LOGINตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ
ชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทัน
สิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหาน
ทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยน
ชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเดียวกัน จึงจะลงมือได้โดยไม่มีใครหนีหรือส่งข่าวออกไปได้
หวังเจี่ยเล่อรับหน้าที่ต้อนรับคณะทูตเยี่ยนในฐานะราชทูตของแคว้นหาน
ที่เป็นเขาไม่ใช่หวังเจินซาน เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของแผน ราชสำนักหานรู้กันทั่วว่าหวงตี้ทรงโกรธ ปฏิเสธรับทูตเยี่ยนในเมืองหลวง และส่งน้องชายมาฟังคำขอโทษที่ชายแดนแทน ใครเห็นก็ต้องคิดว่าความสัมพันธ์ของสองแคว้นกำลังร้าว ซึ่งคือสิ่งที่หวังเจินซานต้องการให้ผู้ที่ซุ่มอยู่เบื้องหลังคิดแบบนั้นด้วย
คณะเยี่ยนมีฉินอ๋องจางเสวียน พี่ชายต่างมารดาของจางโตวหวงตี้ ซ่งเหวิน หลูเจิ้ง และผู้ติดตามอีกหลายสิบคน ฉินอ๋องอ่านหนังสือขอโทษในนามหมิงจูหวงโฮ่ว ส่วนหวังเจี่ยเล่อฟังจบแล้วก็ตอบตามที่ถูกสอนมา “หวงตี้ทรงรับทราบ แต่ยังไม่ทรงให้อภัย”
คนของเยี่ยนสบตากันเพียงชั่วครู่ หวังเจี่ยเล่อที่ต่อให้เห็นก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่เห็น
ค่ำวันนั้นชุนอ๋องจัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะฑูตทั้งสองฝ่าย หวังเจี่ยเล่อเป็นคนดื่มได้ทั้งคืนโดยไม่ล้ม เขาชนจอกกับซ่งเหวินและหลูเจิ้งจนทั้งสองหน้าแดง และเริ่มปากพล่อยพูดเรื่องมากมายออกมา
“ฝ่าบาทหานยังทรงพิโรธอยู่หรือ” ซ่งเหวินกระซิบถาม
“พี่ชายข้าไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว” หวังเจี่ยเล่อถอนหายใจอย่างจริงใจ “แต่ข้ารู้ว่าเขาไม่อยากมาเหยียบที่แคว้นเยี่ยนอีกแล้ว”
ซ่งเหวินพยักหน้าราวกับได้ยินสิ่งที่ต้องการ เขาไม่รู้เลยว่าหวังเจี่ยเล่อกำลังรอเวลาที่ทหารของชุนอ๋องจะปิดประตูค่าย...
“ไหน ๆ ก็อยู่กันพร้อมหน้าแล้วถือว่าเป็นโอกาสดี” เขากล่าวด้วยเสียงทุ้ม “ข้ามีของบางอย่างอยากให้ท่านดู”
ทหารยกลังไม้เข้ามาวางกลางโถง ชุนอ๋องให้ดูอาวุธที่ถูกขูดตราสรรพาวุธทิ้งจากนั้นเรียกช่างเหล็กเข้ามา ชายชรายกมือที่สั่นขึ้นชี้ไปที่ผู้ติดตามคนหนึ่ง
“เขา...เป็นคนที่มาจ้างข้า”
ผู้ติดตามคนนั้นถูกทหารจับทันที เขาคือพ่อบ้านของซ่งเหวิน
ชุนอ๋องวางแผ่นไม้ไผ่ลงเป็นอย่างสุดท้าย “ตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง และตราผ่านด่านที่ติ้งหย่วนอ๋องดูแล เงินก้อนเดียวกันนี้จ่ายให้นักเลงฆ่าคนในขบวนของหวังรั่วหวงตี้”
“ใส่ร้ายกัน! เจ้าไม่มีสิทธิ์จับข้า” ซ่งเหวินตะโกน
“ข้ามีสิทธิ์ในค่ายของข้า” ชุนอ๋องตอบสั้น ๆ
เสียงที่ดังกว่าคือเสียงของฉินอ๋อง ใบหน้าเขาแดงก่ำเมื่อเห็นว่าไม่มีทางปฏิเสธ จึงเลือกพูดตรง ๆ แทน
“ข้าทำเพราะสามเหตุผล หนึ่ง...ข้าอยากให้พันธมิตรของหานกับเยี่ยนแตกกัน สอง...ข้าอยากให้หมิงจูหวงโฮ่วหมดที่พึ่ง สาม...ข้าคือพี่ชายของหวงตี้ ข้ามีสิทธิ์เหนือเด็กในผ้าอ้อมคนนั้น!”
ไม่มีใครตอบ เขาจึงตะโกนต่อ
“ท่านทั้งหลายรู้หรือไม่ว่านางพึ่งพวกแคว้นหานเพราะอะไร เพราะนางลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้!”
ผู้คนทั้งโถงเงียบสนิท หวังเจี่ยเล่อแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้ตกใจกับข้อกล่าวหา แต่ตกใจที่ฉินอ๋องรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
ชุนอ๋องถามเสียงเรียบ “ท่านมีหลักฐานหรือไม่”
ฉินอ๋องอ้าปากแต่ไม่มีคำตอบ เขาเพียงได้ยินมาจากปากของญาติฝ่ายตระกูลกัวคนหนึ่ง เป็นข่าวลือที่ไม่เคยมีสิ่งใดรองรับ
“ข้อกล่าวหานี้ไม่มีหลักฐาน และไม่มีใครในที่นี้เห็นด้วยตา” ชุนอ๋องประกาศ “เรื่องที่เกิดในค่ายนี้หากผู้ใดนำไปพูดต่อ ข้าจะถือว่าเป็นผู้ร่วมก่อกบฏ”
ทุกคนเข้าใจว่านี่ไม่ใช่การขอร้อง ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน หลูเจิ้ง และพ่อบ้านถูกพาตัวไป
หวังเจี่ยเล่อวางจอกลงช้า ๆ เขาเมาเต็มที่ แต่ประโยคหนึ่งยังชัดอยู่ในหัว ฉินอ๋องไม่ได้คิดเรื่องนี้เอง มีคนบอกเขา และคนที่รู้ความลับของพี่ชายเขากับหมิงจูหวงโฮ่วนั้นมีไม่มากนัก
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







