆ แน่ แต่อัญไม่ต้องห่วงนะ” 

 “อัญต้องห่วงอะไร” 

 “ก็ห่วงว่าหมอซันจะไปต่อแถวจีบกับเขาน่ะสิ เพราะถ้าเขาจะจีบก็คงจีบตั้งแต่อเมริกาแล้ว อีกอย่างคนอย่างหมอซันละเขารักใครรักจริง อุ๋มรับรองได้เลยว่าเขาไม่มีทางนอกใจอัญเด็ดขาด” อังคณาบอกกับเพื่อนอย่างมั่นใจเพราะเธอดูออกว่าหมอเอกอาทิตย์นั้นรักและจริงใจกับเพื่อนของตนเองมากแค่ไหน