บทที่ 6 กับดัก ล่อลวง

“เหม็นรึเปล่า”

          “คะ?”

          “พอดีพี่เพิ่งสูบบุหรี่มาน่ะ กลัวเราจะเหม็น”

          “ปกติสูบบ่อยเหรอคะ”

          เธอไม่ตอบคำถามแต่ใช้วิธีถามกลับ นี่มันหลักจิตวิทยารึเปล่าวะ

          รู้สึกประหม่าฉิบหาย

          “จะสูบแค่ตอนกินเหล้าน่ะ”

          หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยทำเหมือนเข้าใจ สรุปว่าเหม็นรึเปล่าก็ไม่ตอบ

          จังหวะขับรถผ่านร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง วายุก็เลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้าน

          เธอมองหน้าเขาคล้ายกับสงสัย ชายหนุ่มจึงรีบพูดขึ้นว่า

          “พี่จะแวะซื้อหมากฝรั่ง เราอยากได้อะไรไหม”

          เขาพูดขณะปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว

          “ไวน์ค่ะ”

          วายุยกยิ้มแล้วเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงปรี่เข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อเลือกซื้อของที่ต้องการ เขาไม่ลืมหยิบกล่องถุงยางอนามัยที่อยู่บนชั้นมาด้วยสองกล่องเผื่อเหลือเผื่อขาด

          หลังคิดเงินกล่องอุปกรณ์ป้องกันถูกแยกไปเก็บในกระเป๋ากางเกงทันที

          เมื่อกลับมาถึงรถเขาก็ยื่นขวดไวน์ให้หญิงสาว

          “ยี่ห้อนี้พอได้ไหม”

          “ได้ค่ะ”

          แววตาคมกริบมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้ม ดูเป็นคนอยู่ง่ายกินง่ายดีจริง ๆ

          เลี้ยงง่ายแบบนี้น่ารักดีแฮะ

          รถคันหรูขับมุ่งหน้าไปตามถนนในเขตเมืองหลวง เขาไม่ได้บอกว่าจะพาเธอไปไหน และเธอเองก็ไม่ได้ถามเขาเช่นกัน

          รถจอดนิ่งที่โรงแรมหรู ชายหนุ่มลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้หญิงสาว รับขวดไวน์และกระเป๋าของเธอมาถือไว้ เดินนำหน้าพาร่างเล็กเข้าไปในโรงแรม

          แม้ไม่ได้หวาดกลัวแต่การเดินเข้าไปโรงแรมกับผู้ชายสองต่อสองในยามวิกาล ก็ทำให้พลอยชมพูรู้สึกประหม่าไม่น้อย เธอมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

          เกิดมีคนรู้จักมาเห็นเข้า ชื่อเสียงเธอได้ป่นปี้หมดแน่พลอยชมพูเอ๊ย

          อดโทษตัวต้นเหตุไม่ได้ หญิงสาวเลยมองค้อนเจ้าของร่างสูงที่เดินนำหน้าเสมือนว่าคุ้นชินกับที่นี่เป็นอย่างดี

          และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด...

          “สวัสดีค่ะคุณวายุ”

          พนักงานต้อนรับยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวคำทักทายอย่างสนิทสนม เขาคงมาใช้บริการบ่อยสินะ

          ถ้าวิญญาณคุณตาทวดรับรู้ ท่านจะยังอยากให้พวกเราหมั้นหมายกันอยู่ไหมนะ

          ‘คุณตาทวดเจ้าขา ถ้าคุณตาทวดเห็นพฤติกรรมของผู้ชายคนนี้แล้ว เหลนวานคุณตาทวดช่วยไปเข้าฝันแม่พรรณีว่าให้ยกเลิกการหมั้นหมายทีนะเจ้าคะ สาธุ...’

          พลอยชมพูอธิษฐานในใจแล้วเผลอยกมือไหว้อย่างลืมตัว ทำให้คนที่ยืนรออยู่อดขำไม่ได้

          ไหว้เจ้าที่เจ้าทางเหรอ หรือไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้รอดพ้นจากเขา

          “หึ!”

          คงไม่ทันแล้วล่ะ

          หลังได้คีย์การ์ดห้องพักวายุก็เดินนำหญิงสาวไปที่ลิฟต์ กดไปที่ชั้นยี่สิบสี่อย่างรู้งาน

          หญิงสาวเบะปากใส่แผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า

          ห้องเชือดสินะ…

          ทว่าขณะนั้นวายุหันกลับมาทางเธอพอดี คนกำลังทำหน้าไม่พอใจจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที

          “คุยกันตั้งนานแล้วพี่ยังไม่รู้จักชื่อเราเลย”

          จู่ ๆ เขาก็ถามชื่อเธอขึ้นมา ลืมคิดเอาไว้ด้วยสิ ทำไงดีล่ะ เมื่อคิดไม่ทันหญิงสาวจึงแกล้งถามกลับเพื่อประวิงเวลา

          “บอกชื่อของพี่มาก่อนสิคะ”

          วายุขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าเธอรู้จักเขาอยู่แล้วซะอีก

          ผิดคาดแฮะ...

          “พี่ชื่อวายุครับ เรียนวิศวะปีสี่ อยู่มอ KU แล้วเราล่ะเรียนอยู่ปีไหนแล้ว หรือว่ายังเรียนมัธยมอยู่”

          เขาถามลองเชิงเผื่อเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะจะได้เปลี่ยนแผน ชายหนุ่มยืนลุ้นรอฟังคำตอบ แต่ทันใดนั้นเสียงลิฟต์เปิดก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

          หญิงสาวเดินนำหน้าออกจากลิฟต์อย่างคนรู้งาน ชายหนุ่มเดินตามมาติด ๆ สุดท้ายก็ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ แถมชื่อของเธอก็ยังไม่รู้

          ทำตัวลึกลับเหลือเกินนะแม่คุณ

          หลังออกจากลิฟต์วายุก็เดินนำหน้าไปยังห้องพัก ชายหนุ่มทาบคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านใน ขณะนั้นเสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

          “ชื่อทับทิมค่ะ”

          ชายหนุ่มหยุดชะงักแล้วหันมาส่งยิ้มหวาน

          “ชื่อเพราะจัง”

          เธอส่งยิ้มบาง ๆ คืนนี้เป็นทับทิมไปก่อนละกันนะพลอย