Share

ตอนที่ 23: ลอบทำร้าย

last update publish date: 2026-11-18 11:19:23

ตอนที่ 23: ลอบทำร้าย

เมื่อวันเดินทางกลับมาถึง ขบวนส่งเสด็จยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ ก่อนจะเสด็จกลับหวังรั่วหวงตี้เข้าไปทูลลาจางโตวหวงตี้เพื่อรักษามารยาท และธรรมเนียมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในการอำลา สิ่งที่รู้คือจางโตวหวงตี้พยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อที่จะตามหวังรั่วหวงตี้แต่ด้วยวรกายที่ไม่สมบูรณ์ทำให้พระองค์ล้มไม่เป็นท่าอยู่ข้างพระแท่นบรรทม...

หมิงจูหวงโฮ่วมาส่งเสด็จหวังรั่วหวงตี้ถึงประตูเมืองหลวง กล่าวอย่างเป็นทางการและมองขบวนเสด็จหายไปจนลับตาจึงกลับเข้าวังหลวง ไม่มีสิ่งใดที่มากมายไปกว่านี้ ไม่มีถ้อยคำหวานล้ำเอื้อนเอ่ยต่อกัน ในใจวูบโหวงอาจเพราะครั้งนี้เป็นครั้งที่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานที่สุด และอาจเพราะหวงตี้ต่างแคว้นรับทราบถึงความเศร้าที่ก่อเกิดในใจนาง เมื่อคืนนี้จึงแอบเข้ามาในตำหนักและเอ่ยบางอย่างทิ้งเอาไว้

‘ไม่ได้เจอหน้ากัน แค่ยังเชื่อใจกันก็พอ นี่เป็นเพียงการกล่าวลา ไม่ใช่การจากลา’

จริงอย่างที่หวังเจินซานกล่าวว่านี่คือการกล่าวลามิใช่การจากลา ในวันหน้าอย่างไรเสียบุรุษผู้นั้นก็จะดิ้นรนกลับมาหานางอีกจนได้

การเดินทางกลับแคว้นของหวังรั่วหวงตี้ในคราวนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันและไร้ชีวิตชีวาต่างจากตอนมาอย่างสิ้นเชิง ผู้เป็นหวงตี้ทำตัวเกียจคร้านหลบอยู่ในรถม้า ทั้ง ๆ ที่ตอนมาควบม้ามาเองด้วยใจที่เร่งรีบ กลับไปคราวนี้คงมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ ขุนนางคงหาเรื่องมาให้ถึงตำหนักแค่คิดก็ปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ ก็แย่งชิงขึ้นมาเพื่อนั่งบัลลังก์ดังนั้นก็ต้องก้มหน้าทำหน้าที่ของตนไป

แต่ทว่ายังไม่ทันพ้นเขตแดนแคว้นเยี่ยนก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ทหารที่อารักขาส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย หวังเจินซานที่อยู่ในรถม้าก็สามารถคาดการณ์ได้ในทันทีว่าเกิดสิ่งใดขึ้น บุรุษที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วนกระชับดาบ ก่อนจะออกจากรถม้าและพบว่ามีการลอบทำร้ายเกิดขึ้น ทหารของตนกำลังต่อสู้กับกองโจรไม่ทราบฝ่าย โพกผ้าปิดหน้าปิดตา แต่กระนั้นหวังเจินซานก็ไม่อาจนิ่งดูดายออกกระบวนท่าต่อสู้กับเจ้าพวกสุนัข

ลอบกัดอย่างไม่หวั่นเกรง

“หลบก่อนเถิด อย่าเพิ่งออกมาเลย” หวังเจี่ยเล่อเข้ามาประชิดกายหวงตี้และกล่าวด้วยความปรารถนาดี แต่มีหรือที่หวังเจินซานจะเชื่อฟัง

“เจ้าต่างหากที่ต้องหลบ” หวังเจินซานผลักร่างของน้องชายต่างมารดาหลบคมดาบจากด้านหลังและสังหารโจรชั่วที่ดักทำร้าย ก่อนจะหันไปมองหวังเจี่ยเล่อที่มีสีหน้าตื่นตระหนกเพราะเกือบพลาดท่า

“ตามให้รู้ว่าเป็นคนของใคร” หวังเจินซานออกคำสั่ง และหวังเจี่ยเล่อก็ทำตามโดยพลันไม่นึกแย้งสิ่งใดอีก ใจนึกอยากจะโขกศีรษะกับพื้นเพราะลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้หวงตี้ผู้นี้สร้างวีรกรรมใดไว้บ้างทั้งในสนามรบและวังหลวง ในเมื่อหวงตี้ดูแลตนเองได้ก็คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแล้วกระมัง ดังนั้นจึงทำหน้าที่ที่ตัวเองถนัดที่สุดอย่างการเค้นความจริง...

หวังเจินซานต่อสู้อย่างไม่ออมมือ ถ้าหากนี่คือกองโจรก็นับว่าเป็นกองโจรด้อยฝีมือที่อาจหาญมาประลองกับราชองครักษ์ของหวังรั่วหวงตี้ เพราะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามทุกอย่างก็จบลงพร้อมกับกองเลือดและซากศพ ทหารที่ติดตามหวังรั่วหวงตี้ได้รับบาดเจ็บบ้างประปราย ส่วนราชองครักษ์ที่ติดตามเป็นดั่งเงาไร้รอยขีดข่วน หวังรั่วหวงตี้ด้วยก็เช่นกัน

“หวังเจี่ยเล่ออยู่ที่ใด”

“ออกไปทางทิศใต้ขอรับ”

“อืม” หวังเจินซานไม่คิดถามสิ่งใดไปมากกว่านี้ มองซากศพที่เกลื่อนกราดพลางถอนหายใจ สร้างเรื่องอีกแล้วกระมัง นี่ยังไม่พ้นแคว้นเยี่ยนเสียด้วยซ้ำเรื่องนี้อาจเดือดร้อนถึงสตรีงามในวังหลวงแคว้นเยี่ยนก็เป็นได้

สุนัขชั่วที่ไหนมาทำแบบนี้กัน ช่างสร้างเรื่องลอบกัดได้เก่งกาจเสียจริง ทำการอุกอาจเช่นนี้จะมีเจตนาใดได้นอกเสียจากอยากเห็นสองแคว้นบาดหมางกัน

ช่างตื้นเขินนัก แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากเพราะพวกขุนนางทั้งสองแคว้นก็ไม่ได้ฉลาดจนมีวิจารณญาณในเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างแน่นอน

“ฝ่าบาท...ทรงเป็นอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

หวังเจินซานมองหวังเย่าฉี อ๋องอีกคนที่ติดตามมา ใบหน้าอ๋องผู้นี้มีเหงื่อผุดพราย ความตื่นตระหนกฉายชัดในดวงตา เนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ซึ่งก็ไม่ได้แปลกอะไรเพราะหวังเย่าฉีไม่สันทัดในเรื่องพรรค์นี้เสียเท่าใด แต่เรื่องต่อจากนี้ต่างหากที่สันทัด

“เปลี่ยนฉลองพระองค์ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะตรวจดูว่าได้รับบาดเจ็บที่ใดหรือไม่ โลหิตโทรมกายเช่นนี้ไม่น่าไว้ใจเลย กระหม่อมไปเตรียมยาดีกว่าประเดี๋ยวไม่ทันการณ์ ฝ่าบาทรอสักครู่เถิด”

หวังเย่าฉีเป็นหมอ และเป็นหมอที่จู้จี้น่ารำคาญเช่นกัน...นี่ต่างหากคือสิ่งที่หวังเย่าฉีถนัด บางครั้งหวังเจินซานก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่น้องใกล้ชิดของตนไม่มีใครที่พอดีเลย หวังเจี่ยเล่อก็ล่องลอยไร้แก่นสาร เกี้ยวนารีเมาสุราไปวัน ๆ ส่วนหวังเย่าฉีก็เคร่งตำรายึดแต่กฎระเบียบน่ารำคาญ อีกคนก็มากไปอีกคนก็น้อยเกินไป ไม่มีสิ่งใดที่พอดีเลย

“หวงฉี” หวังเจินซานเรียกคนสนิทที่อยู่ไม่ห่างกาย “ซีเฉิงปลอดภัยใช่หรือไม่”

“พ่ะย่ะค่ะ เข้าเขตแดนแคว้นหานแล้ว องครักษ์เงาอารักขาไปที่เมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หวังเจินซานพยักหน้ารับเบา ๆ หวังซีเฉิงที่เดินทางมาก่อนปลอดภัยก็คลายกังวลมาได้ข้อหนึ่ง ตอนนี้เรื่องที่หวังเจินซานกังวลคือเรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเสียมากกว่า ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูใครบ้างในตอนนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status