เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 95
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-28 18:24:17ดูไซรัสจะแปลกใจไม่น้อยเพราะสิ่งที่เธอพูด
เขาประคองร่างเธอให้หันหน้าเข้าหา จ้องลึกลงในตา
“คนงานหญิง?”
“ค่ะ” อัยน์นาตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนเคย ทั้งที่ตอนนี้ นอกจากจะสงสัยว่าเขาจะถามทำไมแล้ว ในใจยังนึกหวั่นว่าเขาจะคิดอะไรพิเรนทร์ๆ ขึ้นมาจริงๆ “ทำไมเหรอคะ”
“ทำไมถึงเรียกว่าคนงานหญิง”
เพราะแววตาเขาดูสนใจใคร่รู้มากกว่าจะคิดอย่างอื่น อัยน์นาถึงค่อยผ่อนคลายลง
“ก็ที่นี่ไม่มีคนรับใช้ชายไม่ใช่เหรอคะ” เธอคิดอย่างนี้จริงๆ “ในเมื่อที่นี่ไม่มีคนรับใช้ จะให้เรียกคนงานที่รับเข้ามาใหม่ว่าสาวใช้ได้ยังไงกัน ทั้งดูแปลกๆ ทั้งดูไม่ยุติธรรมยังไงก็ไม่รู้”
“แต่ถ้าดูตามหน้าที่ ก็ควรเรียกสาวใช้ไม่ใช่รึ”
“ถ้าดูจากสถานการณ์ของคุณ ฉันว่าไม่ควร คุณคงไม่อยากให้ทุกคนที่ทำงานที่นี่อยู่ก่อนแล้วกับคนที่จะรับเข้ามาใหม่เกิดสับสน วางตัวลำบาก หรือแบ่งแยกชนชั้นกันใช่ไหมคะ” บอกแล้ว เจ้าของร่างอ้อนแอ้นก็รีบเลื่อนมือขึ้นกุมมือแข็งแกร่ง แล้วกลับหลังหัน
ตั้งใจจะพาตัวเองกับชายคนนี้ออกจากสถานการณ์ล่อแหลม แต่กลับโดนอีกฝ่ายดึงเข้าสวมกอดจากด้านหลัง
“ภรรยารอบคอบอย่างนี้ เห็นทีต่อไปคงต้องรบกวนให้ช่วยดูแลเรื่องคนงานแทนซะแล้ว” ลมร้อนๆ ที่ราดรดลงหลังหู ทำเอาอัยน์นาตัวแข็งค้าง
เอาอีกแล้ว อีตาปีศาจราคะคนนี้นี่!
“จริงสิ...” เธอพยายามบิดตัวออกจากอ้อมแขนหนักๆ แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย เลยกลายเป็นว่าเธอโดนบังคับกรายๆ ให้หันหน้าเข้าหาเขาเสียอย่างนั้น
พอต้องหันมาเผชิญหน้ากันในระยะประชิด เจ้าของริมฝีปากรูปกระจับก็หาช่องเอาตัวรอดทันที
“ตอนที่คุณถาม ฉันลืมนึกไปเสียสนิท”
ไซรัสนิ่งรอคอยคำตอบ ดวงตาเปล่งประกายนึกสนุกเหมือนเสืออยากหยอกเหยื่อเล่นก่อนกลืนกิน
“ถ้าจะรับคนงานหญิงเพิ่ม เราก็ควรเตรียมที่พักให้พวกเธอนะคะ” อัยน์นารีบพูดต่อ แสร้งไม่รู้ไม่เห็นแววตาน่าหงุดหงิด “ไม่ใช่ว่าใส่ใจคนงานหญิงมากกว่าคนงานชายหรอกนะคะ แต่คุณมีคนงานชายมากเกินไป จะให้ผู้หญิงแค่คนสองคนไปนอนตึกแถวที่พวกคนงานชายอยู่ร่วมชายคามากกว่ายี่สิบคนคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่”
“จะรับแค่คนสองคนเองหรือ”
“เท่าที่ดู คุณจัดระเบียบงานไว้ดีแล้วนี่คะ งานทุกอย่างก็มีคนงานชายทำหมดแล้ว ฉันไม่อยากรับคนงานเข้ามาทำหน้าที่ซ้ำซ้อน จะพานทำระบบการทำงานของคนที่นี่รวนเปล่าๆ ”
วูบหนึ่ง อัยน์นาเห็นประกายพึงพอใจในตาเขา
“เรื่องรับคน จัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ ส่วนเรื่องที่พัก...อันที่จริง ฉันเองก็คิดไว้แล้ว ชั้นสี่ของอาคารนี้ยังว่างอยู่หลายห้อง ให้คนงานหญิงไปอยู่บนนั้นน่าจะเหมาะที่สุด” เขาเลื่อนมือขึ้นปัดปอยผมที่หล่นลงปรกหน้าเธอขึ้นเหน็บหูให้แล้ววางมือนิ่งค้าง...ชวนให้ใจตุ้มๆ ต่อมๆ ว่าจะมาไม้ไหน
ความชิดใกล้ทำให้อัยน์นาได้กลิ่นราตรีดิบเถื่อนทว่ายวนเย้า นัยน์ตาสีนิลเผลอจ้องมองตามนัยน์ตาสีเทาลึกลับ จนสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายลดสายตาลงมองริมฝีปากเธอ แววตาไหวระริก
เจ้าของผิวนวลนิ่มกลั้นหายใจเฉียบพลัน ไม่รู้ตัวสักนิด ว่าตอนนี้แววตาเธอดูประหม่า...น่าแกล้งอีกแล้ว
“คฤหาสน์หลายๆ หลังก็นิยมให้คนรับใช้ชายหญิงนอนที่ชั้นใต้หลังคา” พ่อค้าหนุ่มยังคงเอ่ยต่อไปอย่างเชื่องช้า “จัดที่พักให้ ‘คนงานหญิง’ แบบนี้ ภรรยาจะขัดข้องหรือเปล่า”
ไม่ทันที่เธอจะอ้าปากเออออแล้วชวนเขาออกจากห้องแสนมิดชิดห้องนี้ ก็ต้องสะดุ้งเพราะฝ่ามือหนาๆ อีกข้างเลื่อนลงโอบรอบเอว รั้งร่างเธอเข้าแนบชิด
“ไซรัส!” คนโดนกอดอย่างอุกอาจหลุดเรียกชื่อเขาออกมาสองคำ แล้วก็ต้องกลืนเก็บคำพูดตัวเองลงคออย่างรวดเร็วเพราะแววตาจับจ้อง คล้ายรอดูว่าเธอจะพูดอะไร
พอเธอไม่พูด เขาก็เป็นฝ่ายพูดต่อเสียเอง
“คิดถึงเสียงเรียกแบบนี้ยังไงก็ไม่รู้สิ” น้ำเสียงเขาตอนนี้ฟังดูคมเข้มแต่แฝงไว้ด้วยสำเนียงหยอกเย้า “ต่อไปเราเรียกกันแบบนี้ดีไหม ฉันเรียกเธออัยน์นา เธอเรียกฉันไซรัส”
“คุณอยากให้ฉันเรียกชื่อมากกว่าเหรอคะ”
“เรียกสิ”
พอโดนบอกให้เรียกชื่อแล้วจ้องมองแบบนี้ ริมฝีปากที่จะพูดชื่อเขา ก็ขยับอย่างยากเย็น
เธอพยายามอยู่พักหนึ่ง ในที่สุด สองพยางค์สั้นๆ ก็หลุดลอดริมฝีปากนุ่มนิ่มออกมาอย่างน่าฟัง
“...ไซรัส...”
“อัยน์นา” เขาเรียกชื่อเธอตอบ น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนเกินคาด
ท่ามกลางห้องกว้าง หนึ่งชาย หนึ่งหญิง ยืนสบตากัน ร่างกายแนบสนิท บรรยากาศดูเป็นใจ ซ้ายมือคือเตียงกว้าง...
ไม่นานเกินรอ เจ้าของชื่อไซรัสก็ถามคำถามหน้าไม่อาย สีหน้ายากจะคาดเดาว่าแกล้งเย้าเล่นหรือเอาจริง
“วันนี้เรายกเลิกกิจกรรมช่วงบ่ายทั้งหมดแล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกันในนี้ดีไหม”
“นายท่าน นายหญิง พวกสาวใช้มากันแล้ว ตอนนี้ยืนรอกันอยู่ที่ห้องรับรองห้องใหญ่ขอรับ” เสียงเรียกจากโทมัส ดังขึ้นอย่างได้จังหวะ
ต้องขอบคุณที่ก่อนออกมากับไซรัส เธอกำชับโทมัสไว้ ว่าถ้าพวกสาวใช้ที่สมัครเข้าทำงานที่นี่มาถึงเมื่อไหร่ ให้พาทุกคนไปรอที่ห้องรับรองห้องใหญ่แล้วรีบมาตามทันที
“ให้คนอื่นรอนานๆ คงไม่เหมาะ...” เธอคลี่ยิ้มให้ คล้ายจะบอกให้เขารีบปล่อยตัว
“น่าเสียดาย” คนตัวสูงกว่าออกความเห็นอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนโอบเอวพาเธอเดินไปส่งที่หน้าห้อง แล้วเปิดประตูให้ด้วยแววตาที่ชวนให้อัยน์นารู้สึกหมั่นไส้เสียยิ่งกว่าน้ำเสียงตอนเขาเอ่ยประโยคเมื่อครู่
บทล่าสุด
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 97
“อยู่ที่นี่เราไม่เรียกต้นห้อง ไม่เรียกสาวใช้ ไม่เรียกคนรับใช้ ทุกคนอยู่ในฐานะพนักงานค่ะ” อัยน์นาอธิบาย “แต่ละคนจะมีหน้าที่รับผิดชอบคนละอย่าง ไม่ก้าวก่ายภาระการงานกันและกัน ไม่มีการใช้งานเกินหน้าที่”“ฟังดูเป็นระบบแบบพ่อค้าพ่อขายเต็มที่เลยนะคะ” คนฟังออกความเห็นอย่างอดไม่ได้อัยน์นาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงฟังดูสบายๆ ดูสดใสจากใจจริง“ก็ฉันเป็นภรรยาพ่อค้านี่คะ”“แต่เป็นพ่อค้าที่มีความสามารถ แล้วก็สง่างามเสียยิ่งกว่าขุนนางคนไหน” มาธากล่าวแก้พออีกฝ่ายพูดถึงไซรัสขึ้นมาแบบนี้ อัยน์นาก็เหมือนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแตกต่างจากมาธา ที่ดูเหมือนจะมีเรื่องอยากพูดเต็มไปหมด“หลังจากคุณหนูขึ้นรถม้าออกจากบ้านมา ท่านผู้หญิงก็เรียกดิฉันเข้าไปพบ” มาธาเริ่มเล่า น้ำเสียงอัดอั้น “ท่านพูดไม่ทันจะจบ ดิฉันก็เดาได้ ว่าอยากกดดันให้ออกจากบ้าน ดิฉันก็เลยชิงลาออกมา”“ตายจริง” อัยน์นาไม่ได้ตกใจ เธอรู้สึกแย่แทนมาธาต่างหาก มาธาทำงานอยู่ที่นั่นตั้งแต่ยังเล็ก อยู่มาตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเกิดเสียอีก เรียกได้ว่าเป็นคนเก่าคนแก่คนหนึ่ง ต่อให้มาธาเคยเป็นต้นห้องให้เธอตามคำสั่งเจ้ากรมการเมืองแล้วอย่างไร นั่นใช่เหตุผลที่ท่านผู้หญิงควรแล้
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 96
เมื่ออัยน์นาคล้อยหลัง ไซรัสก็ออกจากห้องนอน เดินลงบันได มุ่งหน้าเข้าหาห้องทำงานช่วงที่เดินผ่านห้องรับรองห้องใหญ่ซึ่งเวลานี้ปิดประตูแน่นสนิท เขาอดคิดไม่ได้ ว่านายหญิงคนใหม่ของอาคารหลังนี้คงไม่อยากให้เขาหรือใครเข้าไปรบกวน เพราะต้องการใช้บ่ายวันนี้เฟ้นหาคนงานหญิงคนใหม่ที่ตัวเองจะไว้ใจได้...ฟังจากที่เธอพูดวันนี้ เขาก็เดาออกทุกอย่างอัยน์นารู้แล้วว่าที่นี่วางระบบการทำงานไว้ลงตัวดีอยู่แล้ว จึงตระหนักว่าไม่ควรก้าวก่ายให้วุ่นวาย ทั้งอย่างนั้นก็เต็มใจจะรับคนงานหญิงเข้ามาตามที่เขาเสนออีกสองรายมองเผินๆ เหมือนจะทำเพื่อรักษาน้ำใจคนที่มาสมัครงาน และเป็นการถนอมน้ำใจ รับความปรารถนาดีจากเขาด้วยการยอมรับคนเข้ามาช่วยดูแลตัวเธอเองในเรื่องจุกจิก อาทิ การเตรียมน้ำให้อาบ การเตรียมเสื้อผ้า การช่วยแต่งตัวแต่งหน้า การคอยเป็นตัวกลางติดต่อระหว่างเธอกับใครต่อใครแต่เขาแน่ใจว่าไม่ใช่แบบนั้นด้วยลักษณะนิสัยอย่าง ‘คุณหนูอัยน์นา’ เอาเข้าจริงแล้ว สาวน้อยแรกแย้มนางนี้ ก็แค่อยากให้ที่นี่มีคนที่เรียกได้ว่าเป็นคนของตัวเองจริงๆ เสียบ้างพ่อค้าหนุ่มเดินเข้าห้องทำงาน ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งมาร่วมสองเดือนครึ่ง จ้อ
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 95
ดูไซรัสจะแปลกใจไม่น้อยเพราะสิ่งที่เธอพูดเขาประคองร่างเธอให้หันหน้าเข้าหา จ้องลึกลงในตา“คนงานหญิง?”“ค่ะ” อัยน์นาตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนเคย ทั้งที่ตอนนี้ นอกจากจะสงสัยว่าเขาจะถามทำไมแล้ว ในใจยังนึกหวั่นว่าเขาจะคิดอะไรพิเรนทร์ๆ ขึ้นมาจริงๆ “ทำไมเหรอคะ”“ทำไมถึงเรียกว่าคนงานหญิง”เพราะแววตาเขาดูสนใจใคร่รู้มากกว่าจะคิดอย่างอื่น อัยน์นาถึงค่อยผ่อนคลายลง“ก็ที่นี่ไม่มีคนรับใช้ชายไม่ใช่เหรอคะ” เธอคิดอย่างนี้จริงๆ “ในเมื่อที่นี่ไม่มีคนรับใช้ จะให้เรียกคนงานที่รับเข้ามาใหม่ว่าสาวใช้ได้ยังไงกัน ทั้งดูแปลกๆ ทั้งดูไม่ยุติธรรมยังไงก็ไม่รู้”“แต่ถ้าดูตามหน้าที่ ก็ควรเรียกสาวใช้ไม่ใช่รึ”“ถ้าดูจากสถานการณ์ของคุณ ฉันว่าไม่ควร คุณคงไม่อยากให้ทุกคนที่ทำงานที่นี่อยู่ก่อนแล้วกับคนที่จะรับเข้ามาใหม่เกิดสับสน วางตัวลำบาก หรือแบ่งแยกชนชั้นกันใช่ไหมคะ” บอกแล้ว เจ้าของร่างอ้อนแอ้นก็รีบเลื่อนมือขึ้นกุมมือแข็งแกร่ง แล้วกลับหลังหันตั้งใจจะพาตัวเองกับชายคนนี้ออกจากสถานการณ์ล่อแหลม แต่กลับโดนอีกฝ่ายดึงเข้าสวมกอดจากด้านหลัง “ภรรยารอบคอบอย่างนี้ เห็นทีต่อไปคงต้องรบกวนให้ช่วยดูแลเรื่องคนงานแทนซะแล้ว” ลมร้อนๆ ที่ราดร
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 94
หลังร่วมโต๊ะอาหารกลางวันในห้องไม่ใหญ่ไม่เล็กบนชั้นสอง ไซรัสก็พาเธอเดินสำรวจอาณาจักรที่เขาครอบครองด้วยตัวเอง นัยว่าถ้าติดใจสงสัยเรื่องไหนให้ถามเขาได้เต็มที่ และอัยน์นาก็ยินดีใช้สิทธิ์นี้แม้จะรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นเพียงสิ่งที่เขาอยากให้เธอได้ยิน อยากรู้...ว่าเขาจะอธิบายข้อสงสัยยิบย่อยในใจเธออย่างไรบ้างเขาพาเธอเดินดูทุกอย่างไล่จากตึกแถวสามชั้นสองหลังที่เพิ่งซื้อ...ตึกแถวทั้งสองหลังที่ว่านี้ตั้งโอบรับตึกหลักซึ่งปลูกเป็นอาคารสี่ชั้นที่ใหญ่โตโอ่โถงกว่าอาคารจำนวนชั้นเท่ากันหลังอื่นๆ ถึงหนึ่งในสามเท่า มองภาพรวมจากลานน้ำพุแล้ว ตึกแถวสามชั้นทั้งสองหลังชวนให้นึกถึงภูเขาสองลูกย่อมที่หนุนอยู่หลังเขาลูกใหญ่ คำอธิบายที่หลุดลอดจากริมฝีปากไซรัสไม่มีอะไรน่าสนใจ พวกมันฟังดูเหมือนสิ่งที่พ่อครัวกับโทมัสและคนงานรายอื่นๆ เคยพูดไม่มีผิด ชวนให้เดาได้ว่าเขาน่าจะเคยอบรมผู้ติดตามและคนงานเกี่ยวกับการตอบคำถามเรื่องเหล่านี้ถัดจากด้านนอกตัวอาคารคือโถงกว้างที่ดัดแปลงเป็นร้านค้า อัยน์นาพบว่าไซรัสแบ่งพื้นที่ส่วนนี้เป็นสองส่วนเท่าๆ กัน ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่น้อย ส่วนหนึ่งค้าขายแพรพรรณ มีโต๊ะให้คำปรึกษาเรื่องบริ
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 93
อันที่จริง ก่อนที่จะแต่งงาน ท่านเจ้ากรมเรียกเธอเข้าไปคุยทุกเรื่องเกี่ยวกับ ‘ว่าที่ลูกเขย’ มาแล้ว และเธอก็ยืนยันไปแล้ว ว่าไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะเลือกอาณาจักรนี้และพ่อบังเกิดเกล้าไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาบอกว่าเป็นชนชั้นล่างในหมู่ชนชั้นล่างของอาณาจักรนี้ เรื่องที่บอกว่าเอาอัญมณีมาจากที่ไหน เรื่องที่บอกว่ารู้จักกับใครที่ไหนอย่างไรบ้าง ต้องการอะไร มีแผนการมีความคิดความอ่านแบบไหน กระทั่งข้อมูลทุกอย่างที่สืบค้นได้ด้วยตัวเอง ท่านเจ้ากรมก็บอกเธอหมดแล้วทุกเรื่อง“ท่านได้เล่าให้ฟังไหม ว่าอัญมณีในร้านนี้ มาจากไหน”“เรื่องนี้คุณพ่อไม่ได้พูดถึงหรอกค่ะ”ไซรัสค้นลึกลงในตาเธออัยน์นาคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้คนตรงหน้า แน่ใจว่าเขาจะไม่พบร่องรอยอะไร “ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องพวกนี้ล่ะคะ”“เพราะฉันอยากรู้ ว่าต้องเริ่มเล่าอะไรต่อมิอะไรให้เธอฟังตั้งแต่ตรงไหน” บอกแล้ว คนพูดเหมือนจะไขทุกข้อข้องใจให้เธอวันนี้ ก็โอบเอว พาเธอเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุด “อัญมณีทุกชิ้นที่เรามี มาจากแหล่งอัญมณีนอกอาณาจักร” เขาขยับริมฝีปากเล่า น้ำเสียงจริงจัง “พวกมันมาจากโพรงดินหลังแนวเขาทางตอนเหนือของอาณาจักรนี้...พ
เล่ห์รักเจ้าชายอสูร บทที่ 92
“นายท่านมีเรื่องอยากปรึกษานายหญิง...” ผู้จัดการร้านหนุ่มขยับริมฝีปากพูด หลังนิ่งงันไปชั่วครู่“พอจะรู้ไหมจ๊ะ ว่าเรื่องอะไร” เธอเจตนาถามลองเชิงไม่แปลกใจนักที่อีกฝ่ายเลือกคลี่ยิ้มน้อยๆ แล้วผายมือคล้ายเชื้อเชิญให้เธอเดินนำออกจากห้องครัว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เชิญนายหญิงที่ห้องทำงานนายท่านดีกว่า นายท่านน่าจะตอบคำถามนี้ได้ดีกว่ามากนัก”คนคนนี้มีส่วนคล้ายคนน่าโมโหนั่นจริงๆ นั่นแหละอัยน์นาพยักหน้าน้อยๆ ให้อีกฝ่ายแทนการรับรู้ ก่อนก้าวขาเดินนำอย่างไม่รีบร้อน สองขาก้าวไป ในใจก็อดคิดไม่ได้ ว่าหลักการ ‘ดูนายให้ดูบ่าว’ ที่มีมาแต่โบราณช่างน่าอัศจรรย์นายบ่าวมักเรียนรู้จากกันและกัน...คนเราจะสนิทสนมรู้ใจกันได้ ต้องมีบางสิ่งคล้ายคลึงกัน...ทั้งๆ ที่เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงหลักการง่ายๆ แต่กลับใช้ดูคนได้แม่นนักอัยน์นาก้าวขาเดินตามการชี้นำจากคนเดินตาม มุ่งหน้าเข้าหาสถานที่ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีใครรออยู่ ไม่นานนักก็มาถึงห้องห้องหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่สุดทางเดินกรุพื้นและผนังสีดำสนิทแค่ดูจากข้างนอก เธอก็พอจะเดาออก ว่าห้องที่อยู่ด้านหลังประตูบานคู่สลักลายขนปีกสวยแปลกตาห้องนี้ กว้างขว
บางทีคุณอาจจะชอบ
สามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์4.5K viewsจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้1.1K viewsทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง
กัญจารีย์1.5K viewsฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.6K views5/B เกาะร้างต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก659 viewsทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ
กัญจารีย์9.5K viewsขวัญรดาลูกแม่ค้า
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.1K viewsทะลุมิติอยู่ในร่างหญิงปัญญาอ่อนซ้ำยังต้องแต่งงานกับบุรุษใบ้
กัญจารีย์3.3K views
