บทที่ 67

“ไซรัส” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยความงุนงงผสมตกใจ ยิ่งกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วพบว่าที่นี่เป็นห้องนอนกว้างขวางกรุพื้นและผนังด้วยหินตัดสีดำสนิท ติดผ้าม่านปิดหน้าต่างบานใหญ่ด้วยผ้าสีเดียวกันกับตัวห้อง ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้น กระทั่งเตียงนอนหลังนี้ล้วนทำจากเงินรมดำ ประดับเชิงเทียนให้แสงสว่างเพียงคู่เดียวแต่กลับส่องแสงสว่างเรืองรองพอให้มองเห็นอะไรต่อมิอะไรถนัดตา ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ห้องนอนเธอแน่ๆ คุณหนูคนเล็กในครอบครัวแกรนเทรนท์ก็ตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“รู้สึกยังไงบ้าง” เจ้าของร่างสูงใหญ่ถามเสียงทุ้มเข้มเหมือนราชสีห์คำรามยามแรกตื่น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นเหลียวมองเธอด้วยสีหน้าท่าทางสงบเสียจนน่าโมโห

ดูจากร่องรอยขีดข่วนและรอยแดงเป็นจ้ำๆ บนตัวเขา ไม่ต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็พอเดาได้

ถึงตอนนี้จะยังมึนหัว ความทรงจำเลือนราง แต่เธอไม่ได้ไร้เดียงสาเสียจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย

...ที่เปลี่ยนไปจากตอนออกจากคฤหาสน์แกรนเทรนท์ ไม่ใช่เพียงตอนนี้ทั้งร่างเธอเหลือเพียงชุดซับในเท่านั้น บางสิ่งบางอย่างที่เธอหวงแหนมานานเองก็จากไปด้วย...

นึกได้เท่านั้น ขอบตาเธอก็ร้อนผ่าวเรียกน้ำสีใสไหลออกมาคลอเคล้า

เธอไม่ได้อยากจะร้องไห้คร่ำครวญอะไร เพียงแต่ไม่อาจห้ามไม่ให้ความเสียใจ เสียดาย และอารมณ์หลากหลายพร่างพรูออกมาก่อนที่มันจะทำให้เธออกแตกตาย

แม้ความทรงจำบางช่วงจะขาดหาย แต่เธอจำได้ดีว่าในนาทีหน้าสิ่วหน้าขวานตัวเองเคยเลือกไว้ใจพ่อค้ารายนี้

เธอยื่นมือไปหาเขาเหมือนครั้งก่อน แต่หนนี้ไซรัสกลับทำลายความไว้ใจนั่นด้วยจูบเดียวที่บดขยี้สติสัมปชัญญะเธอเสียป่นปี้

แทนที่จะตอบคำถาม ร่างบอบบางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น

เพียงเท่านั้นก็เจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า

จังหวะที่เธอจะฝืนผละจากเตียง พ่อค้าน่าโมโหก็ขยับเข้ามาโอบรั้งตัวเธอกลับลงนอนอย่างถือสิทธิ์

ท่ามกลางความเงียบงัน เธอได้ยินเสียงเขาระบายลมหายใจยาว เหน็ดหน่าย

“พักผ่อนก่อนเถอะ นี่ก็เลยเที่ยงคืนแล้ว พรุ่งนี้ถ้าอาการดีขึ้นจะจัดรถม้าไปส่งที่คฤหาสน์”

อัยน์นาเกลียดท่าทีเคร่งขรึมนี้นัก แต่โกรธจนไม่อยากมองหน้า ไม่แม้แต่จะอยากพูดด้วย จึงเบือนหน้าหนี ไม่ตอบอะไร

เธอไม่อยากจะทะเลาะกับเขา รู้ดีว่าทำไปก็เท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่มีทางแก้ไข

“ผมขอโทษ...” ประโยคสั้นๆ ทว่าหนักแน่นจากปากเขา ทำให้เธอน้ำตาไหลเป็นสาย ริมฝีปากนุ่มๆ เม้มแน่นสนิท พยายามฝืนทำใจแข็ง สั่งให้ตัวเองไม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสังเวช

คำขอโทษจากเขามันชดเชยอะไรไม่ได้เลย และมันก็ยิ่งชดเชยความรู้สึกเธอไม่ได้ เมื่อประโยคถัดไปหลุดออกมาจากริมฝีปากเขา

“ขอโทษ...ที่ควบคุมตัวเองไม่ได้”

พอได้ยินคำนั้น คุณหนูอัยน์นาก็เหลียวกลับไปมองหน้าเขาทันที

เธอจ้องลึกลงในส่วนที่ลึกที่สุดในนัยน์ตาเขา แล้วยิ้ม

จากนั้นก็ตวัดฝ่ามือขึ้นตบหน้าเขาสุดแรง

เสียง เพี๊ยะ! ดังลั่นห้องเพียงครั้งเดียว แล้วหลังจากนั้นทั้งห้องก็เงียบกริบ

สองคู่กรณีจ้องตากันอยู่นาน ในที่สุดไซรัสก็พ่นลมหายใจยาว จากดวงตาเหนื่อยหน่าย กลายเป็นดวงตาเปล่งประกายวาววับ สีหน้าเอาเรื่อง

“คุณหนู...” เขาโน้มตัวเข้าใกล้ แต่อัยน์นาไม่กลัว ไม่คิดหนี

ตอนนี้เธอยึดความชิงชังไว้แน่นหนัก

ถ้าในใจเธอมีอารมณ์ขุ่นเคืองที่ถูกเก็บทับถมสั่งสมมานาน วันนี้ก็คือวันที่ทุกความอึดอัด ทุกความไม่พอใจ ทุกโทสะ ทุกความรู้สึกในแง่ลบแง่ร้าย จะประทุใส่คนตรงหน้า

“รู้ตัวไหม ว่าที่ทำเมื่อครู่ ไม่ฉลาดเลยสักนิด” เขาบอกเสียงเรียบเมื่อใบหน้าห่างกันเพียงคืบ

พอเห็นเธอยังเอาแต่จ้องหน้าเหมือนพร้อมจะจับเขาฉีกเป็นชิ้นๆ พ่อค้าหนุ่มก็เลื่อนสายตาไล่ลงไปตามลำคอระหง...มองต่ำลง...ต่ำลงเรื่อยๆ ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นจ้องตาเธออีกครั้ง

ทุกการเคลื่อนไหวที่เขาทำ ยิ่งขับให้คนนอนแนบเตียงรู้สึกคล้ายโดนดูหมิ่น ความโกรธปนอับอายเต้นเร่าไปทั่วกระแสเลือด เปลี่ยนให้ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีแดงจัด

แต่ไซรัสยังไม่ยอมหยุด

พ่อค้าหนุ่มเอ่ยเน้นเสียง แววตาจับจ้องเหมือนเสือร้ายหมายตาเหยื่อตัวจ้อย “ชายหญิงอยู่บนเตียงสองต่อสอง ร่างกายชิดใกล้ ฝ่ายหญิงจ้องมองฝ่ายชายแววตาท้ารบเต็มที่...” เขาลดสายตาลงมองริมฝีปากเธออย่างจงใจ แล้วกลับมาสบตาคมกล้าอีกครั้ง “น่าสงสัยเสียจริง ว่าคืนนี้ เราจะ ‘รบ’ กันแบบไหน”

“ฉวยโอกาส” คนร่างเล็กกว่า สวนทันที “สัญชาติพ่อค้าถวิลหาแต่ประโยชน์ก็แบบนี้ ต่ำช้า น่ารังเกียจ ไว้ใจไม่ได้” เธอรัวลิ้นด่าเป็นชุด ทุกถ้อยคำแม้ไม่หยาบโลนแต่ล้วนอัดแน่นด้วยความรู้สึกโกรธเกลียดเหลือรับ

“ตัดสินพ่อค้าเหมารวบแบบนี้ ดูจะอคติไปหน่อยกระมัง”

“ฉันด่าเฉพาะพ่อค้าตรงหน้า” เธอบอกชัดเจน ไร้สิ้นสำนวนสำเนียงอ่อนหวานรื่นหู

“ฉวยโอกาส...?” ไซรัสทวนคำเสียงเรียบ ก่อนหัวเราะหึ

พอเห็นเขาเริ่มขยับอีกครั้ง อัยน์นาก็เตรียมพร้อมจะต่อสู้เต็มที่