Masukตอนที่ 27: ความเงียบในวังแห่งแคว้นหาน
ขบวนของหวังรั่วหวงตี้เข้าเมืองหลวงแคว้นหานตอนที่แสงสุดท้ายของวันลับไปจากขอบฟ้า
ผู้ที่เข้ารับเสด็จเห็นทหารบาดเจ็บหลายนาย ผ้าพันแผลที่ยังไม่เปลี่ยน และรถม้าที่ฝุ่นเกาะหนา แต่ไม่มีใครกล้าถามอะไร เพราะสีหน้าของหวงตี้แสดงชัดเจนว่าไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก
ทว่าข้อห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้ใช้ได้เพียงครึ่งวันเท่านั้น...
เช้าวันรุ่งขึ้นข่าวลือก็ไปทั่วราชสำนักหาน ขุนนางกลุ่มหนึ่งจับกลุ่มสนทนาถึงเรื่องนี้ว่าหวงตี้ถูกลอบทำร้ายเพราะเรื่องการเมืองระหว่างแคว้น ส่วนอีกกลุ่มเชื่อว่าเป็นเพราะเรื่องของสตรีที่หวงตี้แอบไปหาในแคว้นเยี่ยน หวังเจินซานรู้ทั้งสองแบบ และเลือกที่จะปล่อยให้แบบที่สองลอยอยู่ต่อไป
เหตุผลคือข่าวแบบแรกจะทำให้ขุนนางหานเรียกร้องให้ส่งกองทัพไปจัดการแคว้นเยี่ยน ส่วนข่าวแบบที่สองไม่ทำให้ใครอยากรบ แค่ทำให้ขุนนางบางคนส่ายหน้า และมองว่าหวงตี้ไม่มีคุณธรรม ซึ่งเขายอมรับได้
ค่ำวันนั้นเมื่อพ้นเวลาว่าราชการ หวังซีเฉิงไท่จื่อน้อยวัยเก้าขวบเดินเข้ามาในห้องหนังสือของบิดาโดยไม่ได้รับอนุญาต ใบหน้าที่ปกติสดใสตอนนี้เคร่งเครียดผิดวัย
“เสด็จพ่อ ใครอยากทำร้ายท่าน”
หวังเจินซานวางพู่กัน เขาไม่คิดว่าลูกจะรู้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะปิดบังได้ตลอดไปเช่นกัน “เจ้ารู้เรื่องนี้จากใคร”
“ไม่มีใครบอก แต่ลูกเห็นทหารที่ตามเสด็จมาพันแผลกันหลายคน”
เด็กอายุเก้าขวบเห็นสิ่งที่ผู้ใหญ่หวังว่าเขาจะไม่เห็น หวังเจินซานจึงตัดสินใจบอกความจริงในรูปแบบที่เด็กเข้าใจได้
“ลองคิดดู ถ้าข้าวในยุ้งฉางหายไปทีละถัง ผู้ที่รู้ว่าข้าวอยู่ตรงไหนและเข้าออกยุ้งได้ง่ายที่สุดเป็นใคร”
ซีเฉิงขมวดคิ้วคิดจริงจัง “คนในบ้าน”
“ใช่...ศัตรูที่อันตรายที่สุดมักไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่นั่งร่วมโต๊ะ กินข้าวชามเดียวกันกับเรา และเรายังเชื่อใจอยู่ ข้ายังไม่รู้ว่าคราวนี้เป็นใคร แต่เจ้าต้องจำไว้ว่าเมื่อเกิดเรื่อง อย่ามองแต่คนข้างนอก”
เด็กชายพยักหน้าช้า ๆ แล้วถามอย่างลังเลอีกข้อ “แล้วท่านอาหญิงล่ะ นางปลอดภัยไหม”
“นางปลอดภัย” เขาตอบโดยไม่ลังเล “ข้าส่งข่าวไปบอกแล้ว”
“ข้าขอวาดรูปส่งไปให้นางได้ไหม”
หวังเจินซานยิ้ม “ได้ แต่อย่าวาดอะไรที่ทำให้ผู้อื่นสงสัย”
“ข้าจะวาดแมว” ซีเฉิงตอบอย่างภาคภูมิใจ “แมวไม่มีใครสงสัย”
ไท่จื่อน้อยแห่งแคว้นหานอยู่รบกวนบิดาเพียงครู่เดียวก็จากไป ทว่าคล้อยหลังไปได้ไม่เท่าใด ก็มีคนเข้ามาหาหวังรั่วหวงตี้โดยที่ไม่ได้ขออนุญาตเช่นกัน แต่ใช้วิธีที่แยบยลกว่าคือยกชามน้ำแกงเดินเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลสองคน แล้วสั่งให้ทั้งสองถอยออกไปเฝ้าหน้าห้อง
เซียวลี่หงหวงโฮ่วแคว้นหาน ผู้ที่ถูกคัดเลือกเป็นหวงโฮ่วเพื่อบังหน้าเรื่องความรักของหวงตี้ วางชามน้ำแกงลงบนโต๊ะ นั่งลงตรงข้ามโดยไม่รอให้ใครบอก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนคุยกับสหาย
“หม่อมฉันได้ยินข่าวลือแล้วเพคะ ว่าฝ่าบาทถูกลอบทำร้ายเพราะสตรี”
“ใครบอกเจ้า”
“ทุกคนพูดกันหมดแล้ว” นางตอบหน้าตาเฉย “หม่อมฉันไม่ได้โกรธ ขอเพียงฝ่าบาทอย่ารับสั่งให้หม่อมฉันเป็นฝ่ายที่ต้องไปตามหาสตรีผู้นั้น เพราะหม่อมฉันไม่ทราบจริง ๆ ว่านางอยู่ที่ไหน”
หวังเจินซานเกือบหลุดหัวเราะ แต่ก็รักษาท่าทีไว้ได้ “เจ้ามาเรื่องอะไรกันแน่”
รอยยิ้มบนใบหน้านางจางลง แล้วนางจึงเอ่ยเสียงเบากว่าเดิม “บิดาของหม่อมฉันส่งสารมาเมื่อสามวันก่อนเพคะ แจ้งว่าเขาจะลงจากเขา ตั้งใจจะมาร่วมงานวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฝ่าบาทในอีกสองเดือนข้างหน้า”
ห้องเงียบลงทันที
ตระกูลเซียวเป็นตระกูลใหญ่ของแคว้นหาน และผู้เฒ่าเซียวคือผู้ที่หวังเจินซานไม่อาจวางใจได้ ตาเฒ่านั่นลงจากเขาเมื่อไร หมายความว่าอำนาจเก่าจะกลับมาเรียกร้องสิทธิ์ที่ตนเคยมี
“ร้านค้าผ้าฉางซิ่ง” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้เกริ่นนำสิ่งใด “ตระกูลเจ้ารู้จักหรือไม่”
ลี่หงมีสีหน้าประหลาดใจ แล้วตอบตามจริง “เคยเป็นของตระกูลหม่อมฉันเพคะ บิดายกให้ญาติฝ่ายแม่ไปดูแลก่อนจะขึ้นเขา ทำไมฝ่าบาทถึงถามถึงมัน”
หวังเจินซานไม่ตอบ จดหมายที่ส่งมาจากน้องชายเมื่อบ่ายยังอยู่ในแขนเสื้อ แผ่นไม้ไผ่ที่มีตราหอผ้าฉางซิ่ง และตราด่านชายแดนก็วางอยู่ในห้องไม่ไกลจากตัวเขา
ลี่หงมองสีหน้าเขาครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ วางช้อนลง “ฝ่าบาทสงสัยบิดาของหม่อมฉันหรือ”
“ข้าเพียงถาม ยังไม่ได้สงสัย”
“ฝ่าบาททรงใช้เวลาตัดสินใจเรื่องผู้อื่นเร็วกว่านี้เสมอ” นางพูดเรียบ ๆ “หากเรื่องนี้เป็นความจริง หม่อมฉันขอรู้ก่อนผู้อื่น และหากหม่อมฉันเลือกยืนข้างฝ่าบาทในเรื่องนี้ ฝ่าบาทจะให้อะไรเป็นการตอบแทน”
“อิสระที่ข้าสัญญาไว้ตั้งแต่ต้นยังคงอยู่ตลอดไป” หวังเจินซานตอบ
ลี่หงยิ้มบาง ๆ “หม่อมฉันจะจำคำนี้ไว้เพคะ”
เมื่อนางจากไป หวังเจินซานก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่คนเดียวครู่ใหญ่ ข้อมูลทั้งหมดต่อกันได้เกือบหมดแล้ว แต่ยังไม่พอจะบอกว่าใครเป็นผู้ลงมือจริง ผู้เฒ่าเซียวยกร้านค้าผ้าให้ญาติไปดูแลแล้ว การจ่ายเงินผ่านหอผ้าไม่ได้พิสูจน์ว่าเขาอยู่เบื้องหลัง
สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือรอ
รอให้ผู้เฒ่าเซียวลงจากเขา แล้วดูว่าเขาจะเรียกร้องอะไร และมีใครบ้างที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่
ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด
ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า
ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว
ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร
ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป







