บทที่ 57

นานมากแล้วที่เสียงเพลงหวานซึ้งจากเครื่องสายดังกังวานใสขับกล่อมผู้คน และทำหน้าที่ต่างเสียงบอกจังหวะก้าวขาให้คู่เต้นรำที่เหลืออยู่เพียงคู่เดียวเท่านั้น

“เธอเต้นเก่งมาก” คู่เต้นหนุ่มกระซิบแผ่วเบาในจังหวะที่อัยน์นาต้องหมุนตัวเข้าใกล้เขาอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่หรอกค่ะ เพราะคุณเต้นเก่งมากกว่า” เธอหมายความตามนั้นจริงๆ

ถ้ามีใครมาถามว่าชายตรงหน้าเต้นรำเก่งแค่ไหน อัยน์นากล้าบอกทันทีว่าชายคนนี้เต้นเก่งมาก มากจนสามารถเปลี่ยนให้คนเต้นรำพอได้อย่างเธอกลายเป็นคนที่เหมือนเต้นเก่งได้ในพริบตา

อยู่ในวงแขนเขา เธอก็ไม่ต่างจากขนนก ได้แต่ล่องลอยพลิ้วไหวไปตามสายลม

ทุกฝีเท้า ทุกการก้าวเดิน ทุกท่วงท่าการหมุนที่เขาชี้นำ ทำให้เธอได้รับเสียงปรบมือจากแขกในงานเป็นระยะ

เวลานี้ ใครต่อใครล้วนไม่กล้าก้าวขาเข้ามาเต้นเทียบเคียง พวกเขาเอาแต่เฝ้ามองเธอกับคู่เต้น...นั่นเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดที่สุด

“ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน” นักเต้นหนุ่มบอกพลางยกแขนส่งให้เธอหมุนตัวใต้การควบคุมอีกครั้ง “เธอโดดเด่นมากจนฉันแปลกใจ”

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องที่ฉันไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนนะสิ” เขาคลี่ยิ้ม แววตายั่วเย้า “ไปอยู่ที่ไหนมา...คุณผู้หญิง”

อัยน์นายิ้มแววตาสดใสอ่อนโยนเช่นเคย

“ในที่ของดิฉัน...ปกติดิฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่หรอกค่ะ” เธอตอบตามตรง ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเพราะฝ่ามือร้อนๆ แววตาล่อลวงใจ กับความพยายามในการกระซิบกระซาบหลังใบหูเธอเลยสักนิด

เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องหว่านเสน่ห์ใส่ชายคนนี้ ถ้าจะถามว่าทำไม เธอก็ตอบไม่ได้...รู้แต่ว่าไม่อยากทำ

ไม่นึกว่าท่าทีที่เธอแสดงออกจะยิ่งขับให้แววตาชายคนนี้ฉายแววเหมือนเสือหิว

เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากเธอ ผลักให้เธอดีดตัวออกห่าง แล้วกระตุกมืออีกข้างที่ยังเกาะกุมดึงเธอเข้าหา ก่อนที่อัยน์นาจะตกสู่อ้อมแขน เขาเบี่ยงตัวหลบแล้วคล้องมือข้างที่ว่างอยู่โอบรอบเอวคอดกิ่วหลวมๆ รับร่างเธอไว้ได้อย่างสวยงามและไม่น่าเกลียด

“ผู้หญิงน่าสนใจ”

เธอแสร้งหัวเราะด้วยท่าทีบริสุทธิ์ไร้เดียงสา “คุณพูดเหมือนมาธาไม่มีผิด”

“ใครกัน”

“ต้นห้องดิฉันเองค่ะ”

เพราะอีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเธอจากอ้อมแขน อัยน์นาจึงฉวยโอกาสนี้ตัดบท ผละจากเขา “พูดถึงมาธาก็นึกได้ ตอนนี้คุณพ่อดิฉันไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้”

ชายแปลกหน้าหัวเราะทันที มันเป็นเสียงหัวเราะกับสีหน้าที่คล้ายๆ จะบอกว่า ‘เชื่อเขาเลย...แม่คุณ’

“เราหยุดเต้นกันเท่านี้ก่อนก็ได้ ถ้าเธอต้องการ” เขาประคองให้เธอกลับยืนตัวตรงก่อนถอยออกห่างรักษาระยะ แต่ยังไม่วายคว้ามือขึ้นจุมพิตหลังมือนุ่มเนียนทิ้งท้าย “ฉันจะปล่อยให้เธอไปหาพ่อ แต่ก่อนอื่นเธอต้องบอกฉันเสียก่อน ว่าพ่อเธอเป็นใคร...ฉันจะได้ตามไปขออภัยที่ดึงตัวลูกสาวท่านไว้เสียนาน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ดิฉันว่าท่านคงทราบแล้วว่าดิฉันเต้นรำอยู่ตรงนี้ ก็คุณเล่นเต้นรำเก่งจนพวกเราโดดเด่นตั้งขนาดนั้นนี่คะ” เธอแสร้งตอบหน้าซื่อ ทั้งที่พอเดาเจตนาเขาได้

ลองผู้ชายชั้นสูงเข้าหาบิดาสุภาพสตรีเพราะเจ้าหล่อน ก็มีเหตุผลเพียงไม่กี่อย่าง หนึ่งในนั้นคือเรื่องสานสัมพันธ์เพื่อนำไปสู่การทาบทามสู่ขอ...ซึ่งเธอไม่ปรารถนาอย่างที่สุด

หากเป็นชายยศถาบรรดาศักดิ์ไม่สูงนัก หรืออย่างน้อยหากยศศักดิ์เท่าเทียมบิดาเธอ ถ้าเธอไม่ตกลงปลงใจ บิดาก็ยังตอบปฏิเสธได้ไม่ยาก แต่หากเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ของอาณาจักร ถ้าอีกฝ่ายต้องการจริงๆ ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหน สุดท้ายก็คงมีแต่ต้องคล้อยตามเท่านั้น

อัยน์นาเชื่อว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเจ้าชายหรือกษัตริย์เพื่อที่จะกลายเป็นเจ้าหญิงหรือราชินี เธอมีความภาคภูมิใจในตัวเองมากพอ และหยิ่งทะนงเกินกว่าจะยอมปล่อยให้ผู้มีอำนาจมาบงการชีวิต

เธอเป็นเหมือนเจ้าหญิงในหมู่เจ้าหญิงได้ เป็นราชินีได้ ด้วยตัวเธอเอง

“อา...นั่นสิ” คู่เต้นแสนเก่งกาจจ้องมองแววตาอัยน์นา นิ่ง นาน แล้วคลี่ยิ้มด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากเดิม

มันไม่ได้หวานฉ่ำหรือเปล่งประกายวาบวับ แต่ดูเป็นมิตรมากขึ้นในความรู้สึกเธอ

“เธอไปเถอะ” เขาบอกสั้นๆ แล้วปล่อยให้อัยน์นาจากไปอย่างปากว่า

เมื่อเธอแยกออกมา ชายคนเดิมก็โค้งคำนับทุกคนที่ยังคงเฝ้ามองอยู่เหมือนรอดูว่าจะเกิดเหตุการณ์ใดต่อไป ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์เช่นเคย...

“พวกเราเคร่งเครียดเพราะเรื่องน่ากลัวแถบชายแดนมานาน งานเลี้ยงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ขอเชิญทุกท่านสังสรรค์ เต้นรำ ผ่อนคลายกันให้เต็มที่”

เมื่อนักเต้นหนุ่มกล่าวจบ บรรดาชายชั้นสูงในงานต่างโค้งคำนับ ในขณะที่สตรีทั้งหลายย่อตัวลงทำความเคารพ พร้อมเอ่ยคำหนึ่งโดยพร้อมเพรียง

“เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย”

ในที่สุดอัยน์นาก็รู้ตัว ว่าเพิ่งเต้นรำกับเจ้าชายอาณาจักรนี้ แย่งชิงความโดดเด่นจากสตรีทุกคนในงาน

มิน่าล่ะ...ทุกคนถึงได้หยุดมองกันขนาดนั้น

เธอไม่ได้เสียดายที่แยกจากมา เพียงแต่อดสงสัยไม่ได้ ว่าเพราะอะไร เจ้าชายผู้นี้ถึงยอมเปลี่ยนใจ ปล่อยเธอจากอุ้งมือง่ายๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทำท่าทีเหมือนเสือหนุ่มอยากตะครุบเลียงผา