ตอนที่ 6 ชายผู้เป็นที่หนึ่ง

หลังจากเห็นเด็กน้อยคนนั้นวิ่งหายเข้าไปเย่หย่าซีก็ก้าวขาเดินตาม เด็กน้อยวิ่งเข้าไปข้างในโรงน้ำชา ผู้คนที่มุงดูบางคนก็ตามไปดู

ที่ด้านในด้านหลังโต๊ะตรงมุม มีหญิงชราผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้ามอมแมมกำลังนอนหอบหายใจรวยริน

"แค่กๆ แค่กๆ" 

"ท่านย่า" เด็กน้อยเดินเข้าไปประคองหญิงชราให้ลุกขึ้น "ท่านย่าพวกเราต้องไปแล้ว" เด็กน้อยพูดพลางออกแรงประคองหญิงชราขึ้น หญิงชราค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า นางยกมือขึ้นมาตบลงบนมือเล็กๆของเด็กน้อยคนนั้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ย่าไปไม่ไหวแล้วอาห่าวเจ้าต้องดูแลตัวเองดีดีนะ" 

เด็กน้อยที่ชื่ออาห่าวได้ยินเช่นนั้นเขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ยปากด้วยความไม่ยินยอม "ไม่นะท่านย่า ท่านอย่าพูดเช่นนี้ข้าจะพาท่านออกไปจากที่นี่เราค่อยหาทางกลับบ้านกันนะ" 

เย่หย่าซีเห็นเด็กน้อยที่พยายามออกแรงดึงหญิงชราให้ลุกขึ้นในหัวใจก็รู้สึกหน่วงๆ นางค่อยๆเดินเข้าไปแล้วนั่งลงข้างๆคนทั้งสองอย่างช้าๆ

 เหวินจิ่นเห็นเช่นนั้นนางก็รีบเข้าไปห้ามปราม "พระชายาเพคะ.."

เย่หย่าซีหันไปหานางก่อนจะพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไร" 

หลังจากนั้นนางก็หันไปยื่นมือไปแตะแขนของเด็กน้อยคนนั้น แล้วพูด "เจ้าวางท่านย่าของเจ้าลงก่อน ให้ข้าตรวจดูหน่อย"

เด็กน้อยหันขวับมามอง "ท่านเป็นหมอหรือ?" เขาเอ่ยถาม

"อืม จะว่าอย่างนั้นก็ได้ " เย่หย่าซีตอบ

เด็กน้อยลังเล "แต่พวกข้าไม่มีเงินค่ารักษาหรอกนะ ของมีค่าของพวกเราก็โดนโจรปล้นไปหมดแล้ว " เด็กน้อยบอก

"ไม่เป็นไร ขอข้าดูหน่อย" เย่หย่าซียื่นมือออกไปแตะดูตรงชีพจรของหญิงชรา ครู่หนึ่งนางก็เอามือออก

จากนั้นนางก็ลุกขึ้นหันไปหาเหวินจิ่น "เหวินจิ่นเจ้าหาพู่กันกับกระดาษมาให้ข้าหน่อย" 

เหวินจิ่นแม้จะไม่เข้าใจว่าพระชายาต้องการทำอะไร แต่นางก็ยังหากระดาษและพู่กันมาให้ เย่หย่าซีหยิบกระดาษและพู่กันมา จากเหวินจิ่น จากนั้นนางก็ก้มลงเขียน

ครู่หนึ่งนางก็ยื่นให้เหวินจิ่น "เจ้านำเทียบยานี้ไปโรงหมอ บอกเขาว่าขอสามชุดแล้วนำกลับไปที่จวนต้มยามาห่อหนึ่งพร้อมกับพาหมอจวนมาด้วยคนหนึ่ง" กล่าวจบเย่หย่าซีก็ยื่นถุงตำลึงให้เหวินจิ่น แล้วพูดขึ้นอีกครั้งว่า "แวะซื้อหมั่นโถวแถวนี้มาด้วยสักสามสี่ลูก"

เหวินจิ่นขมวดคิ้วมองด้วยความลำบากใจ "แต่ว่าข้าน้อยไม่สามารถปล่อยให้ท่านอยู่ที่นี่ตามลำพังได้"

เย่หย่าซีเข้าใจนางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เช่นนั้นก็ให้คนด้านนอกเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนข้าแล้วกัน"

เหวินจิ่นชะงัก นางเองย่อมรู้ดีว่าคนด้านนอกที่พระชายาเอ่ยถึงนั้นหมายถึงองครักษ์เงาที่ท่านอ๋องให้ติดตามพระชายา แล้วพระชายาทรงทราบได้อย่างไร?

"หืม? " เห็นเหวินจิ่นยืนนิ่งไม่ขยับ เย่หย่าซีก็หันมาเอ่ยอีกครั้ง ทำให้เหวินจิ่นตื่นจากภวังค์แล้วนางก็รีบรับคำในทันที

"เพคะ" หลังจากรับคำแล้วเหวินจิ่นก็หมุนตัวเดินหายออกไป 

ผู้คนที่มามุงดูเมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรให้ดูแล้วต่างก็พากันแยกย้ายออกไป มีเพียงบางคนเท่านั้นที่ยังอยากจะดูต่อให้จบ แต่เมื่อเห็นว่าด้านในมีเพียงคนชราที่ใกล้ตายกับเด็กคนหนึ่งพวกเขาก็ถอนหายใจแล้วเดินออกไป

อาห่าวเห็นผู้คนที่ยืนมุงดูก่อนนี้ได้หายไปจนหมดแล้วเขาจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเย่หย่าซี "พี่สาว ท่านช่วยรักษาท่านย่าให้ข้าโดยไม่คิดเงินจริงๆหรือ?"

เย่หย่าซีจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างพินิจ เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักมาก ผิวพรรณภายใต้ความมอมแมมก็ดูขาวผ่องต่างจากเด็กขอทานที่ผิวหยาบกร้านทั่วๆไป

นางนั่งลง "อืม ..ว่าแต่ที่เจ้าบอกว่าโดนโจรปล้นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือ?"

อาห่าวพยักหน้า "จริงขอรับ ข้ากับท่านย่าโดนปล้น ท่านย่าบอกว่าต้องหาเงินพอค่ารถม้าถึงจะกลับบ้านได้แต่ท่านย่าล้มป่วย"

เย่หย่าซีหันไปมองหญิงชรา จากนั้นก็หันมาพูดกับเด็กน้อยว่า "ย่าของเจ้าจะไม่เป็นอะไรพี่สาวรับรอง"

เด็กน้อยดวงตาเป็นประกาย "ทานพูดจริงหรือ?" 

"เจ้าไม่เชื่อนางหรือ แต่เจ้าดูแผลที่หน้าผากข้าสินางรักษาให้ข้าครู่เดียวก็หายแล้วเจ้าก็ควรเชื่อนาง"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงใสของเด็กสาวที่เคยโวยวายก่อนนี้ก็ดังขึ้น

ใบหน้าเล็กๆของนางดูหงุดหงิด 

"เหตุใดเจ้ายังอยู่?" อาห่าวเห็นเด็กสาวเดินเข้ามาเขาก็ตกใจจนเอ่ยถาม

"ทำไมข้าจะต้องไปด้วยในเมื่อเจ้าตีหัวข้าแตกเจ้ายังไม่รับผิดชอบเลย"

เด็กชายตัวน้อยหยุดชะงัก เขาก้าวขาเดินไปหยุดตรงหน้าเด็กสาวแล้วยกมือขึ้น "ข้าต้องขอโทษด้วย ข้าไม่มีของสิ่งใดที่มีค่าพอให้รับผิดชอบต่อการกระทำของข้า เช่นนั้นเจ้าตีข้าคืนเถอะ" หลังจากพูดจบอาห่าวก็ยืดตัวยื่นแขนออกไปให้เด็กสาว แววตาของเขาดูจริงจัง

เด็กสาวตวัดมือไปมา "เจ้าขอโทษข้าแล้วเช่นนั้นก็แล้วกันไปเถอะแต่ศรีษะของข้าเป็นเช่นนี้ข้าคงจะต้องถูกกักบริเวณแน่เลย"

เย่หย่าซีตวัดดวงตาหงส์ขึ้นไปมองเด็กสาวนางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงเอ่ย "เจ้าแอบหนีออกมาอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็รอสักครู่เสร็จธุระข้าจะไปส่งเจ้าที่จวน.."

"อื้อ ไม่เป็นไรๆเจ้าค่ะประเดี๋ยวข้าจะหาทางกลับเอง" 

"ไม่ได้หรอกนี่ก็ไม่เช้าแล้ว เจ้านั่งรอสักครู่แล้วกัน" เมื่อเห็นเย่หย่าซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเด็กสาวก็ไม่กล้าปฏิเสธอีก นางขบเม้มริมฝีปากพลางพยักหน้า "เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ"

ในตอนนั้นเองเหวินจิ่นที่ออกไปสักพักแล้วก็กลับเข้ามาพร้อมกับห่อยาสองห่อและอาหาร ด้านหลังเป็นคนขับรถม้าถือหม้อยามาด้วยหม้อหนึ่ง 

"พวกเจ้ามากันแล้วหรือ?" เมื่อเห็นคนเดินเข้ามาเย่หย่าซีก็ลุกขึ้นจากนั้นก็นำยาต้มในหม้อเทลงใส่ถ้วยน้ำชา นางเดินไปที่หญิงชราแต่ยังไม่ทันได้นั่งลงเหวินจิ่นก็เข้ามา "ให้หม่อมฉันเถิดเพคะ"

อาห่าวดวงตาเป็นประกายร่างเล็กรีบวิ่งเข้ามาประคองหญิงชราขึ้น

"ท่านย่าดื่มยาเสียก่อน ดื่มเสร็จนอนพักท่านก็จะดีขึ้นแล้ว"

หญิงชราค่อยๆลืมตาแล้วอ้าปากดื่มยาลงไปจนหมด หลังจากดื่มยาลงไปแล้วนางก็รู้สึกโล่งตรงบริเวณหน้าอกเย่หย่าซีหันไปสั่งให้คนขับรถม้าวางอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะสั่งให้อาห่าวและหญิงชราลุกขึ้นมารับประทาน

ถัดออกไปที่ชั้นสามฝั่งตรงข้ามของหอซวนอวี้

เทียบยาที่เย่หย่าซีเขียนให้เหวินจิ่นยามนี้ตกอยู่ในมือของมู่หรงเทียนหยูเรียบร้อยแล้วใบหน้าหล่อเหลาของเขาแลดูมืดครึ้ม ดวงตาลึกล้ำจดจ้องลงไปที่เทียบยา คิ้วดาบขมวดเข้าหากัน ไม่นานเขาก็หันไปถามแม่ทัพน้อยไป๋

"เจ้าให้องครักษ์ไปสืบประวัติองค์หญิงหนานคนนี้ได้ความว่าอย่างไรนะ?"

แม่ทัพน้อยไป๋เคาะที่ขมับแล้วพูดขึ้น "นางเป็นองค์หญิงที่ฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นหนานโปรดปรานมาก เป็นองค์หญิงที่ราษฎรแคว้นหนานรัก ยิ่งนางเสียสละตนเองเดินทางมาเหย่าฮั่นเพื่อกระชับสัมพันธ์เหล่าราษฎรแคว้นหนานก็ยิ่งสรรเสริญนาง..."

มู่หรงเทียนหยูถอนหายใจ "เรื่องที่เจาะจงตัวนางไม่มีเลย?" 

แม่ทัพน้อยไป๋ครุ่นคิด "ไม่มีอะไรเลยท่านอ๋องนางก็คงเป็นเพียงองค์หญิงในวัง ที่ร่ำเรียนตำรา ดีดพิณ วาดภาพคัดอักษรอะไรพวกนั้นแหล่ะ.."

"แล้วเหตุใดท่านอ๋องถึงไม่ใช้ความสัมพันธ์ใกล้ชิดของสามีภรรยาค่อยๆสืบหาจากตัวนางเล่าขอรับ" ในตอนนั้นเองรองแม่ทัพเสิ่นที่งุนงงก็เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ แม่ทัพน้อยไป๋วางจอกสุราลง "ใช่ข้าน้อยเห็นด้วยกับท่านรองเสิ่น"

มู่หรงเทียนหยูหรี่ตา "หากนางอยู่แต่ในรั้วในวังเหตุใดนางถึงรู้จักพืชสมุนไพรและการรักษาเป็นอย่างดี"

มู่หรงเทียนหยูพึมพำ ขณะนั้นเองที่หน้าประตูลู่หยางก็เดินเข้ามา เขาทำความเคารพแล้วยื่นกระดาษส่งให้มู่หรงเทียนหยู

มู่หรงเทียนหยูคลี่อ่านจากนั้นก็ส่งกระดาษให้แม่ทัพน้อยไป๋ และรองแม่ทัพเสิ่นหลังจากทั้งสามอ่านจดหมายจบรองแม่ทัพเสิ่นก็เผากระดาษนั้นในทันที

"ยามนี้ไม่มีอะไรเหตุใดแคว้นฉีเทียนถึงขยับแล้วหล่ะ?"

"ไม่ใช่ว่าอยากจะส่งองค์หญิงมาสมรสกับแคว้นเหย่าฮั่นของเราอีกแคว้นหรอกนะ?"

"เดี๋ยวก็รู้..." มู่หรงเทียนหยูเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น 

ชั้นหนึ่งของหอซวนอวี้หญิงสาวในชุดสีเหลืองอ่อนรูปร่างอ่อนช้อย ใบหน้างดงามยั่วยวนก้าวเดินเข้ามา พร้อมกับด้านหลังของนางก็ยังมีสาวใช้อีกสามคน 

เสี่ยวเอ้อทันทีที่เห็นนางเขาก็รีบเดินออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม "คุณหนูหวังวันนี้ท่านต้องการนั่งโต๊ะโล่ง หรือห้องส่วนตัวขอรับ?" 

หวังลี่อินยื่นมือออกมา เสี่ยเอ้อมองดูนางอย่างงุนงงแต่เขาก็ยังยื่นมือออกมารับ ตำลึงเลินก้อนใหญ่ตกลงไปในมือของเสี่ยวเอ้อ เขาเบิกตากว้างรีบจัดเก็บแล้วเอ่ยถาม

"คุณหนูหวังท่านต้องการสิ่งใดหรือขอรับ"

"หมิงอ๋องอยู่ที่ใด?" นางเอ่ยถามเสียงต่ำ

เสี่ยวเอ้อชะงักเขาหันซ้ายหันขวาก่อนจะกระซิบ "คุณหนูหวังตามข้าน้อยมาขอรับ"

หวังลี่อินก้าวเดินตามเสี่ยวเอ้อขึ้นไป แต่นางไปได้เพียงชั้นที่สองก็พบร่างสง่างามของมู่หรงเทียนหยูก้าวเดินลงมา 

 ในตอนที่มู่หรงเทียนหยูก้าวเดิน ทุกย่างก้าวของเขามันกระทบมาถึงหัวใจของนางตั้งแต่มู่หรงเทียนหยูเดินเข้ามาสายตาของหวังอี้หลินก็จับจ้องอยู่ที่เขาไม่กระพริบตา นางก็ไม่อาจละสายตาไปไหนได้อีก

เขาทั้งหล่อเหลาสูงส่ง เป็นถึงเทพสงครามของแคว้น รอบกายเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมานั้นกัดกินผู้คนให้หายใจติดขัด หวังลี่อินหัวใจเต้นโครมคราม ยิ่งเขาตวัดสายตาเย็นชามาทางนาง นางยิ่งไหวหวั่น

มู่หรงเทียนหยูกำลังจะเดินผ่านนาง หวังลี่อินก็ก้าวเข้าไปหา "ลี่อินถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ"

...