บทที่ 80

ในใจเธอเรียกหาหญิงสาวผู้ล่วงลับนางนั้น แต่เมื่อเรียกแล้ว หัวสมองก็กลับนิ่งงัน ด้วยไม่รู้ว่าจะบอกอะไรมารดาในวันแบบนี้ ในเมื่อการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้มีพื้นฐานสำคัญเป็นความรักหรือความเหมาะสมใดๆ ทั้งสิ้น

เธอคิดอยู่นาน...นานจนนักบุญผู้ทำพิธีว่าจบ จึงหยุดนึกหาคำพูดที่ดีพอจะบอกแม่ที่เธอไม่เคยเห็นหน้า

เวลานี้ เธอมีทางเลือกอยู่สองทาง คือกล่าวคำสาบานรับชายข้างกายเป็นสามี หรือปฏิเสธ แล้วหลีกหนีให้พ้นจากคนลึกลับมากเล่ห์รายนี้

และแน่นอน...สิ่งที่เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระจ่างชัด มีเพียงสองคำสั้นๆ

“ฉัน...สาบาน”

ไม่ต้องรอให้ใครบอก พอได้ยินเธอเอ่ยคำนั้น เจ้าบ่าวข้างกายก็ดึงเธอเข้าหาอ้อมกอดแล้วกดริมฝีปากมอบจุมพิตหนักหน่วงราวกับต้องการจะประกาศความเป็นเจ้าของทันที

อัยน์นาตะลึงค้าง อยากจะดิ้นอยากจะผลักก็กลัวพิธีจะล่ม กลัวผู้คนจะเล่าลือไปในทางแปลกๆ เลยได้แต่โอนอ่อนผ่อนตาม ปล่อยให้คนช่างฉวยโอกาสรายนี้ได้ทำตามใจ ท่ามกลางเสียงเป่าปาก เสียงโห่ร้อง และเสียงปรบมือแสดงความยินดีในโถงกว้าง คิดเพียงว่าเรื่องหยาบคายที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งในพิธีการ และมันจะจบลงโดยเร็ว

หลายนาทีถัดมา...เธอพบว่าตัวเองคิดผิดถนัด

‘จูบสาบาน’ ที่ชวนให้หูอื้อตาลาย ดำเนินไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าหลังจากนั้น คนช่างฉวยโอกาสก็ช้อนอุ้มร่างเธอเดินขึ้นบันไดหิน โดยมีผู้มาร่วมแสดงความยินดีหลายราย ตามมาเป็นสักขีพยานถึงหน้าห้องนอนเธอบนตึกใหญ่ ซึ่งวันนี้ จัดเตรียมไว้เป็นเรือนหอ

ตามประเพณีแล้ว จริงอยู่ที่ว่าหลังทำพิธี ญาติมิตรและแขกเหรื่อจะส่งคู่บ่าวสาวเข้าเรือนหอทันที แล้วจัดคนเฝ้าหน้าประตูไว้ คนในห้ามออก คนนอกห้ามเข้า เพื่อให้แน่ใจว่าการวิวาห์ครั้งนี้เสร็จสมบูรณ์ แต่ในประเพณีไม่มีบอกไว้ ว่าต้องให้เจ้าบ่าวอวดกล้ามแข็งๆ ที่มีมากกว่าตาเห็น ด้วยการอุ้มร่างเจ้าสาวเดินขึ้นบันไดนับขั้นไม่ถ้วนให้ผู้คนฮือฮาเล่นแบบนี้

นี่มันการแต่งงานของอัศวินเลือดร้อนรึไง!

เพราะไม่อยากให้ตัวเองเอาแต่คิดฟุ้งซ่านจนหวาดหวั่นและสับสน คนโดนอุ้มเหมือนเจ้าหญิงจึงเบนสายตาหลบนัยน์ตาสีเทาฉายแววแปลกประหลาดคู่นั้น กราม ต้นแขนแข็งแกร่ง และแผงอกหนาๆ หันไปมองสบสายตาคนอื่นๆ ด้วยใบหน้าสวมหน้ากากรอยยิ้มคล้ายอยากขอบคุณที่ทุกคนสละเวลามาอวยพร ไม่รู้ตัวสักนิด ว่าตอนนี้พวงแก้มตัวเองขึ้นสีแดงจัดแค่ไหน

หลังกวาดสายตาไปทั่ว จนถึงตอนนี้ อัยน์นาถึงเพิ่งรู้ว่าพริสซิลล่าไม่ได้มาร่วมพิธี ผิดจากท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์และแอนนาเบลที่ตอนนี้เดินตามท่านเจ้ากรมการเมืองขึ้นมาส่งคู่บ่าวสาวเข้าหอพร้อมๆ กับใครหลายคน

หลายวันมานี้ เธอมัวยุ่งอยู่กับการต้อนรับแขกเหรื่อและจัดทำบัญชีข้าวของทุกชิ้น ว่างหน่อยก็ศึกษาเรื่องอัญมณีเรื่องผ้าและวิธีค้าขายเผื่อไว้ จนลืมเรื่องพริสซิลล่าไปเสียสนิท

พอมานึกดูดีๆ แล้ว อัยน์นาก็อดคิดไม่ได้ ว่าตลอดระยะเวลาเจ็ดวันที่ผ่านมาจนกระทั่งตอนนี้ พริสซิลล่าอาจโดนท่านผู้หญิงกักบริเวณไว้แต่ในห้อง ป้องกันไม่ให้มาหาเรื่องระรานเธอหรือใครต่อใครจนการแต่งงานครั้งนี้เกิดปัญหา

พริสซิลล่าเติบโตขึ้นมาโดยมีแม่คอยให้ท้ายและเอาอกเอาใจเสมอ มาวันนี้ต้องโดนขัดใจ ไหนจะโดนแย่งของที่หมายปอง...ต่อให้ไม่เห็นกับตา อัยน์นาก็เดาออก ว่าตอนนี้พริสซิลล่าคงหงุดหงิด คงโกรธ จนถึงขั้นน้ำตาไหล

ท่านผู้หญิงเอง บทจะเอาจริงก็เด็ดขาดไม่เบา...

เธอไม่รู้ว่าพริสซิลล่าเผลอไปทำตัวต้องตาผู้มีอำนาจวาสนาคนไหน หรือมีผู้มีอำนาจวาสนาคนใดมาทอดไมตรีให้ท่านผู้หญิงมีความหวังว่าจะได้ตบแต่งลูกสาวออกจากจวน รู้เพียงว่าหนนี้พริสซิลล่าคงตกที่นั่งลำบากเข้าแล้ว