ตอนที่ 5 ตรวจกิจการร้านค้า

หลังจากได้รับบัญชีของจวนอ๋องจากพ่อบ้าน ในตอนบ่ายของอีกวันเย่หย่าซีก็ออกจากจวนเพื่อไปตรวจดูร้านขายเครื่องประดับและร้านน้ำชาที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้ พ่อบ้านเองก็ได้ให้คนขับรถม้าเตรียมรถม้ารอนางที่หน้าจวน

ข้างรถม้ามีสตรีนางหนึ่งใส่ชุดสีขาวล้วนใบหน้าเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านท่าทางเย็นชายืนอยู่ข้างบันไดเมื่อพิจารณาดูแล้วไม่น่าใช่สาวใช้ในจวน

พ่อบ้านเดินมาทางด้านหลังกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "ทูลพระชายานี่คือเหวินจิ่นเป็นหลานสาวของหมัวมัวนางรู้จักร้านค้าทั้งสามแห่งของจวนพวกเราเป็นอย่างดีข้าน้อยจึงให้นางไปกับท่านพ่ะย่ะค่ะ"

เย่หย่าซีพยักหน้าหันไปบอกชิงชิงว่า "ถ้าอย่างนั้นชิงชิงเจ้ารอที่จวนแล้วกัน"

"เพคะพระชายา" เย่หย่าซีเดินมาที่รถม้าเหวินจิ่นยกมือทำความเคารพนางอย่างนบนอบ "เหวินจิ่นคารวะพระชายาเพคะ"

เย่หย่าซีตวัดมือ "ลุกขึ้นแล้วไปกันเถอะ .."

"เพคะ"

เย่หย่าซีขึ้นรถม้าเหวินจิ่นก็ตามขึ้นมานั่งอยู่ตรงหน้าประตูข้างคนขับรถม้า ทั้งสามตรงไปยังถนนสายหลักของเมืองหลวงผ่านตลาดที่มีผู้คนพลุกพล่านไปได้ไม่ไกลรถม้าก็ค่อยๆหยุดลง

"พระชายาถึงแล้วเพคะ" เสียงของเหวินจิ่งดังเข้ามา หลังจากซึมซับบรรยากาศและกลิ่นอายของสถานที่ที่ไม่คุ้นชินแล้วเย่หย่าซีก็ลุกขึ้นแล้วเดินลงรถม้า เหวินจิ่นพานางไปหยุดอยู่ตรงห้องแถวห้องหนึ่ง ที่พอนางเห็นสภาพแล้วนางก็ถึงกับกุมขมับ มิน่าเล่าถึงไม่มีรายได้เลยสักตำลึงเดียว

ตรงหน้าเป็นตึกแถวสามชั้นหน้าร้านติดป้ายชื่อร้านเหวินเสี่ยงเกอสภาพร้านโดยรอบทรุดโทรมเมื่อเข้าไปข้างในก็พบกับเครื่องประดับที่เก่าเกินจะมีคนกล้าซื้อ

นางเดินวนขึ้นไปถึงชั้นสามเย่หย่าซีก็รู้สึกว่านางกำลังจะเป็นลมนางหันไปถามไถ่กับผู้ดูแลแล้วสั่งซ่อมแซมทุกอย่างรวมถึงหาคนงานมาเพิ่มด้วย

"เช่นนั้น..เครื่องประดับเหล่านี้พระชายาทรงจะให้ข้าน้อยจัดการอย่างไรดีพะย่ะค่ะ" ผู้ดูแลร้านเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล เขาดูแลเหวินเสี่ยงเกอมาสามสิบกว่าปี ต้องยอมรับว่าเมื่อก่อนร้านของพวกเขาขายดีเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ท่านอ๋องออกรบทางจวนอ๋องต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ร้านขาดสภาพคล่องจึงค่อยๆทรุดโทรมอย่างที่เห็น

มาวันนี้หลังจากท่านอ๋องสมรสพระชายาเข้าจวนไม่คิดเลยว่าจะได้รับการดูแลซ่อมแซมดังนั้นผู้ดูแลร้านจึงมีความรู้สึกตื้นตันอยู่ไม่น้อย

ในขณะที่กำลังมอบหมายจัดการงานให้ผู้ดูแลร้านอยู่นั้นทางด้านนอกประตูของร้านก็ได้มีคนที่เดินผ่านไปมาหยุดมองและพูดคุยกันดังเข้ามา

“โอ้.. นั่นเป็นบุตรสาวจากตระกูลไหนเหตุใดถึงได้งดงามเช่นนี้?"

"นั่นสิ แต่ว่าร้านค้าตรงนั้นเป็นของเทียนหยูอ๋องไม่ใช่หรือ?"

"ใช่ๆ หรือว่าท่านอ๋องจะปล่อยให้คนเช่า นางเป็นเถ้าแก่คนใหม่หรือ?"

"แต่ข้าว่าไม่น่าจะใช่เจ้าดูสิผิวพรรณและลักษณะที่สูงส่งนั่นของนางไม่ใช่ว่าเป็นองค์หญิงแคว้นหนานหรอกหรือ?"

"องค์หญิงแคว้นหนานที่มาสมรสสานสัมพันธ์น่ะหรือ?"

"สานสัมพันธ์อะไรกันเป็นสมบัติที่แคว้นหนานส่งมากับของบรรณาการเถอะ!" 

"ใช่ สูงส่งอะไรกัน องค์หญิงอะไรกันมาอยู่ที่นี่ก็เป็นของบรรณาการ" 

"แต่จะว่าไปนางก็งดงามมากจริงๆ คาดว่าสี่สาวงามของลั่วเฉิงก็คงจะเทียบกับนางไม่ได้เลย.."

เสียงซุบซิบของผู้คนที่ผ่านไปมาแล้วหยุดดูหน้าร้านที่ขาดการดูแลมาเนิ่นนานแต่จู่ๆก็มีคนมาดูแลค่อยๆดังขึ้น บางคนก็เป็นแม่ค้าละแวกนั้นบางคนก็เป็นลูกค้าน้ำชา ที่อยู่ข้างๆที่เดินผ่านไปมาก็หยุดลงด้วยความใส่ใจ

“น่าสงสารนางจริงๆดูสิงดงามมากขนาดนี้แต่กลับถูกส่งมาเป็นของบรรณาการ”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะในเมื่อนางสมรสกับท่านอ๋องของพวกเรานางก็คือพระชายานะระวังเอาไว้หน่อยพวกเจ้า"

“สงสารนางไปทำไมสงสารคุณหนูหวังไม่ดีกว่าหรือที่โดนนางแย่งท่านอ๋องไป!"

เสียงซุบซิบเหล่านั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แม้เย่หย่าซีจะพยายามไม่ใส่ใจแล้วแต่คำว่า แย่งท่านอ๋องไป มันช่างเสียดแทงนางมากจริงๆ

เย่หย่าซีจัดแจงทุกอย่างให้หลงเอ้อที่ดูแลร้านเข้าใจแล้วนางก็หมุนกายเดินกลับมา นางเดินมายังเหล่าผู้คนที่ซุบซิบนินทานางเมื่อสักครู่ที่อยู่หน้าร้าน แล้วหยุดลงตรงหน้าของพวกเขา

"ขอบคุณที่ชื่นชมในความงดงามของข้า แต่รบกวนทุกคนไม่ต้องสงสารข้าที่เดินทางมาสมรสกับท่านอ๋องของเหย่าฮั่น 

ข้าเดินทางมาด้วยความจริงใจและสมัครใจเพื่อความสงบสุขของราษฎร์ของข้า ต่อให้ใครจะตราหน้าข้าว่าเป็นเครื่องบรรณาการ ของบรรณาการข้าก็จะไม่ถือโทษโกรธผู้ใด เพราะข้ารู้ข้าไม่สามารถหยุดยั้งความรู้สึกนึกคิดของผู้ใดได้

แต่การที่พวกท่านมากล่าวหาข้าว่าแย่งท่านอ๋องมาจากสตรีผู้นั้น ข้อนี้ข้าไม่สามารถรับได้ เพราะ หากท่านอ๋องมีความรักที่มั่นคงต่อนางผู้นั้น ท่านอ๋องก็คงจะสู่ขอนางเพื่ออภิเษกไปแล้ว

หรือหากนางยังไม่ถึงวัยปักปิ่นก็สามารถหมั้นหมายเอาไว้ได้ ดังนั้นย่อมไม่มีทางที่จะสมรสกับข้าได้ 

ข้าเดินทางมาที่นี่นอกจากจะไม่สามารถเลือกที่จะอภิเษกกับองค์ชายพระองค์ไหนได้แล้ว กลับจะต้องอภิเษกกับผู้ที่ฮ่องเต้ของเหย่าฮั่นทรงเลือกให้เท่านั้น 

ดังนั้นจะมาชี้หน้าข้าว่าแย่งคนรักของคนอื่น นั้นไม่ได้ไม่ยุติธรรมสำหรับข้าเลย.." 

เย่หย่าซีกล่าวจบก็ก้าวขาเข้าไปอีกก้าวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า "เรื่องอื่นข้าสามารถไม่ถือสาได้ แต่เรื่องความไม่เป็นธรรมนั้นสำหรับข้าแล้ว เป็นเรื่องที่ข้ารับไม่ได้เป็นที่สุด!"

หลังจากได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น ผู้คนที่จับกลุ่มซุบซิบเมื่อสักครู่ต่างก็หยุดชะงักอย่างตกตะลึง ด้วยไม่คิดว่าผู้สูงส่งเช่นองค์หญิงและเป็นถึงพระชายาจะกล่าววาจาเช่นนี้ออกมาได้

ถัดไปไม่ไกลบนชั้นสาวในห้องส่วนตัวของหอซวนอวี้ที่ข้างหน้าต่างชายหนุ่มในชุดสีม่วงใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั่งดื่มสุราอย่างเงียบๆ 

บนขอบหน้าต่างแม่ทัพน้อยไป๋เหวินที่เฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบเวลานี้เขานั้นได้หัวเราะเสียงดังออกมา 

"ฮ่าฮ่าฮ่า...ไม่คิดเลยว่าพระชายาหมิงจะกล้าเอ่ยวาจาดุร้ายออกมาเช่นนี้ได้..ช่างแตกต่างจากสตรีในห้องหอจริงๆ"

"หืม?" เมื่อได้ยินแม่ทัพน้อยไป๋เหวินเอ่ยเช่นนั้นมู่หรงเทียนหยูก็เลิกคิ้วอย่างสงสัย

"แม่ทัพน้อยท่านหมายถึงอะไรหรือ?" รองแม่ทัพเสิ่นเองก็งุนงง

"ไม่รู้สิข้าเพียงแค่สงสัย ปกติสตรีในห้องหอจะเหนียมอายและเก็บตัวไม่ใช่หรือ? จะเอ่ยปากแต่ละครั้งบิดแล้วบิดอีกไหนเลยจะกล้ามายืนโต้เถียงกับผู้คนเช่นนี้" ไป๋เหวินพูดในสิ่งที่เขารู้สึกออกมา

มู่หรงเทียนหยูไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงหรี่ตาลงแล้วยกสุราขึ้นดื่มอย่างเงียบๆ

ด้านล่าง

เย่หย่าซีออกจากร้านขายเครื่องประดับนางก็ตรงไปยังร้านน้ำชาที่อยู่อีกฝั่ง ร้านน้ำชานี้มีทำเลดีมาก/ แต่ขาดการดูแลใส่ใจ

เหวินจิ่นพานางเดินเข้าไปในร้าน แต่ยังก้าวขาไม่พ้นประตูถ้วยน้ำชาก็ลอยออกมา

สัญชาตญาณ ทำให้นางเบี่ยงตัวหลบในทันใดถ้วยน้ำชาก็ปะทะกับเด็กสาวที่เดินผ่านไปมาทำให้นางถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ที่หน้าผากของเด็กสาวยามนี้มีเลือดสีแดงสดหลั่งไหลออกมาราวกับน้ำเย่หย่าซีเห็นเช่นนั้นไม่รอช้านางดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดแผลบนหน้าผากของเด็กสาวเอาไว้ด้วยความชำนาญ

"หัวข้าแตกแล้ว เลือดไหลเต็มเลยฮือๆข้าเจ็บมากเลย" เด็กสาวคร่ำครวญ

"เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้หรือว่าที่นี่ปิดไปนานแล้ว .." 

"นั่นสิหรือจะเป็นผู้เช่า?"

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดลงมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสนอกสนใจ

เย่หย่าซีไม่สนใจ นางตั้งใจตรวจดูบาดแผลให้เด็กสาวคนนั้นก่อนจะล้วงยาออกมาเทห้ามเลือกใส่บาดแผลของเด็กสาวก่อนจะนำผ้ามาพันเอาไว้เมื่อทุกอย่างดูเรียบร้อยร่างบางก็ขยับลุกพร้อมกับเอ่ยถาม

"เจ้าไม่เป็นไรแล้ว เวลานี้ลุกไหวหรือไม่?" 

เมื่อได้ยินน้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามเด็กสาวก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเอ่ยตอบด้วยความเขินอาย "ไหวเจ้าค่ะแต่ข้าเจ็บมาก" 

เย่หย่าซีลุกขึ้น นางหันไปหาเหวินจิ่น"เหวินจิ่นมาดูนางข้าจะไปดูหน่อย" 

เหวินจิ่นไม่เห็นด้วยนางรีบเอ่ย "พระชายาหม่อมฉันจะไปดูเองเพคะ"

เย่หย่าซีกระพริบตานางรู้ว่าเหวินจิ่นนั้นเป็นวรยุทธ เพียงแค่นางไม่เปิดเผยตัวแค่นั้น และที่สำคัญนางเป็นคนของมู่หรงเทียนหยูที่ส่งมาจับตาดูนาง ผ่านไปราวสิบอึดใจเย่หย่าซีก็พยักหน้า

"ระวังตัวหน่อย" 

เหวินจิ่นเดินเข้าไปยังไม่ถึงหน้าประตูถ้วยน้ำชาใบหนึ่งก็ลอยออกมา ฟิ้ว! เคร้ง!

เหวินจิ่นใช้มือตวัดถ้วยน้ำชากระเด็นออกไป และในเวลาต่อมาถ้วยน้ำชาใบอื่นๆก็ลอยออกมาติดๆกันใบแล้วใบเล่า เย่หย่าซีขมวดคิ้ว  ร้านน้ำชาแห่งนี้ใช่ร้านของมู่หรงเทียนหยูจริงๆหรือ?

เย่หย่าซีก้าวเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของเหวินจิ่นนางกระซิบถาม "เจ้าแน่ใจหรือว่านี่เป็นร้านน้ำชาของท่านอ๋อง?"

"แน่ใจเพคะ ร้านน้ำชานี้ปล่อยร้างมานานไม่แน่ว่าด้านในอาจจะเป็นพวกเร่ร่อนก็เป็นได้"

พวกเร่ร่อน?

เย่หย่าซีค่อยๆเดินเข้าไปที่ประตู ริมฝีปากเล็กๆของนางขบเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาวูบไหวนางตัดสินใจเอ่ยถาม "ใครอยู่ตรงนั้นรีบออกมาเถอะ!"

ด้านในยังคงเงียบ นางส่งเสียงเอ่ยออกไปอีกครั้งอย่างนุ่มนวล "หากยังไม่ออกมาเช่นนั้นก็ต้องเรียกคนจากศาลต้าหลี่มาจัดการแล้วล่ะ"

กุกกัก ทันใดนั้นเองที่ด้านในก็มีการเคลื่อนไหว ไม่นานเท่าที่ควรก็มีเด็กน้อยวัยห้าขวบใบหน้ามอมแมมค่อยๆเดินออกมา

"เด็ก?"

"เป็นเด็กขอทานคนนี้นี่เอง!"

"เจ้ารู้จักหรือ?"

"เมื่อหลายวันก่อนข้ายังเห็นเขาแย่งของกินกับขอทานคนอื่นๆอยู่เลย ไม่คิดว่าจะหาญกล้ามาบุกรุกสถานที่ของจวนอ๋อง"

ทันทีที่เด็กน้อยโผล่หน้าออกมาผู้คนที่ยืนมุงดูก็พูดคุยกันขึ้น

เย่หย่าซีขยับตัวเดินเข้าไปอีกก้าว เด็กน้อยเห็นคนเดินเข้ามาเขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นดวงตาใสของเขามองเย่หย่าซีอย่างตื่นตะลึงพลางสั่นกลัว

"ข้า..ข้าไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายพวกท่าน ยิ่งไม่มีเจตนาจะบุกรุกแต่ท่านย่าของข้า..." เขาพูดพลางหันหลังกลับเข้าไปข้างใน จากนั้นเด็กน้อยก็พูดต่อ

"ท่านย่าของข้าป่วยหนักอากาศหนาวข้าต้องหาที่อบอุ่นให้แก่นาง พี่สาวท่านอย่าเรียกศาลต้าหลี่มาเลยนะ ข้าจะพาท่านย่าออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" หลังจากเด็กน้อยพูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านใน

"แต่เจ้าทำร้ายข้าหัวแตกนะเจ้าต้องรับผิดชอบสิ" เด็กสาวที่ยกมือกุมศรีษะอยู่ก็ตะโกนไล่หลังของเขาไปมีความไม่ยินยอมและเอาแต่ใจแผ่ซ่านออกมา

..