บทที่ 68

ไม่นึกว่าเขากลับทำเพียงประคองเธอลุกขึ้นนั่งอย่างเบามือ แม้จะโดนเธอปัดป้องขัดขืนสักแค่ไหน

ในวินาทีที่อัยน์นางุนงงเพราะท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน ร่างอ้อนแอ้นก็โดนกอดรัดแล้วจุมพิต รวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

ทีแรกมันเป็นจูบแสนสุภาพนุ่มนวลเหมือนหนึ่งแตะไล้หยอกเย้า แต่พอเธอเริ่มดิ้น เริ่มทุบตี จิกเล็บ ข่วน ทำร้าย เขาก็ยิ่งประทับจูบแนบแน่นและ ‘หยาบคาย’ มือทั้งสองข้างไม่เพียงยึดร่างเธอไว้แนบสนิท มันยังขยับเคลื่อนไหว เดี๋ยวลูบไล้ตรงนั้น เดี๋ยวจับตรงนี้ วุ่นวายไปหมด

การกระทำอันต่อเนื่อง กระตุ้นให้ภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปผุดพรายขึ้นในหัวเธอเป็นฉากๆ ยิ่งนึกได้เธอก็ยิ่งเกลียดชังและต่อต้าน

ในที่สุด โทสะร้อนๆ ก็ช่วยส่งแรงให้เธอผลักเขาออกห่าง ทั้งยังฝากรอยฝ่ามืออีกฉาดบนใบหน้ามั่นใจในตัวเองนั่นสำเร็จ

แทนที่จะรุกเข้าใส่อีกหน พ่อค้าที่ตอนนี้เธอชิงชังเข้าไส้กลับทำเพียงเสยผมยาวๆ ที่ตกลงปรกใบหน้าขึ้นลวกๆ พลางเม้มริมฝีปากแน่น ควบคุมลมหายใจ ก่อนเอ่ย

“ก็สู้ได้ไม่ใช่หรือ”

“ตอนนั้นฉัน...”

“เรา” เขากล่าวแก้ “เราดื่มยานั่นเข้าไปทั้งคู่”

ไม่ว่าเรื่องที่เขาบอกจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่จากน้ำเสียงและสีหน้าเขา อัยน์นาก็พอจะเดาออกว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

ถ้าเธอจะบอกว่าสาเหตุที่ก่อนหน้านี้ไม่ปัดป้องขัดขืนเหมือนเมื่อครู่ก็เพราะฤทธิ์ยา เขาเองก็มีสิทธิ์จะหยิบยกข้ออ้างนี้มาใช้เหมือนกัน

นี่มันความยุติธรรมประเภทไหนกัน...?

อัยน์นามองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ อยากจะโวยวายก็ไม่รู้ว่าจะโวยวายไปเพื่ออะไร อยากระร้องไห้ก็ร้องไม่ออกอีกแล้ว

ไม่ทันที่ใครจะได้คิดหรือพูดอะไรมากไปกว่านี้ จู่ๆ ประตูบานหน้าก็เปิดอ้า พร้อมๆ กับที่ร่างแผ่รัศมีโทสะสี่ร่างเดินเข้ามา โดยมีลูคัสเดินตามมาติดๆ ด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน

สีหน้าแววตาคนทั้งสี่ทำเอาอัยน์นาตกใจจนนิ่งค้าง ในขณะที่ไซรัสรีบคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมร่างให้ เตือนให้ท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายระลึกได้ ว่าตอนนี้ ไม่เพียงตัวเองจะสวมเพียงชุดกระโปรงซับในบางๆ เท่านั้น ผ้าผ่อนที่เหลืออยู่บนร่างก็ยังหลุดรุ่ยเพราะเรื่องเมื่อครู่จนดูไม่ได้

“แต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วออกมาคุยกัน” เจ้ากรมการเมืองสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

อัยน์นากวาดตามองสมาชิกครอบครัวแกรนเทรนท์อีกสามคนที่เหลืออยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองคาดหวังอะไร

พอสบตากัน พริสซิลล่าก็เบนสายตาหนีแล้วเดินออกไปอีกราย โดยมีแอนนาเบลเดินตามออกไปติดๆ ด้วยแววตาสงสารปนเห็นใจพี่สาวสายเลือดเดียวกัน

เหลือเพียงท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์ ที่ถึงแม้จะไม่ได้ดีกับเธอ แต่ก็นับได้ว่าอบรมเลี้ยงดูเธอมา

อัยน์นาอยากจะขยับริมฝีปากอธิบาย แต่อีกฝ่ายกลับปรามาสสั้นๆ ทว่าเจ็บปวดนัก

“...งามหน้าไหมล่ะ”

ฟังหล่อนเอ่ยเพียงเท่านี้ น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลก็คลอเคล้าขึ้นเต็มนัยน์ตา

มันไม่ได้หยดลงมา เพียงแต่อัดแน่นอยู่ในนั้น แปรเปลี่ยนให้ทัศนียภาพในห้องกว้างดูพร่ามัวจนเจ้าของดวงตาแทบไม่รู้ว่ามีใครขยับทำอะไรบ้าง

ประตูบานหนาปิดกลับลงอีกครั้ง ปิดสนิทเหมือนๆ กับการยอมรับในตัวเธอจากคนกลุ่มนี้และทุกอนาคตที่เธอเคยวาดฝันไว้

ทั้งหมดไม่ใช่เพราะน้ำส้มแก้วนั้น แต่เป็นเธอเองที่พลาด หลงมั่นใจในตัวเองจนเกินไป...

ท่านหญิงไร้นามสกุลรู้สึกถึงแรงบีบเบาๆ ที่ต้นแขน

มันเหมือนกับว่าคนข้างกายเธอคิดจะปลอบใจ...

แต่เธอไม่ต้องการ

ตอนนี้เธอเกลียดผู้ชายคนนี้เหลือเกิน