INICIAR SESIÓNตอนที่ 24: เบาะแส
เสียงโลหะกระทบกันเงียบลงแล้ว เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่ลอยตามลม กับเสียงครางของทหารที่บาดเจ็บ ส่วนผู้ที่ไร้ลมหายใจก็ถูกลากมากองรวมกันริมทางอย่างไม่ไว้หน้า
หวังเจินซานยืนกอดอกมองหวังเย่าฉีที่ย่อกายอยู่ข้างซากศพ ผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ปิดจมูกเอาไว้แน่น ทำการพลิกศพของพวกโจรชั่ว
“ไม่น่าไว้ใจเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย” อ๋องผู้เป็นหมอพึมพำไปเรื่อย “กองโจรที่ไหนจะมีรองเท้าหนังเช่นนี้ อีกทั้งฟันก็ครบทุกซี่ สุขภาพดีกว่าทหารของเราบางนายเสียอีก”
“เจ้าจะพูดอะไร”
“กระหม่อมกำลังจะทูลว่า...” หวังเย่าฉีหยิบลูกธนูที่หักครึ่งออกมาจากกองซากศพ ชูขึ้นให้หวงตี้ดู “หัวธนูนี้ตีด้วยเหล็กของแคว้นเราพ่ะย่ะค่ะ”
หวังเจินซานรับมาพิจารณา ตราของกองสรรพาวุธที่ควรประทับอยู่ตรงโคนถูกขูดออกอย่างร้อนรน ขูดไม่หมดเสียด้วยซ้ำ ยังเหลือรอยขีดเส้นแรกให้เห็นเลือนราง ส่วนดาบที่ทหารนำมาถวายอีกเล่มก็เป็นทรงที่ใช้ในแคว้นเยี่ยน ตราประจำกองถูกขูดเกลี้ยงเช่นเดียวกัน
ธนูของแคว้นหาน ดาบของแคว้นเยี่ยน ถูกขูดตราอย่างเร่งรีบและทำได้ไม่เนียน
“ผู้วางแผนอยากให้ใครเป็นฝ่ายเข้าใจผิดกันแน่” หวังเจินซานเอ่ยเรียบ ๆ เหมือนถามตัวเอง “หากข้าจะสงสัยแคว้นเยี่ยน ชาวเยี่ยนก็จะสงสัยแคว้นหานที่ปล่อยธนูของตัวเองมาให้โจร แต่ไม่ว่าจะเป็นใครที่อยู่เบื้องหลัง ก็ล้วนสร้างความคลางแคลงใจระหว่างทั้งสองแคว้น ช่างเป็นแผนที่ประหยัดแรงดีเสียจริง”
“แล้วพวกเราจะ...”
“ไม่ทำอะไรทั้งนั้น” หวังเจินซานวางลูกธนูลง “ไม่ส่งหนังสือประท้วง ไม่ส่งสารไปที่ท้องพระโรงเยี่ยน หวงฉีสั่งทหารให้ปิดปาก ฝังศพโจรเสียตรงนี้ วันนี้ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น”
“แต่ฝ่าบาท หากหมิงจูหวงโฮ่วไม่ทรงทราบ—”
“มีหรือที่นางจะไม่ทราบ ไม่ช้าก็เร็วนางจะรู้อยู่ดี”
หวังเย่าฉีอ้าปากจะเถียงแต่ก็ปิดลง เมื่อสบกับสายตาของพี่ชายที่ไม่ได้ดุดันแต่ก็ไม่ได้ให้โอกาสต่อรองเช่นกัน หมอหลวงจู้จี้จึงได้แต่ยัดผ้าเช็ดหน้ากลับเข้าแขนเสื้อ แล้วเดินกลับไปเตรียมยาสำหรับทหารที่บาดเจ็บต่อ
เหลือเพียงหวังเจินซานที่ยังคงมองดาบเล่มนั้น
รูปทรงของมัน...เขาเคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ในสนามรบ แต่เป็นที่ลานประลองในแคว้นเยี่ยน หรืออาจจะเป็นในค่ำคืนที่ท่านราชครูกัวเอ่ยถึงกองทหารเก่าที่ตระกูลของตนเคยควบคุมดูแล พลางจิบสุราแล้วหัวเราะว่ากองทหารนั้นมีฝีมือแต่ไร้กฎระเบียบ ราวกับเอ่ยถึงเรื่องเล่นที่ผ่านไปนานแล้ว
อาจเป็นเพียงความบังเอิญ ดาบทรงนี้ใช้กันทั่วแคว้นเยี่ยน หวังเจินซานบอกตนเองเช่นนั้น และเก็บความคิดนี้ไว้ในที่ที่ลึกที่สุด ยังไม่ถึงเวลาหยิบออกมา
“เปลี่ยนเส้นทางไปที่เจิ้งสือ”
หวงฉีเงยหน้ามองอย่างประหลาดใจ เมื่อวานยังรีบร้อนเร่งกลับแคว้นหานแทบจะไม่พัก “พ่ะย่ะค่ะ”
“มีทหารบาดเจ็บ ล้อรถม้าก็เสียหาย” หวังเจินซานตอบอย่างไร้อารมณ์ ทั้ง ๆ ที่ล้อรถม้ายังสมบูรณ์ดี แต่ไม่มีใครกล้าทักท้วง “ที่ค่ายของชุนอ๋องมีหมอทหารและช่างซ่อม แวะพักสักคืนก็สมเหตุสมผลดี”
ค่ายทหารเจิ้งสืออยู่ไม่ไกลนัก ชุนอ๋องออกมารับขบวนด้วยตนเอง ท่าทางสุขุมเช่นเคยแต่คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อมองเห็นทหารตามเสด็จได้รับบาดเจ็บ เขาน้อมรับเสด็จหวังรั่วหวงตี้ และไม่เอ่ยถามสิ่งใดจนกระทั่งถูกพาเข้ามาในห้องที่ปิดประตูมิดชิด
“เกิดเรื่องในเขตแดนของเยี่ยน” หวังเจินซานเล่าสรุปความ “ข้ายังไม่ต้องการให้เป็นเรื่องใหญ่ ชุนอ๋องเข้าใจเจตนาข้าหรือไม่”
“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ” ชุนอ๋องก้มหน้ารับ แล้วก็เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ “แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่กระหม่อมคิดว่าฝ่าบาทควรทรงทราบ...”
ก่อนที่จะเอ่ยต่อ ชายาชุนอ๋องก็ก้าวเข้ามาพร้อมถาดชาและกล่องผ้าไหมใบเล็ก หลินหลานอิงถวายความเคารพด้วยท่าทีสงบกว่าครั้งก่อนที่เคยพบกัน แต่แววตายังคงระมัดระวัง ผู้เป็นสามีพยักหน้าให้นางจึงกล้าพูดเรื่องที่พบเจอเมื่อเร็ว ๆ นี้ออกมา
“หม่อมฉันดูแลบัญชีกิจการชายแดนมาหลายปี” นางเอ่ยเสียงเบา “ตั้งแต่ต้นปี ร้านผ้าหลายแห่งตามแนวชายแดนมีการค้าขายที่ผิดปกติ ทั้ง ๆ ที่ผ้าไม่ได้ขายออกเลยแม้แต่ผืนเดียว และผู้ที่จ่ายล่วงหน้าไม่เคยมารับของ...เงินแบบนั้นมักไม่ใช่เงินของพ่อค้า”
หวังเจินซานไม่ได้ตอบทันที แต่จากที่ฟังคำบอกเล่า...การค้าผ้าไหมนี้เหมือนจะเป็นแหล่งเงินของใครสักคน...พลางมองกล่องผ้าไหมในมือนาง ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องบางอย่างที่เคยได้ยินมา
“ที่ร้านของท่านมีไข่มุกขาวสักเม็ดหรือไม่ ไม่ต้องใหญ่ แต่ต้องกลมและไร้รอยตำหนิ”
หลินหลานอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดกล่องผ้าไหมออก ข้างในมีไข่มุกขาวนวลเม็ดหนึ่งวางอยู่บนผ้าสีน้ำเงินเข้ม ราวกับนางเตรียมไว้ก่อนแล้ว หรือไม่ก็แค่เดาใจหวงตี้ได้ล่วงหน้า
“เม็ดเดียวก็พอ” หวังเจินซานรับกล่องไข่มุกมาปิดฝา “นางต้องเข้าใจเจตนาของข้า”
หมิงจูหวงโฮ่วไม่นานคงรู้ข่าวที่เกิดขึ้นกับตน หากนางรู้เข้าก็เกรงว่าจะเป็นกังวล ไข่มุกเม็ดนี้จึงเป็นดั่งสารที่หวังรั่วหวงตี้ส่งไปถึงนาง
ไม่ต้องมีลายมือ เพียงไข่มุกเม็ดเดียวที่ส่งกลับไปในเวลาเกิดความโกลาหล ก็เพียงพอจะบอกว่าตนปลอดภัย อย่าเพิ่งตื่นตระหนก เขารู้ว่านางจะเข้าใจ
ราชองครักษ์เงาสองนายถูกส่งตามหวังเจี่ยเล่อไปทางใต้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ ส่วนผู้ส่งสารที่ชุนอ๋องไว้ใจที่สุดก็ออกจากค่ายตอนใกล้ค่ำ มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงแคว้นเยี่ยนพร้อมกล่องผ้าไหมใบเล็กซ่อนอยู่ในอกเสื้อ
หวังเจินซานยืนมองทิศเหนือที่ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว ทหารของเขาเรียงเตียงนอนกันอยู่ที่ลานค่าย กลิ่นเลือดยังติดจมูกอยู่ ภายในใจกำลังทบทวนเรื่องทั้งหมดให้ถ้วนถี่
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย
กระแสเงินที่ผิดปกติ ธนูของแคว้นหาน ดาบของแคว้นเยี่ยน แผนที่ประหยัดแรงจนเกินไป ล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่ามีใครบางคนอยู่ในที่ที่ทั้งสองแคว้นไม่ทันมอง
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







