Home / รักโบราณ / เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม / ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

Share

ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

last update publish date: 2026-11-19 10:55:23

ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

ก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกต

ความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอด

คนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับประตูหลังตำหนักตัวเอง และในตอนนี้ท่านพี่ของนางก็แต่งตัวเป็นคนคุ้มกัน โดยมีถางเป้ยกับขันทีหนุ่มซื่อบื้ออีกคนปลอมเป็นคนรับใช้ ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำอยู่ด้านหลัง เพราะกลัวว่าเรื่องนี้จะแตกเข้า

แต่ใครสนกัน

“ท่านพี่ ท่านยังทำหน้าเคร่งขรึมถึงเพียงนี้ กลัวคนจะไม่รู้หรือว่าเราลอบทำสิ่งใดกันอยู่” อิ่งหรงกระซิบ

“ข้าเกิดมาเป็นทหาร เคร่งขรึมบ้างถือว่าปกติ อีกอย่างใครจะเหมือนเจ้า หาเรื่องใส่ตัวอยู่แท้ ๆ แต่กลับยังทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้อยู่” เขาตอบเสียงต่ำ “ไหนเจ้าบอกว่าจะไปดูที่นา แต่เจ้าไม่ได้บอกว่าเพราะเหตุใด”

นางไม่ได้ตอบทันที ใจนึกถึงเสียงของหวังเจินซานในท้องพระโรงวันนั้น ‘ไม่ได้ตั้งใจสอดมือเข้าไปเลิกพรมที่พวกท่านซ่อนซากศพเอาไว้’ เขาพูดกับขุนนาง แต่ตากลับจ้องมาที่นาง

ส่วนอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางออกมาเอง คือเรื่องที่นางไม่ได้บอกพี่ชาย ในท้องพระโรงเมื่อวันก่อน ท่านราชครูไม่ถามเลยว่าใครเป็นผู้ลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ ราวกับรู้ดีอยู่แก่ใจว่าผู้ใดเป็นคนบงการเรื่องพวกนี้

ยามสายตะวันขึ้นสูงเมื่อพวกเขาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งห่างจากเมืองหลวง นางสังเกตเห็นทันทีว่าที่นาสองข้างทางผิดปกติ ทุ่งข้าวถูกล้อมด้วยรั้วไม้ใหม่เอี่ยม ไม่มีชาวนาก้มตัวเกี่ยวข้าวเหมือนที่เคยเห็นในหมู่บ้านอื่น มีแต่ชายฉกรรจ์ในเสื้อผ้าไม่ใช่ชาวไร่ ยืนถืออาวุธเดินวนตรงขอบรั้ว

“นั่นไม่ใช่คนทำนา” พี่ชายของนางพูดเสียงเรียบ

“ข้ารู้”

พวกเขาขอน้ำดื่มที่บ้านหลังแรกริมทาง ผู้เฒ่าที่เปิดประตูมีใบหน้าแดงเพราะแดด แต่ตากลับซีดเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน เขามองกลุ่มคนแปลกหน้าด้วยความระแวง จนอิ่งหรงต้องล้วงถุงเงินใบเล็กออกมาวางบนโต๊ะ

“พวกเราเป็นพ่อค้า ผ่านมาทางนี้ อยากถามว่าที่นาตรงนั้นเป็นของใครหรือ”

ผู้เฒ่ามองถุงเงินแล้วมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง และสายตานั้นหยุดที่ท่าทางของพี่ชายอิ่งหรงนานผิดปกติ ก่อนจะพูดเสียงแผ่วว่า “ผู้ใหญ่บ้านตายไปตั้งแต่ปีกลาย ที่นาของพวกเราถูกซื้อ ซื้อด้วยเงินไม่ถึงครึ่งของราคาที่ควรเป็น ใครไม่ขายก็ถูกคนพวกนั้นมาเยี่ยมที่บ้านตอนกลางคืน”

“ผู้ซื้อคือใคร”

“คนพวกนั้นมาซื้อในนามพ่อค้าคนหนึ่ง แต่คนในหมู่บ้านมีหรือจะไม่รู้ว่าเขาคือใคร” ผู้เฒ่ากลืนน้ำลาย “คนพวกนั้นเป็นคนของคุณชายสี่ตระกูลกัว”

พี่ชายของอิ่งหรงไม่ขยับ แต่มือที่วางบนด้ามดาบบีบแน่นจนข้อนิ้วขาว อิ่งหรงเองไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลย ราวกับชื่อนั้นเป็นเพียงชื่อคนแปลกหน้า

“พวกที่ถืออาวุธนั่นเล่า”

“ทหารเก่าจากกองหนึ่งที่ถูกยุบตอนหมดสงคราม ชาวบ้านบอกว่าคุณชายสี่เลี้ยงไว้เป็นคนคุมที่นา แต่เมื่อต้นปีนี้พวกเขาหายไปครึ่งหนึ่ง ไม่กี่สัปดาห์ก่อนกลับมาไม่ครบ มีหลายคนที่เคยอยู่ที่นี่ไม่ได้กลับมาอีกเลย”

หลังเหตุลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้เมื่อสิบกว่าวันก่อนเท่านั้น...

ก่อนจะออกจากหมู่บ้าน ผู้เฒ่าพาพวกเขาไปยังโรงตีเหล็กหลังเล็กท้ายหมู่บ้านที่ช่างตีเหล็กสูงอายุกำลังนั่งอยู่เงียบ ๆ ข้างเตาที่ไม่มีไฟ เมื่ออิ่งหรงเอ่ยถาม ช่างเหล็กนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือชี้ไปที่ลังไม้ขนาดใหญ่หลังเตา

ในลังมีดาบหลายสิบเล่มและหัวธนูอีกนับร้อย ทุกชิ้นถูกขูดตรากองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน บางชิ้นขูดไม่หมดจนยังเห็นรอยขีดเส้นแรกอยู่

“พวกเขาจ้างข้าให้ขูดตราและลับให้คม จ่ายหนักมาก” ช่างเหล็กพูดช้า ๆ “ข้ารู้ว่าไม่ควรทำ แต่ข้าเลี้ยงหลานสามคน”

อิ่งหรงหยิบหัวธนูขึ้นมาดูหนึ่งอัน เส้นขีดเหมือนกันทุกอย่างกับที่เจินซานเขียนบอกนางในจดหมายลับ

กลับมานอกโรงตีเหล็ก ลมร้อนพัดผ่านทุ่งที่ถูกรั้วล้อม พี่ชายของนางยืนนิ่งอยู่นานจนสุดท้ายถามขึ้นด้วยเสียงต่ำ

“เจ้าจะบอกท่านพ่อก่อนหรือไม่”

คำถามนี้ไม่ใช่ความไม่ไว้ใจ แต่เป็นความลังเลของบุตรที่เติบโตมาใต้ร่มของบิดา

“ไม่”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปทางทุ่งนา “ข้าเป็นผู้บัญชาการได้เพราะท่านพ่อของเจ้า” เขาพูดเสียงแห้ง “แต่คำสาบานของข้าที่ให้ไว้ คือภักดีต่อบัลลังก์”

อิ่งหรงไม่ตอบ แต่นางพยักหน้าช้า ๆ เพียงครั้งเดียว

นี่คือพรมผืนแรกที่นางจะรื้อ และนางรู้ดีว่าด้านล่างยังมีอีกหลายผืนที่ทับทมซ่อนความเน่าเฟะเอาไว้ และมีคนมากมายคอยปกปิดเรื่องโสมมพวกนี้จากสตรีที่อยู่ในวังหลังเช่นนาง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status