บทที่ 58

คิดได้ไม่เท่าไหร่ สายตาคมกริบก็สังเกตเห็นชายหนุ่มร่างสูง ผิวขาว รูปร่างสมส่วน สวมชุดสีดำ ขลิบขอบปกคอเสื้อไล่ยาวมาถึงชายด้วยดิ้นเงิน ดูเข้มขรึม น่าเกรงขาม

เธอจำเขาได้ดี...ถึงวันนี้เขาจะแต่งกายเป็นทางการผิดหูผิดตา แต่นัยน์ตาสีดำกับเส้นผมยาวเหยียดสีเดียวกันและท่าทีทรงอำนาจดุจราชาอย่างนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากพ่อค้าน่าสงสัย

วันนี้ไซรัสไม่ได้รวบผมต่ำอย่างทุกที แต่ปล่อยให้มันพลิ้วสยาย ติดจะดูเป็นทรงผมที่ดูสบายๆ เกินเหตุ แต่กลับน่ามองอย่างที่สุด

เธอส่งยิ้มให้แล้วเดินตรงไปหาเขาทันที

‘วันนี้คุณหนูอัยน์นาก็ยังต้องเป็นมิตรที่ดีต่อไซรัส’ นั่นเป็นสิ่งที่เธอบอกตัวเอง เมื่อเกิดแปลกใจที่สองขาพาร่างกายเข้าใกล้เขาโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด

ไซรัสเองก็คลี่ยิ้มน้อยๆ ให้เธอเช่นกัน

ภาพเหล่านี้ ทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในวงสังคมพึงพอใจ...นัยว่าหมดคู่แข่งไปอีกราย แต่ไม่ใช่พริสซิลล่า

ตอนเห็นอัยน์นาเต้นรำกับเจ้าชาย เธออาจจะริษยา แต่ก็ยังรู้สึกดีกว่าตอนนี้ ตอนที่น้องสาวต่างมารดาพุ่งตรงเข้าหาผู้ชายที่เธอพึงใจโดยไม่หยุดคิดเลยสักนิด!

“อยากจะมีเรื่องกับฉันนักใช่ไหม”

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะคะคุณพี่” แอนนาเบลที่ยืนเลือกของว่างอยู่ใกล้ๆ หันมาถาม

“ฉันถามเธอ ว่าอยากจะไปเดินเล่นสักหน่อยไหม” พริสซิลล่าปรับคำพูดเสียใหม่

“เดินเล่นที่ไหนกันคะ ไม่ไปหรอกค่ะ ประเดี๋ยวท่านคาร์ลก็มาชวนดิฉันไปเต้นรำ”

“ไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน” พริสซิลล่าดุเสียงเขียว ก่อนออกคำสั่ง “ฉันอยากให้เธอแยกสองคนนั่นออกจากกัน”

“ใครคะ”

พริสซิลล่าชี้ด้วยสายตา

“อัยน์นากับไซรัสเหรอคะ”

“ทำได้ไหม” ท่านหญิงคนโตไม่ยอมเสียเวลาพูดให้มากความ

“แหม จะให้แยกใครล่ะคะ”

“ใครก็ได้” พริสซิลล่าเริ่มรำคาญ “แค่แยกออกจากกัน ที่เหลือฉันจัดการเอง”

“ถ้าอย่างนั้นแยกเอาแม่ตัวดีนั่นออกไปน่าจะง่ายที่สุด แม่นั่นติดจะหัวอ่อน หลอกง่ายจะตาย” แอนนาเบลมองน้องสาวต่างมารดาด้วยแววตามาดหมาย

“ฉันถือว่าเธอรับปากแล้วนะ รออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันจะกลับมาบอก ว่าอยากให้พาแม่นั่นไปที่ไหน” บอกเพียงเท่านั้น พริสซิลล่าก็ทิ้งน้องสาวไว้ แล้วเดินหายเข้าไปในฝูงชน

“นึกว่าวันนี้ เจ้าชายจะไม่ยอมปล่อยให้คุณห่างข้างกายเสียแล้ว” ไซรัสเอ่ยด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกับที่ผ่านๆ มา เมื่อเธอเดินเข้ามาทักเขาหลังเผลอสบตากัน

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ก็ทรงเป็นเจ้าชาย มีแขกเหรื่อให้ต้องดูแลตั้งมาก”

“ถึงอย่างนั้นก็ยังทรงเต้นรำกับคุณตั้งนานสองนาน” เขายังแหย่ไม่เลิก

“ทรงตรัสว่าไม่เคยเห็นหน้าน่ะค่ะ” เธอแสร้งตอบพาซื่อเหมือนไม่เข้าใจความหมาย

อัยน์นาเบื่อแววตารู้ทันคู่นั้นนัก จึงเลือกขยับริมฝีปากพูดต่อไป เพราะคิดว่า ฟังเสียงตัวเองพูดกับเขา คงหงุดหงิดน้อยกว่าฟังเขาพูดเป็นเท่าตัว

“คงเห็นว่า ‘เด็กสาวคนนี้ท่าทางประหม่า’ ก็เลยเข้าใจผิดว่าดิฉันเป็นลูกสาวขุนนางใหญ่ หรือไม่ก็เป็นลูกสาวบุคคลสำคัญจากอาณาจักรเพื่อนบ้านที่เพิ่งจะมาเปิดตัวในวงสังคมครั้งแรก เจ้าชายก็เลยทรงช่วยขอเต้นรำ เพื่อให้ผู้หญิงที่ทั้งจืดชืดทั้งประหม่าจนน่าขัน ดูโดดเด่นขึ้นมา”

“ถ่อมตัวว่าอย่างอื่นเถอะครับ พูดว่าจืดชืดแล้ว คุณหนูตระกูลไหนมาได้ยินเข้า เขาจะเกลียดเอา”

“คนเรา ลองถ้านิสัยจืดชืด ต่อให้โดนจับแต่งตัวเสียดูดีขนาดไหน ก็ยังไม่วายเป็นคนจืดชืดนะคะ”

“ถ้าคุณอยากจืดชืดขนาดนั้น ผมจะแกล้งยอมรับก็ได้ ว่าคุณดูจืดชืดจริงๆ ดูจืดชืดไปหมด จืดชืดยิ่งกว่าใคร จืดชืดอย่างร้ายกาจ...”

พออีกฝ่ายมาพูดเน้นคำเหมือนจงใจว่ากันอย่างนี้ คุณหนูคนเล็กก็อดหงุดหงิดไม่ได้

แต่ไซรัสก็คือไซรัส พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็จ้องลึกลงในตาเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายจะเปลี่ยนคำว่า ‘จืดชืด’ ให้กลายเป็นคำหวานที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ในงานเลี้ยงนี้ต้องการได้ยิน

“คุณจืดชืดจนใครต่อใครอิจฉา...จืดชืดเสียจนผมละสายตาจากคุณไม่ได้”