บทที่ 85

คนร่างเล็กรีบประคองร่างคนช่างลวนลามให้นอนพิงขอบอ่างอาบน้ำแล้วเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเป็นไปตามที่คิด คนร่างเล็กก็ถึงขั้นหลุดหัวเราะออกมา ทั้งขำที่พ่อค้าเจ้าเล่ห์รอบจัดมาตายน้ำตื้นแบบนี้ ทั้งขำตัวเองที่เผลอกลัวเผลอกังวลเสียมากมาย

อัยน์นาไม่เสียเวลานั่งตักคนบ้าราคะอีกต่อไป ไม่อยากให้เนื้อตัวแตะต้องโดนอะไรอะไรบนร่างกายเขามากกว่านี้ จึงรีบขึ้นจากอ่างอาบน้ำ แล้วหลบไปเปลี่ยนชุดนอนหลังบังตา เตรียมตัวเข้านอนเสียที

ก่อนเข้าครอบครองเตียงกว้างขวางเพียงลำพังในนามผู้ชนะการรบยกแรก เจ้าสาวนักวางยาอดเหลียวมองเจ้าบ่าวที่นอนแช่น้ำอุ่นแน่นิ่งไม่ได้

วูบหนึ่ง เธอเกิดเห็นใจ กลัวว่าถ้าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนั้น เขาอาจล้มป่วย แต่พอนึกถึงเรื่องน่าโมโหที่เขาทำวันนี้แล้ว ดวงตารั้นๆ ก็เบนหนีจากคนเปลือย ไร้สิ้นความสงสาร

“สมน้ำหน้า” เธอบอกสั้นๆ ก่อนซุกตัวลงในผ้าห่มผืนหนา แล้วเข้าสู่ห้วงนิทรารวดเร็วจนตัวเองยังแปลกใจ...

เมื่อความเงียบเข้าครอบครองห้องกว้างได้อีกครู่ใหญ่ เจ้าบ่าวที่ควรจะสลบไสลไม่ได้สติ ก็กลับลืมตาตื่นขึ้นมา

เจ้าของร่างสูงหุ่นสมส่วนนวดถูเนื้อตัวอยู่ครู่หนึ่งก็ผุดลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ สาวเท้าเข้าหาเตียงกว้าง ทิ้งหยดน้ำเปล่งประกายแวววาวพราวสะท้อนแสงตะเกียงไว้ตามพื้นเป็นแนวยาว

“ยังอ่อนหัดนัก” เขาบอกเจ้าสาวอ่อนเยาว์แววตาเอ็นดู จากนั้นก็เขี่ยไล้ปอยผมที่เคลี่ยคล้อยลงปรกหน้าขึ้นเหน็บหูให้อย่างแผ่วเบาราวกับอีกฝ่ายเป็นทารกแสนบอบบาง...

ยืนมองเธอหลับใหลไม่รู้เรื่องอยู่ครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีเทาก็เปล่งประกายวาบวับอย่างนึกสนุกขึ้นมาอีกหน

ท่ามกลางห้องมิดชิดแว่วเสียงพายุอื้ออึง เจ้าบ่าวที่ดูเหมือนจะลืมใส่ใจเรื่องเสื้อผ้า ถือวิสาสะขยับขึ้นนอนเคียงข้างคนร่างเล็กกว่าโดยใช้ผ้าห่มร่วมผืน จากนั้นก็ดึงร่างอ้อนแอ้นในชุดกระโปรงบางเบาเข้ากอดแนบอก ก่อนปิดเปลือกตานอนพักผ่อน รอเวลาออกจากห้องหอพร้อมคนในอ้อมแขน...

คืนนี้ ยิ่งดึก พายุฝนยิ่งโหมรุนแรง แต่ภายในห้อง กลับอิงแอบแนบชิด...อบอุ่นกว่าเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

เสียงเคาะหน้าต่างกุกกัก และเสียงนกร้องจิ๊บจิ๊บ ปลุกให้เจ้าสาวหมาดๆ รู้สึกตัว แต่ยังไม่อยากลืมตาลุกขึ้นดู เพราะพอเดาได้ว่าเสียงเหล่านั้นเกิดจากฝูงนกมาเกาะกินหยดน้ำที่ตกค้างตามกรอบหน้าต่างหลังผ่านพายุ

                เสียงเหล่านี้อาจจะเป็นเสียงที่ทำให้หลายคนนึกรำคาญ แต่สำหรับอัยน์นา มันกลับเหมือนเสียงดนตรีที่ชวนให้นึกถึงห้องนอนในเรือนพักคนรับใช้ เธอจึงรู้สึกอบอุ่นคุ้นชินจนอยากกอดซบผ้าห่มผืนหนาซึมซับความรู้สึกนี้ให้นาน

                หืม...กอดซบ...? คำถามสั้นๆ ที่ผุดขึ้นในใจ พร้อมๆ กับที่ท่อนแขนปริศนาเลื้อยรัดรอบเอวคอดกิ่วแน่นขึ้น ทำลายยามเช้าแสนสุขสงบจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

                อัยน์นาตกใจสุดขีด จะรีบขยับตัวออกห่าง แต่กลับโดนอ้อมแขนหนักๆ กอดรั้งไว้แน่น ส่งให้ร่างกายในชุดนอนบางเบายิ่งแนบสนิทกับร่างไร้อาภรณ์จนรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อนูนแน่นชวนหูอื้อตาลาย

                “ตกใจอะไร” เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เธอจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร ทำเอาคนร่างเล็กต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะเผลอโพล่งคำถามหรือคำด่าทอออกมา

                เจ้าปีศาจราคะนี่จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง ในเมื่อจู่ๆ เธอก็โดนคนที่ควรจะหลับลึกอยู่ในอ่างอาบน้ำจนถึงรุ่งสางอย่างเขามานอนเปลือยกายกอดก่ายอยู่บนเตียงแบบนี้!

                “เมื่อคืนนี้เธอน่ารักมาก...”

โกหก! เมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นสักหน่อย!!!

...หรือจะเกิด?

เธอสบตาเขาเพื่ออ่านใจ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้แววตาตัวเองดูประหม่าจนน่าแกล้งแค่ไหน

“จำไม่ได้รึ? จริงสิ เมื่อคืนเธอตัวอ่อนไปหมด หลับตาพริ้มตลอดเวลา...ฉันอุตส่าห์บอกว่าไม่ต้องก็ได้แล้วแท้ๆ ”

โกหก!!!

“ดูท่าจะจำไม่ได้จริงๆ ” ไซรัสหัวเราะเบาๆ แววตาเอ็นดูรักใคร่ ก่อนพลิกตัวขึ้นคร่อมด้านบนแล้วเหยียดยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น...เรามาทวนความทรงจำกันหน่อยดีไหม”

“ไม่” พอเธอปฏิเสธเสียงกระด้าง สีหน้าคนอยู่เหนือร่างเธอก็พลอยกระด้างตาม คนที่รู้ตัวว่าเสียเปรียบจึงปรับเสียงให้อ่อนลง เอาน้ำเย็บเข้าลูบ แม้จะยังไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นจริงหรือเปล่า “อีกเดี๋ยวพวกสาวใช้ก็คงเข้ามา...ฉันว่าเรารีบแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยดีกว่า เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า...”