ตอนที่ 4 ปรับตัว

เย่หย่าซีถูกเขากระทำด้วยความรุนแรงจนร่างกายของนางเกินจะรับไหวร่างบอบบางก็ได้สลบไปในที่สุด

สองชั่วยามผ่านไปมู่หรงเทียนหยูปลดปล่อยอารมณ์จนถึงขีดสุด ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำยามนี้ร่างหนาค่อยๆสร่างเมามากแล้วเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองกระทำ

มู่หรงเทียนหยูขบกรามแน่นเขาสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เปิดประตูเดินออกจากห้องของนางไป เขาเดินเข้ามาในห้องตำราด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น แม้นว่าเขาจะเกลียดชังฮ่องเต้แคว้นหนานและราชวงศ์แคว้นหนานมากแต่เขาก็ไม่ใช่สัตว์ร้าย เขาพยายามจนถึงที่สุดที่จะไม่ทำเรื่องเลวร้ายใดๆตามรับสั่งของพระเชษฐา

และตัวเขาเองก็ไม่ได้ชั่วร้ายถึงขนาดลงมือทำร้ายสตรีได้แต่ครั้นเพราะความไม่พอใจในหลายๆอย่าง เดิมทีเขาก็ไม่เต็มใจที่จะสมรสอยู่แล้ว แต่ในครั้งนี้พระมารดาและพระเชษฐาถึงขนาดใช้พระราชโองการมาบีบบังคับให้เขายอมรับบุตรีของแคว้นศัตรูเข้าจวนบวกกับสุราที่ดื่มไปมากมายก็ทำให้สติที่มีอันน้อยนิดขาดหายไปจนได้

มู่หรงเทียนหยูถอนหายใจ เวลานี้เขารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมากเมื่อไม่รู้จะทำอะไรเขาก็เดินกลับห้องอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ควบม้าออกจากจวน

พ่อบ้านเห็นท่านอ๋องออกมาจากห้องของพระชายา เดินมาที่ห้องตำราแล้วมาจบที่การอาบน้ำแต่งตัวไม่ถึงสองเค่อพระองค์ก็เสด็จออกไปอีกแล้ว

หากเป็นเช่นนี้เรื่องราวในจวนก็คงต้องมอบให้พระชายาเป็นผู้จัดการแล้ว

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าเย่หย่าซีค่อยๆคุ้นชินกับทุกคนในจวน นางใช้ชีวิตแบบไม่มีมู่หรงเทียนหยูมารบกวนเพราะตั้งแต่วันนั้นนางก็ไม่เห็นเขาอีก

เย่หย่าซีที่ภพก่อนนางก็เป็นนักแสดงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เติบโตมากับปู่ย่า และโรงพยาบาลแพทย์แผนโบราณขนาดกลาง

นางขามภพมาอยู่ที่นี่ก็ร่วมสิบวันแล้วป่านนี้ปู่กับย่าจะเป็นยังไงบ้างหญิงสาวนอนลืมตาขึ้นจากนั้นนางก็เพิ่มพลังบวกให้ตนเองแล้วกระโดดลงจากเตียง

"หมัวมัว ชิงชิงข้าตื่นแล้ว..."

ชิงชิงรีบเปิดประตูเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงพร้อมกับสาวใช้อีกสองคนทางด้านหลัง พวกนางต่างยกน้ำจัดเตรียมเสื้อผ้าให้กับนางอย่างแข็งขัน

เย่หย่าซีมองออกไป "หมัวมัวไปไหนเสียล่ะ?" 

ชิงชิงที่เตรียมชุดอยู่ด้านในเดินออกมาพอดี "พระชายา หมัวมัวไม่สบายเพคะ เมื่อคืนหมอจวนก็วิ่งวุ่นดูแลทั้งคืนเลยเพคะ"

ไม่สบาย?

เย่หย่าซีขมวดคิ้วเดินไปด้านหลังฉาก หลังจากอาบน้ำเสร็จสำรับก็ถูกยกเข้ามาในห้อง เย่หย่าซีตักโจ๊กเข้าปาก พลางพูดขึ้น "จากนี้ไปสำรับของข้าไม่ต้องยกเข้ามาในห้องนะ เดี๋ยวข้าจะออกไปรับสำรับที่ห้องอาหารเอง"

ชิงชิงเบิกตากว้างรีบปรี่เข้ามา "จริงหรือเพคะ พระชายาจะเสด็จออกไปรับสำรับที่ห้องอาหารจริงๆหรือเพคะ?"

เย่หย่าซีขมวดคิ้ว "มีอะไรน่าดีใจขนาดนั้น?"

ชิงชิงหัวเราะคิก "พระชายาไม่รู้ทุกคนในจวนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่ายังไม่เคยพบหน้าพระชายาเลยนะเพคะ"

นายหญิงของจวนกักตัวอยู่แต่ในห้องหากอยากพบหน้าต้องแอบมาดูตอนค่ำๆที่ชิงช้า นี่เป็นสิ่งที่บ่าวรับใช้ในจวนพูดคุยกัน

"อืม ต่อไปนี้ทุกคนก็จะได้เห็นข้าในทุกๆวันแล้วล่ะ" 

เย่หย่าซีดื่มน้ำร่างบอบบางก็ลุกขึ้นยืน ชิงชิงหยิบเสื้อคลุมสีขาวมาสวมทับให้นางจากนั้นร่างบอบบางก็เดินออกจากห้อง 

ในตอนนี้เองที่พ่อบ้านกำลังเคร่งเครียดเรื่องในจวนอยู่เมื่อได้พบพระชายาพ่อบ้านก็คล้ายกับสวรรค์ทรงโปรด

"พระชายา ท่านเสด็จออกมาแล้ว" พ่อบ้านชราก้าวเดินเข้ามาทำความเคารพ

สาวใช้ที่กำลังทำงานอยู่ทั่วบริเวณลานใหญ่ของบ้านต่างก็หยุดชะงัก ชะเง้อคอมองไม่นานภายในจวนอ๋องก็ปรากฎข่าวใหม่

พระชายาที่มาจากแคว้นหนานงดงามหาที่ใดเปรียบไม่ได้เลย นางงดงามราวเซียนสาวลงมาจุติ คุณหนูหวังอัจฉริยะเมืองหลวงก็สู้ไม่ได้

เย่หย่าซีถูกพ่อบ้านหางานให้ทำ นั่นคือเรื่องร้านค้าที่ขาดทุนของจวนอ๋อง

"พระชายาพะย่ะค่ะ ยามนี้ร้านค้าสามแห่งนี้แทบจะไม่มีรายรับเข้ามาเลย เดือนนี้เป็นเดือนที่สามแล้ว ร้านเครื่องประดับนี่ก่อนนี้เป็นที่กล่าวถึงของสตรีสูงศักดิ์ในเมืองแทบจะมาจับจ่ายที่นี่

ส่วนอีกร้านเป็นร้านน้ำชา แปลกมากที่คนไม่ค่อยจะเข้ามาเลย อีกร้านร้านนี้คงต้องปิดตัวเพราะขาดทุนมานาน ยามนี้เงินในคลังของจวนอ๋องก็นำไปพยุงร้านค้าสามร้านนี้เอาไว้ร่อยหรอลงไปมากโขเลยพะย่ะค่ะ"

"แล้วท่านอ๋องเล่า?" ความจริงนางก็ไม่ได้อยากถามถึงคนจิตใจโหดร้ายคนนั้นสักเท่าไหร่ เพียงแต่ร้านค้าสามร้านก็เป็นของเขาจะให้นางยื่นมือเข้าไปแทรกเช่นนี้โดยไม่ผ่านความยินยอมของเขาก็กระไรอยู่จึงได้ถามออกไป

พ่อบ้านหน้าเคร่ง "ท่านอ๋องกลับค่ายทหารตั้งแต่ห้าวันก่อนก็ไม่กลับมาอีกเลยข้าน้อยร้อนใจมากถึงได้ขอให้พระชายาช่วยตัดสินใจ"

เย่หย่าซีพยักหน้า ก็คงจะตั้งแต่คืนที่เขาทำป่าเถื่อนกับนาง ดีแล้วที่ไม่กลับมา เย่หย่าซีส่งสมุดบัญชีคืนพ่อบ้าน พร้อมกับพูดขึ้นว่า "เช่นนั้นประเดี๋ยวตอนบ่ายข้าจะออกไปดูที่ร้านสักหน่อยแล้วกัน"

"พะย่ะค่ะ" พ่อบ้านรู้สึกหายใจโล่งในทันที เย่หย่าซีมองสำรวจสภาพจวนอ๋องใบหน้างามก็ขมวดคิ้ว

"พ่อบ้าน เดิมทีท่านอ๋องไม่ค่อยอยู่ที่จวนหรือ?" 

"พระชายา โดยปกติแล้ว ยามสงบศึกท่านอ๋องจะอาศัยอยู่ที่ค่ายทหาร และไปชายแดนเป็นบางครั้งกลับจวนเดือนสองเดือนถึงจะกลับมาขอรับ"

เย่หย่าซียกคิ้วสูง " เช่นนั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้ไปพวกเรามาช่วยกันทำจวนอ๋องให้น่าอยู่กันเถอะ"

"หืม? พระชายาหมายถึง?" พ่อบ้านชรายังไม่ค่อยเข้าใจ

"เช้านี้รวบรวมคนสวนมา รื้อแปลงที่รกร้างทั้งหมดออก แล้วปลูกดอกไม้กัน ตอนบ่ายที่ข้าออกไปด้านนอก ข้าจะหาเมล็ดดอกไม้มาหว่านเอง พ่อบ้านให้คนรื้อแล้วพรวนดินเอาไว้ก็พอ"

พ่อบ้านกุลีกุจอ รีบตอบรับคำสั่ง "แล้วมีอย่างอื่นอีกหรือไม่พะย่ะค่ะ" 

"ขอข้าเดินดูรอบๆก่อน พ่อบ้านนำทางเถอะ" 

พ่อบ้านชรา รู้สึกว่าการที่จวนอ๋องมีนายหญิงก็ไม่เลวเลย ยิ่งเป็นนายหญิงที่ไม่เย่อหยิ่งแม้นจะมาจากชนชั้นสูงศักดิ์ นางก็ช่างเป็นกันเองกับบ่าวไพร่หาได้ยากจริงๆ"

เย่หย่าซีเดินสำรวจไปทางทะเลสาบด้านหลังที่มีเหลียนฮวาสีชมพู สีขาวและสีส้มกำลังเบ่งบานและชูช่อ แต่รอบๆทะเลสาบก็ค่อนข้างรกร้าง ศาลาริมทะเลสาบก็ดูทรุดโทรม

"พ่อบ้าน ในจวนของเรามีช่างใช่ไหมแต่ถ้าไม่มีก็จ้างคนที่น่าเชื่อถือให้มาซ่อมแซมศาลา และหาคนมารื้อขุดลอกริมทะเลสาบ จัดการพรวนดินขุดแปลงดอกไม้เอาไว้รอข้าหาเมล็ดมาปลูก

ในสวนด้านข้างต้นไม้ที่แห้งตายก็ตัดลงมาทำฟืน ปลูกต้นมู่หลานหรือต้นไม้ที่ให้ความหอมเย็นในยามค่ำคืนแทน..."

หลังจากสั่งงานพ่อบ้านเสร็จเย่หย่าซีก็กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แน่นอนต่อไปนี้เธอจะต้องลงมือทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเองไม่ใช่นั่งรอปาฏิหารย์ให้ได้กลับบ้านซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด

"ชิงชิงหยิบชุดสีฟ้า ไม่ต้องแต่งหน้าให้ข้าหรอก ปิ่นปักผมหยิบปิ่นหยกของท่านแม่ของข้ามาอันเดียวก็พอ" 

หลังจากคิดได้เย่หย่าซีก็ได้สืบค้นตัวตนของเจ้าของร่างอย่างละเอียด องค์หญิงแคว้นหนานคนนี้เกิดจากฮ่องเต้และฮองเฮาเป็นองค์หญิงที่เป็นแก้วตาดวงใจ

เดิมทีทั้งสองแคว้นเป็นพันธมิตรที่แน่นแฟ้นจนเกิดเรื่องเมื่อสิบปีก่อนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนของแคว้นเหย่าฮั่นถูกปลงพระชนม์ 

องครักษ์ที่รอดชีวิตบอกว่าเป็นฮ่องเต้ของแคว้นหนานนำทหารมาบุกโจมตีเมืองหนิงโจวแล้วปลงพระชนม์ฮ่องเต้พระองค์ก่อนของเหย่าฮั่นทำให้เหย่าฮั่นโกรธแค้นแคว้นหนานตั้งแต่ตอนนั้นมา

การที่ฮ่องเต้แคว้นหนานส่งธิดาสายตรงที่เป็นแก้วตาดวงใจของแคว้นหนานมาสานสัมพันธ์ก็เพื่อแสดงความจริงใจ

ตลอดเวลาสิบปีมานี้ทางแคว้นหนานก็ปฏิเสธการลอบทำร้ายปลงพระชนม์ฮ่องเต้แคว้นเหย่าฮั่นมาตลอดจนกระทั่งธิดาของแคว้นถึงวัยปักปิ่นเพื่อแสดงความจริงใจจึงส่งเธอมาอภิเษก

เย่หย่าซีไว้อาลัยกับความคิดของคนยุคก่อนจริงๆสมรสเพื่อถ่วงดุลอำนาจ สมรสเพื่อสานสัมพันธ์ บ้าบอที่สุด

...