Home / รักโบราณ / เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม / ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

Share

ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

last update publish date: 2026-11-21 09:54:02

ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

ผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้

หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆ

แต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...

“เกรงว่าฝ่าบาทน่าจะทรงทราบดีว่าในยามนี้ชายแดนไม่ปลอดภัย” ผู้เฒ่าเซียวพูดต่อหน้าพระพักตร์ด้วยน้ำเสียงทุ้มติดแหบ “หากหวงตี้ไม่รังเกียจในสังขารอันชราภาพของกระหม่อม กระหม่อมก็พร้อมจะอาสาเป็นมหาอัครเสนาบดี ใช้ประสบการณ์ทั้งหมดที่มีเพื่อค้ำจุนแว่นแคว้น หาใช่เพื่ออำนาจ แต่เพื่อความมั่นคงของแคว้นหาน”

ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ ขุนนางบางคนบ้างทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก บ้างก้มหน้าซ่อนยิ้ม แต่ต่างคนต่างรู้ว่านี่คือการขู่ทางอ้อม เชิงบอกเป็นนัยว่ารู้เรื่องการลอบทำร้ายที่เกิดขึ้นในแคว้นเยี่ยนแล้ว...

“ข้าไม่รู้ว่าใต้เท้าไปได้ยินเรื่องใดมา” หวังเจินซานตอบเย็นชา “แต่ข้ายังอยู่ตรงนี้...เรื่องนี้ย่อมตัดสินใจเองได้ เอาเป็นว่าข้าจะรับคำขอของท่านไว้พิจารณา”

คำตอบนั้นไม่ตอบรับแล้วก็ไม่ปฏิเสธ ผู้เฒ่าเซียวก้มศีรษะรับด้วยรอยยิ้มที่สุภาพโดยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย

ทว่าหลังเลิกประชุม ท่านผู้เฒ่าขอเข้าพบหวงตี้เป็นการส่วนพระองค์ โดยอ้างถึงความสัมพันธ์ฝ่ายบิดาของหวงโฮ่วไม่ควรคุยกันต่อหน้าผู้อื่น หวังเจินซานจึงยอมให้เข้าพบ เพราะอยากฟังว่าผู้เฒ่าแซ่เซียวจะเสแสร้งสิ่งใดให้ตนดูอีก

ผู้เฒ่าเซียวนั่งลงแล้วเอ่ยช้า ๆ “หลายปีมานี้กระหม่อมอยู่บนเขาไม่ได้อยากได้อะไร แต่คนแก่ย่อมอดห่วงอนาคตของลูกหลานไม่ได้ บุตรสาวของกระหม่อมเข้าวังมาก็หลายปีแล้วแต่ยังไร้วี่แววเรื่องมงคล...”

“ใต้เท้าจะพูดอะไรก็พูดมาเถิด อ้อมค้อมไปก็ดีแต่จะเหนื่อยกันไปเปล่า”

“กระหม่อมมาทบทวนดี ๆ ก็เห็นว่ารัชทายาทเหมาะสมกับบัลลังก์ ดั่งที่ฝ่าบาทตัดสินพระทัย...บัดนี้บุตรสาวของกระหม่อมก็อภิบาลรัชทายาทน้อยดุจพระมารดา วันข้างหน้าแคว้นหานย่อมสดใส...”

อากาศในห้องหนังสือเย็นลงชั่วอึดใจ สิ่งที่ตาเฒ่าตรงหน้าหวังเจินซานอยากจะพูดนั้นมีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจ ผู้เฒ่าเซียวกำลังเอ่ยเป็นนัยว่าตำแหน่งหวงตี้นี้จะเป็นใครก็ได้ ต่อให้คนคนนั้นไม่ใช่โอรสที่บุตรสาวสกุลเซียวเป็นคนคลอดก็ช่าง...

ในค่ำวันนั้น เซียวลี่หงก็มาขอเข้าเฝ้า ทว่าครั้งนี้กลับไม่ได้มาเพื่อประจบประแจงเหมือนครั้งก่อน ๆ

“บิดาของหม่อมฉันสั่งให้หม่อมฉันมากล่อมฝ่าบาทให้เห็นด้วยเพคะ” นางเล่าตรง ๆ “หม่อมฉันตอบรับไปแล้ว เพราะหากปฏิเสธ เขาจะสงสัยหม่อมฉันทันที”

“แล้วเจ้าคิดอย่างไร”

“ตระกูลเซียวต้องการตำแหน่งมหาอัครเสนาบดี และจะไม่ยอมถอยให้เรื่องนี้แม้ครึ่งก้าว”

เจินซานมองนางโดยที่ไม่พูดอะไร

“นั่นคือสิ่งที่บิดาของหม่อมฉันต้องการ ส่วนหม่อมฉันก็ช่วยเหลือฝ่าบาทคอยเป็นหูเป็นตาในวังหลวงนี้ให้เอง”

“แล้วเจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน”

นางเงยหน้าขึ้น “หม่อมฉันไม่ได้ต้องการอะไรเพิ่มเติม หวังเพียงอิสระที่เคยตรัสไว้ ขอให้ฝ่าบาทอย่าลืมคำนั้นก็พอ”

หลังจากนางไป หวังซีเฉิงที่ซ่อนตัวอยู่ในตำหนักมาครู่ใหญ่ก็เดินออกมาจากที่หลบซ่อน เจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้ถามอะไร เพียงมองหน้าบิดาที่ซีดเซียวกว่าปกติ

“ไม่เป็นไร” เจินซานตอบเหมือนทุกครั้ง “เจ้าเองก็กลับไปพักเถอะ วันนี้ไม่ต้องมานั่งอ่านฎีกาข้างข้าแล้ว”

ผู้เป็นรัชทายาทยังคงว่าง่าย เพียงถวายคำนับแล้วเดินออกจากตำหนักที่ประทับของหวงตี้ไป ส่วนหวังเจินซานก็ยังคงนั่งอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับไปไหน เพราะกำลังใช้ความคิดอย่างยิ่งยวดถึงเรื่องมากมายที่กำลังเกิดขึ้น

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ ผู้เฒ่าเซียวคิดว่าหวงตี้แห่งแคว้นหานกำลังจมอยู่กับเรื่องของแคว้นเยี่ยน หากเป็นเช่นนั้นเขาจะปล่อยให้ตาเฒ่านั่นคิดแบบนั้นต่อไป และทำงานสองสิ่งพร้อมกัน ฝั่งเยี่ยนปล่อยให้แผนที่ค่ายเจิ้งสือดำเนินไปตามที่วางไว้ ส่วนฝั่งหาน เขาจะให้ผู้เฒ่าเซียวคิดว่าตนกำลังได้เปรียบ แล้วค่อยผลักผู้เฒ่าตกนรกด้วยมือของตัวเอง...

ถือว่าเป็นการตัดเชือกทั้งสองฝั่งพร้อมกัน...

คืนนั้นเขาใส่ไข่มุกห้าเม็ดลงในกล่อง พร้อมกับข้อความที่ซ่อนเอาไว้ที่ใต้ผ้า ใจความในนั้นมีเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ว่า ‘ทางนี้ไร้กังวล ข้าจะใช้เวลาที่นี่อีกหน่อย แล้วไปหาเจ้า’

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status