Home / รักโบราณ / เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม / ตอนที่ 26: ข่าวจากหวังเจี่ยเล่อ

Share

ตอนที่ 26: ข่าวจากหวังเจี่ยเล่อ

last update publish date: 2026-11-18 19:48:15

ตอนที่ 26: ข่าวจากหวังเจี่ยเล่อ

สามวันหลังเหตุลอบทำร้าย ชายคนหนึ่งในชุดพ่อค้าเหล้าตัวเล็ก ๆ เดินเข้าโรงสุราเก่า ๆ ในเมืองเล็กริมชายแดนทางใต้ ไหเหล้าสองใบแบกอยู่บนบ่า และสีหน้าของเขาดูมีความสุขเกินกว่าที่พ่อค้าธรรมดาจะเป็น

ชายผู้นั้นคือหวังเจี่ยเล่อ น้องชายต่างมารดาของหวังเจินซาน ผู้ที่ถูกส่งให้ตามรอยโจรที่หนีไปทางใต้ เหล้าสองไหที่เขาแบกมาเป็นของจริงทั้งคู่ ซื้อด้วยเงินส่วนตัว เพราะเขารับไม่ได้ที่จะแสร้งเป็นพ่อค้าเหล้าโดยถือไหเปล่า

เมืองนี้อยู่ฝั่งแคว้นหาน แต่ติดกับเขตแดนเยี่ยน ผู้ปกครองเมืองคือติ้งหย่วนอ๋อง อ๋องต่างแซ่ผู้ดูแลชายแดนหานทั้งแถบ คำว่าต่างแซ่หมายความว่าเขาไม่ใช่เชื้อพระวงศ์สกุลหวัง แต่ได้ตำแหน่งอ๋องจากความดีความชอบ เจี่ยเล่อรู้เพียงเท่านี้ และไม่คิดว่าจะต้องรู้มากกว่านั้น

สิ่งที่เขาต้องการหาคือชายคนหนึ่ง

เขาเห็นชายผู้นั้นนั่งอยู่มุมร้านตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าประตูมา ขาข้างซ้ายเหยียดออกมาแปลก ๆ เพราะบาดแผลที่ยังไม่หาย และสวมรองเท้าหนังคู่ใหม่เอี่ยมที่ไม่เข้ากับเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ เจี่ยเล่อจำรอยแผลนั้นได้ เพราะเขาเห็นกับตาตอนที่ชายผู้นี้เป็นคนสั่งถอนกำลังหนีในวันลอบทำร้าย

หัวหน้าโจรตัวจริงมานั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงนี้เอง

เจี่ยเล่อไม่ได้เดินตรงไปหา เขาวางสุราไหหนึ่งไว้บนโต๊ะข้าง ๆ แล้วเปิดฝาให้กลิ่นลอยคลุ้งไปทั่ว

สุราดี ย่อมต้องมีคนหันมาสนใจเอง ชายคนนั้นก็ด้วย

“เหล้าอะไร กลิ่นดีนัก”

“เหล้าข้าวของทางเหนือ ไหละสามตำลึง แต่ถ้าท่านช่วยชิมให้ข้ารู้ว่ารสถูกปากชาวเมืองนี้หรือไม่ ข้าจะไม่คิดเงิน”

ดื่มสุราไม่เสียเงินใครบ้างเล่าจะปฏิเสธ หัวหน้าโจรรับถ้วยแรกไปดื่ม ถ้วยที่สอง และสามตามมาเร็วเสียจนเจี่ยเล่อต้องแอบสั่งเหล้าเพิ่ม พอถึงถ้วยที่ห้า ปากของคนผู้นั้นก็เริ่มยั้งเอาไว้ไม่อยู่

หวังเจี่ยเล่อจึงเริ่มตะล่อมถาม คนผู้นั้นก็ค่อย ๆ หลุดมาทีละอย่าง แม้แต่เรื่องสำคัญก็ไม่คิดจะยั้งปากเอาไว้

“งานนี้มันไม่เหมือนที่ตกลงกันไว้” เขาพึมพำกับถ้วยเหล้า “แต่แรกบอกแค่ให้ไปขู่ขบวนของพวกต่างแคว้นทำให้คนพวกนั้นตกใจก็พอ ข้าเองก็รับมา เพราะนายเก่าของข้าเป็นคนสั่ง”

“นายเก่า?” เจี่ยเล่อถามเหมือนคนไม่ได้สนใจ ทั้งที่หูตั้ง

“พวกข้าเคยเป็นทหารเก่าของกองหนึ่งในเยี่ยน นายคุมกองเป็นคนตระกูลกัว แต่หลังจากกองถูกยุบก็ต้องหากินกันเอง นายเก่าเลยจ้างพวกเราทำงานเป็นครั้งคราว”

เจี่ยเล่อเกือบทำถ้วยเหล้าหลุดมือ ตระกูลกัวหรือ คือตระกูลเดียวกับหมิงจูหวงโฮ่วมิใช่หรือ

เขาข่มสีหน้าไว้ได้ ยิ้มกว้างเหมือนคนเมา แล้วรินเหล้าเพิ่มให้อีกถ้วย “แล้วที่ท่านว่าไม่เหมือนที่ตกลงกันไว้ หมายความว่าอย่างไร”

“เพราะมีคนเอาเงินมาจ่ายเพิ่มอีกเท่าตัวในคืนก่อนลงมือ” หัวหน้าโจรกระซิบเสียงแหบ “ให้ฆ่า...ไม่ต้องเหลือใคร แต่พอลงมือจริง พวกทหารพวกนั้นก็เก่งกว่าที่คิด ลูกน้องข้าตายเกือบหมด แถมค่าจ้างงวดหลังก็ยังไม่ได้”

“ใครจ่าย?”

ชายผู้นั้นเงียบไป ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบแผ่นไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ผ่าครึ่งออกมาวางบนโต๊ะ “ไม่รู้ชื่อ รู้แต่คนจ่ายเป็นพ่อค้าผ้า ส่งผ้าไหมมาแทนเงินก่อนสิบพับ พอทำงานเรียบร้อยก็แค่ถือใบนี้ไปแลกเงินที่เหลือจากร้านค้าผ้า แต่พอข้าไปถึง ร้านค้าผ้ากลับบอกว่ายังไม่ถึงกำหนด”

ใช้ผ้าไหมแทนเงินครึ่งหนึ่งแทนเงิน ย่อมไม่สะดุดตา ส่วนเงินอีกครึ่งก็ไปรับที่ร้านค้าผ้า...

นับว่าเป็นวิธีที่ฉลาดล้ำ การจะโยกย้ายเงินจำนวนมากย่อมสะดุดตาและเอิกเกริก ทว่าหากเปลี่ยนเงินเป็นสินค้า...ก็ยากจะตามสืบ

เจี่ยเล่อมองแผ่นไม้ไผ่นั้นโดยไม่เอื้อมไปแตะ มีตราประทับสองอันอยู่บนนั้น อันแรกเป็นตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่งที่เขาเคยเห็นตามร้านค้าในเมืองหลวงของแคว้นหาน ส่วนอันที่สองเป็นตราผ่านด่านของเมืองนี้ ที่ระบุว่าผ้าชุดนี้ผ่านด่านชายแดนแล้ว

ความหมายของมันชัดเจนอย่างยิ่ง เงินก้อนนี้ถูกโยกย้ายข้ามเขตแดนมาจากฝั่งแคว้นหาน ผ่านด่านที่ติ้งหย่วนอ๋องดูแล โดยมีร้านค้าผ้าของแคว้นหานเป็นผู้จ่าย

ธนูของแคว้นหาน ดาบของแคว้นเยี่ยน เงินของแคว้นหาน และคนลงมือที่เคยเป็นทหารของเยี่ยนที่ถูกว่าจ้างจากทั้งสองฝ่าย

เขากำลังจะหาทางขอยืมแผ่นไม้ไผ่นั้นไปดู ทว่าก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาจับจ้องอยู่

ที่โต๊ะอีกมุม ชายสองคนที่นั่งดื่มเหล้าอยู่นานแล้วหยุดคุยกัน หนึ่งในนั้นกำลังมองมือของเจี่ยเล่อ มือที่ขาว และนุ่มเกินกว่าจะเป็นพ่อค้าเหล้าที่แบกไหมาเอง...

“ท่านพ่อค้า มือท่านสะอาดดีนะ” ชายคนนั้นเอ่ยช้า ๆ “เหมือนไม่เคยจับอะไรหนักกว่าถ้วยเหล้า”

เจี่ยเล่อยิ้มแหย ๆ นี่คือเรื่องที่เขากลัวที่สุดตั้งแต่เริ่มเดินทาง และเขาไม่เคยคิดว่ามันจะมาถึงเร็วเพียงนี้...

เขาคว้าไหเหล้าที่เหลือขึ้นฟาดไปที่โต๊ะของสองคนนั้นเต็มแรง เหล้าสาดกระจาย เสียงตะโกนดังลั่น หัวหน้าโจรผู้เมาหลับไปแล้วสะดุ้งตื่น ส่วนเจี่ยเล่อก็ฉวยแผ่นไม้ไผ่ไว้ได้ในจังหวะนั้น วิ่งหนีออกไปทางประตูร้าน

เขาวิ่งไปไม่ได้ไกลนัก ไม่ทันถึงปลายตรอก เงาดำสองร่างก็กระโจนลงมาจากหลังคา ฟาดมือสองคนที่ไล่ตามมาจนล้มลงทันที เจี่ยเล่อตกใจจนเกือบล้ม ก่อนจะจำได้ว่าเป็นองครักษ์เงาที่พี่ชายส่งมาแอบตามเขา ซึ่งเขาไม่เคยรู้มาก่อน

“หวงตี้ส่งพวกเจ้ามาตามข้าหรือ” เขาหอบถามอย่างลนลานและสับสน

องครักษ์ทั้งสองไม่ตอบ เพียงยื่นมือรอรับแผ่นไม้ไผ่และกระดาษแผ่นหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เจี่ยเล่อต้องใช้ส่งข่าวกลับไปให้พี่ชาย

เขาหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขียนข้อความที่สั้นที่สุดในชีวิตลงบนกระดาษ ด้วยความปราดเปรื่องของหวังรั่วหวงตี้ย่อมเข้าใจมันได้ในปราดเดียว

ศัตรูไม่ได้มีเพียงฝั่งเดียว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status