บทที่ 96

เมื่ออัยน์นาคล้อยหลัง ไซรัสก็ออกจากห้องนอน เดินลงบันได มุ่งหน้าเข้าหาห้องทำงาน

ช่วงที่เดินผ่านห้องรับรองห้องใหญ่ซึ่งเวลานี้ปิดประตูแน่นสนิท เขาอดคิดไม่ได้ ว่านายหญิงคนใหม่ของอาคารหลังนี้คงไม่อยากให้เขาหรือใครเข้าไปรบกวน เพราะต้องการใช้บ่ายวันนี้เฟ้นหาคนงานหญิงคนใหม่ที่ตัวเองจะไว้ใจได้...ฟังจากที่เธอพูดวันนี้ เขาก็เดาออกทุกอย่าง

อัยน์นารู้แล้วว่าที่นี่วางระบบการทำงานไว้ลงตัวดีอยู่แล้ว จึงตระหนักว่าไม่ควรก้าวก่ายให้วุ่นวาย ทั้งอย่างนั้นก็เต็มใจจะรับคนงานหญิงเข้ามาตามที่เขาเสนออีกสองราย

มองเผินๆ เหมือนจะทำเพื่อรักษาน้ำใจคนที่มาสมัครงาน และเป็นการถนอมน้ำใจ รับความปรารถนาดีจากเขาด้วยการยอมรับคนเข้ามาช่วยดูแลตัวเธอเองในเรื่องจุกจิก อาทิ การเตรียมน้ำให้อาบ การเตรียมเสื้อผ้า การช่วยแต่งตัวแต่งหน้า การคอยเป็นตัวกลางติดต่อระหว่างเธอกับใครต่อใคร

แต่เขาแน่ใจว่าไม่ใช่แบบนั้น

ด้วยลักษณะนิสัยอย่าง ‘คุณหนูอัยน์นา’ เอาเข้าจริงแล้ว สาวน้อยแรกแย้มนางนี้ ก็แค่อยากให้ที่นี่มีคนที่เรียกได้ว่าเป็นคนของตัวเองจริงๆ เสียบ้าง

พ่อค้าหนุ่มเดินเข้าห้องทำงาน ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งมาร่วมสองเดือนครึ่ง จ้องมองลิ้นชักที่ลงกุญแจไว้แน่นหนา...

จนถึงนาทีนี้ เขาค่อนข้างแน่ใจแล้ว ว่าต่อให้วันนี้เขาจะเปิดเผยอะไรมากขึ้น บุตรสาวเจ้ากรมการเมืองก็จะยังคงไม่ไว้ใจง่ายๆ ประกายจับจ้องหมองมั่นภายใต้ดวงตาอ่อนหวานยิ้มแย้มสีนิลคู่นั้นบ่งบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

หลายๆ เรื่องที่ผ่านมา ทำให้เธอมองว่าเขาเป็นอะไรที่ดูคล้ายศัตรูคู่แข่ง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่มั่นใจว่าจะเปลี่ยนเรื่องนี้ไม่ไหว แต่สถานการณ์ตอนนี้กำลังเป็นใจ หากอยากเร่งมือทำตามแผนการที่วางไว้ ความไว้วางใจจากเจ้ากรมการเมืองย่อมเป็นสิ่งสำคัญ

ความไว้วางใจจากอัยน์นา เป็นสิ่งสำคัญ

คงต้องออกแรงสักหน่อยจริงๆ นั่นล่ะ

ท่ามกลางห้องกว้างแสนเงียบงัน ไซรัสไขกุญแจลิ้นชักที่เล็กที่สุดในกลุ่ม คว้ากระดาษที่ดูเก่าคร่ำคร่ากว่าปกติขึ้นมาบรรจงวาดแผนที่...

อัยน์นาใช้เวลาสัมภาษณ์ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็คัดคนงานใหม่ได้เพียงรายเดียว

ผู้โชคดีที่ถูกเลือกรายนี้ ชื่อพยางค์เดียวสั้นๆ ว่า โรส อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ หน้าตาไม่ได้สะสวยโดดเด่นแต่แววตาซื่อใสฉายแววซื่อสัตย์เอาจริงเอาจัง เปี่ยมด้วยจริตความหยิ่งทะนง มั่นใจในตัวเองยิ่งกว่าใคร ทว่าตลอดระยะเวลาสัมภาษณ์งานก็พยายามสำรวมอ่อนน้อมแม้จะดูอึดอัดขัดเขิน แตกต่างจากคนอื่น ที่ถึงจะวางท่าทีพินอบพิเทา กิริยาอาการดูลื่นไหล จริตมารยาทสงบเสงี่ยม สีหน้าราบเรียบสมเป็นสาวใช้มืออาชีพ แต่ล้วนมีข้อบกพร่องที่เธอไม่ชอบใจคนละอย่างสองอย่าง

รายหนึ่งแววตาละโมบ ดูตื่นตาตื่นใจกับข้าวของเครื่องใช้ในห้องรับรองจนไม่น่าคบหา...คนละโมบเช่นนี้ย่อมซื้อได้ด้วยเงิน เก็บไว้ใช้งานอาจจะพอได้ แต่ไม่เหมาะจะเก็บไว้ข้างกายแน่นอน

อีกสองราย พูดจาฉะฉานฉลาดเฉลียว แต่ดูมีจริตมารยา ประจบเอาใจจนเกินพอดี...คนปากหวานช่างพูดช่างพลิกแพลงอย่างนี้ อาจจะหาความจริงใจได้ยากสักหน่อย ซาเมียร์มีภาษิตโบราณกล่าวไว้ว่า ‘ทานหวานนักมักจุกอกตาย’ สาวใช้ที่คอยแต่จะประจบเอาใจแบบนี้ มักทำให้คนเป็นเจ้านายเผลอบ่มเพาะความประมาท ขาดสติ และความหลงตัวเองได้ง่ายๆ   

อีกสองรายสุดท้าย ดีไปหมดทุกอย่าง เสียอยู่อย่างตรงที่ดูขี้กลัวกว่าใคร แค่แกล้งขู่แกล้งแหย่ก็ตกใจแตกตื่น เก็บอาการประหม่าอย่างไรก็เก็บไม่ลง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเก็บความลับไม่ได้อย่างแน่นอน

เมื่อแน่ใจว่าตัวเองต้องการให้ใครมาอยู่ข้างๆ อัยน์นาก็ขยับริมฝีปากรูปกระจับ บอกทุกคนที่มาสมัครงาน น้ำเสียงสุภาพ อ่อนหวาน

“วันนี้รบกวนให้ทุกคนต้องมาถึงนี้ ขอบคุณทุกคนมากนะคะ” เธอสบสายตาแต่ละคน ดวงตาฉายแววจริงใจ “ที่นี่ไม่มีคนงานหญิงเลยสักคน เรื่องจะรับผู้หญิงเข้าทำงานก็เลยเป็นเรื่องใหญ่...”

“คุณผู้หญิงจะไม่รับเราไว้เหรอคะ” โรสโพล่งออกมาเสียงดังลั่น

ปฏิกิริยานี้ ไม่ได้ทำให้นายหญิงคนใหม่อยากเก็บโรสไว้ใกล้ตัวน้อยลง ทั้งยังไม่ได้นึกขำหรือนึกเย้ยหยันเหมือนที่หญิงสาวคนอื่นๆ ในห้องรู้สึกแล้วเผลอแสดงออกให้เห็น

ตรงกันข้าม เรื่องนี้กลับยิ่งทำให้อัยน์นาชอบว่าที่คนงานหญิงคนใหม่มากขึ้น

“ถ้ายังไง ฉันขอเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาสามีก่อน ได้ความว่ายังไง จะรีบติดต่อไปทันที” อัยน์นาบอกน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา ก่อนหันไปบอกให้โทมัสเป็นธุระส่งทุกคนกลับ เป็นนัยให้ทุกคนรู้ว่าจะไม่มีการพูดคุยอะไรในห้องนี้อีกแล้ว

ได้แค่คนเดียว... นายหญิงคนใหม่ยกแก้วชาเปลือกส้มขึ้นจิบ อดคิดไม่ได้ว่า การเฟ้นหาคนที่ถูกชะตาและไว้ใจได้ช่างยากนัก

ตอนนี้เธอนึกถึงต้นห้องที่เคยหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆ กับเธอขึ้นมา เริ่มเสียใจที่มัวคิดเรื่องอื่นจนลืมคนใกล้ตัว ไม่ได้พูดจาทาบทามชวนมาธาให้มาอยู่ด้วยกัน

ถ้าไปทาบทามตอนนี้จะดูน่าเกลียดหรือเปล่านะ...?

“นายหญิง มีสาวใช้จากจวนเจ้ากรมการเมืองมาขอพบขอรับ”

เสียงรายงานสั้นๆ จากคนงานที่เธอไม่รู้จักชื่อ ทำให้อัยน์นารู้สึกว่าเรื่องราวช่างประจวบเหมาะ จึงอดคิดไม่ได้ว่าคนที่มา อาจจะเป็นคนที่นึกถึง

“รีบพามาที่นี่” เธอวางแก้วชา แล้วรอคอย

พอเห็นว่าคนที่เดินเข้าห้องมาเป็นมาธาเท่านั้น ก็รีบลุกเดินไปสวมกอดด้วยรอยยิ้ม ทำเอามาธาตกใจ ทำอะไรไม่ถูก

“เอ่อ...ดิฉันได้ข่าวว่าคุณหนูรับสาวใช้...” มาธาออกปากอย่างเคอะเขิน

“คนงานหญิงค่ะ” อัยน์นากล่าวแก้ แล้วจูงมืออดีตต้นห้องไปนั่งข้างเคียงกัน

“ยังไงนะคะ” มาธากระพริบตาน้อยๆ แม้จะเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นชั่ววินาที แต่นี่เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าสาวใช้ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีอย่างมาธาประหลาดใจไม่น้อย