บทที่ 97

“อยู่ที่นี่เราไม่เรียกต้นห้อง ไม่เรียกสาวใช้ ไม่เรียกคนรับใช้ ทุกคนอยู่ในฐานะพนักงานค่ะ” อัยน์นาอธิบาย “แต่ละคนจะมีหน้าที่รับผิดชอบคนละอย่าง ไม่ก้าวก่ายภาระการงานกันและกัน ไม่มีการใช้งานเกินหน้าที่”

“ฟังดูเป็นระบบแบบพ่อค้าพ่อขายเต็มที่เลยนะคะ” คนฟังออกความเห็นอย่างอดไม่ได้

อัยน์นาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงฟังดูสบายๆ ดูสดใสจากใจจริง

“ก็ฉันเป็นภรรยาพ่อค้านี่คะ”

“แต่เป็นพ่อค้าที่มีความสามารถ แล้วก็สง่างามเสียยิ่งกว่าขุนนางคนไหน” มาธากล่าวแก้

พออีกฝ่ายพูดถึงไซรัสขึ้นมาแบบนี้ อัยน์นาก็เหมือนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

แตกต่างจากมาธา ที่ดูเหมือนจะมีเรื่องอยากพูดเต็มไปหมด

“หลังจากคุณหนูขึ้นรถม้าออกจากบ้านมา ท่านผู้หญิงก็เรียกดิฉันเข้าไปพบ” มาธาเริ่มเล่า น้ำเสียงอัดอั้น “ท่านพูดไม่ทันจะจบ ดิฉันก็เดาได้ ว่าอยากกดดันให้ออกจากบ้าน ดิฉันก็เลยชิงลาออกมา”

“ตายจริง” อัยน์นาไม่ได้ตกใจ เธอรู้สึกแย่แทนมาธาต่างหาก มาธาทำงานอยู่ที่นั่นตั้งแต่ยังเล็ก อยู่มาตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเกิดเสียอีก เรียกได้ว่าเป็นคนเก่าคนแก่คนหนึ่ง ต่อให้มาธาเคยเป็นต้นห้องให้เธอตามคำสั่งเจ้ากรมการเมืองแล้วอย่างไร นั่นใช่เหตุผลที่ท่านผู้หญิงควรแล้งน้ำใจถึงขนาดนี้เสียเมื่อไหร่

“คุณหนูรับดิฉันไว้ได้ไหมคะ”

“ได้สิคะ” คนโดนถามตอบรับทันที “ถึงไม่ขอฉันก็ต้องทาบทามอยู่แล้ว” นายหญิงคนใหม่ของอาณาจักรร้านค้ากุมมืออดีตต้นห้องแน่น คลี่ยิ้มให้

รอยยิ้มสดใสและกิริยาใส่ใจให้ความสำคัญที่คุณหนูปฏิบัติ ทำให้ดวงตามาธายิ่งฉายแววตื้นตัน

“ก่อนหน้านี้ ที่ฉันไม่ชวนก็เพราะยังไม่รู้ว่าที่นี่มีความเป็นอยู่ยังไง กลัวว่ามาธาจะไม่ชอบ”

“โธ่ คุณหนู”

“มาอยู่ด้วยกันที่นี่ก็ดีแล้ว ฉันเพิ่งจะสัมภาษณ์คนงานใหม่ไปเมื่อครู่ พรุ่งนี้จะไปบอกผลการสัมภาษณ์ทีละคน เราไปด้วยกันนะคะ”

“ทีละคนเลยเหรอคะ” มาธาออกจะแปลกใจในพฤติกรรมประหลาดนี้

อัยน์นารู้ดี ว่าถึงไม่ตอบ มาธาก็คงไม่ถามต่อ แต่เพราะอยากแบ่งปันเรื่องราวกับคนที่รู้สึกสนิทใจอย่างต้นห้องรายนี้ จึงสบตาอีกฝ่าย แล้วบอกด้วยแววตาเปล่งประกายสดใสอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันรู้ว่าตัวเองมี

“ฉันอยากจะแสดงความจริงใจน่ะค่ะ อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจ ว่าฉันไม่ได้มองเขาเป็นแค่คนรับใช้หรือคนงาน แต่ต้องการให้เขาเป็นเพื่อนตาย เป็นเพื่อนแท้ เป็นคนที่รักและให้เกียรติกัน”

ถ้อยคำเหล่านี้ ซึมซาบอาบลึกลงในใจมาธา ทำให้อดีตต้นห้องยิ่งตื้นตันใจจนถึงขั้นหลั่งน้ำตา

อัยน์นาช่วยซับน้ำตาให้อดีตต้นห้อง มือขยับไป ในใจก็เริ่มคิดว่าควรให้มาธานอนห้องไหน

พอคิดถึงห้องนอน ก็นึกถึงอีกเรื่องที่ควรหาทางหนีทีไล่เพิ่มขึ้นมาทันที

คิดอยู่ครู่หนึ่ง อัยน์นาก็ออกปากถามคนตรงหน้า “ถ้ายังไงช่วยย้ายเข้าวันนี้เลยได้ไหมคะ”

“วันนี้เลยเหรอคะ” มาธาทวนคำขอนั้น น้ำเสียงงุนงงเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรีบถึงขนาดนี้

“ที่นี่ไม่มีผู้หญิงเลยสักคน ฉันยังปรับตัวไม่ได้ก็เลยอึดอัดน่ะค่ะ” เธอรีบบอกข้ออ้างที่ฟังดูเข้าทีที่สุด

“จริงสิ...ย้ายเลยก็ดีนะคะ ดิฉันจะได้ช่วยดูแลคุณหนูอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“อุตส่าห์บอกแล้วนะคะ ว่าที่นี่ไม่มีต้นห้อง ไม่มีสาวใช้”

“หลังจากนี้ทำให้ในฐานะคนงานหญิงที่สนิทสนมกับนายจ้างหญิงค่ะ” มาธาบอกแววตาเอาจริงเอาจังจนอัยน์นาไม่อยากขัด

“เอาอย่างนั้นก็ได้” เธอกุมมือมาธาแน่นขึ้น แล้วเปลี่ยนไปพูดเรื่องสำคัญที่อยากขอให้ช่วยทำให้ “คงเพราะเพิ่งย้ายที่อยู่ใหม่ ฉันก็เลยเครียดจนปวดหัวมัวหน้าเป็นพักๆ ขืนเป็นแบบนี้ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่...”

“คุณหนูอยากได้ยานอนหลับหรือสมุนไพรที่ช่วยให้หลับง่ายอีกเหรอคะ”

อัยน์นาส่ายหน้าเบาๆ “ของแบบนั้นยังมีเหลืออีกเยอะค่ะ ที่ฉันอยากได้เป็นกำยานกลิ่นสมุนไพรสูตรของซาเมียร์ต่างหาก ได้กลิ่นแล้วอาจจะผ่อนคลายขึ้น”

“เดี๋ยวดิฉันจะไปซื้อให้ค่ะ”

“ซื้อข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองมาด้วยเลยนะคะ” อัยน์นาหยิบถุงเงินที่พกติดตัวส่งให้คนสนิท โดยไม่ลืมกำชับเรื่องสำคัญ “กลับมาให้ทันเวลาเข้านอนนะคะ ไม่ต้องกังวลเรื่องห้องพัก ฉันจะเตรียมทุกอย่างไว้รอ ขออย่างเดียว ถึงเวลาเข้านอนเมื่อไหร่ช่วยเข้าไปจุดกำยานให้ได้...ฉันจะรอ”

คำว่า ‘เข้าไปจุดกำยานให้ได้’ ทำให้มาธารู้สึกเอะใจไม่ต่างอะไรไปจากตอนช่วยเตรียมข้าวของในคืนเข้าหอ...

คืนนั้น อดีตต้นห้องสาวเป็นห่วง ว่าคุณหนูอาจแต่งงานโดยไม่เต็มใจก็เลยต้องพยายามวางยาสามี เป็นห่วงจนถึงขั้นนอนไม่หลับเลยทีเดียว มาคืนนี้ก็ดูเหมือนคุณหนูจะอยากให้มี ‘ใคร’ เข้าไปวุ่นวายในห้อง ตอนอยู่กับสามีเพียงลำพัง

แต่เพราะตอนนี้ คุณหนูที่ตนรักหมดหัวใจดูจะมีความสุขดี คนโดนสั่งจึงลบความสงสัยใคร่รู้ออกจากใจ แล้วตัดสินใจว่าจะทำตามที่คุณหนูสั่งต่อไป โดยไม่ปริปากถามอะไรให้วุ่นวาย

                ยิ่งเย็นย่ำน้ำค้างโปรย ย่านร้านค้าก็ยิ่งดูคึกคัก

                เวลานี้ ตามถนนหนทางสว่างไสวด้วยแสงไฟจากเสาโลหะประดับตะเกียงสีเหลืองนวล ในอากาศมีกลิ่นน้ำมันหอมระเหยฟุ้งกระจายไปทั่ว ชวนให้นึกถึงภาพทุ่งกุหลาบสีแดงจัด

                ไม่เพียงแต่ดูสวยงามและกรุ่นกลิ่นดอกไม้ ยิ่งความมืดโรยตัว เสียงพิณซาเมียร์หวานหูก็ยิ่งกังวานหวาน

                บริเวณนี้ยามค่ำคืนทั้งสวยงามและบรรยากาศดีเกินกว่าที่อัยน์นาคาดคิดมากมายนัก น่าขัดใจเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ตรงที่ ทั้งกลิ่นอายยวนเย้าที่อบอวลอยู่ในสายลมและเสียงพิณ ล้วนมาจากสถานเริงใจสำหรับผู้ชายซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม

                สถานเริงใจที่มีจุดขายตรงที่มีสตรีเชื้อสายซาเมียร์คอยให้บริการ...

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอรู้สึกโกรธและเจ็บอายอย่างลึกซึ้ง