บทที่ 2 หนุ่มหล่องานดี คิงวิศวะมอดัง

หลายวันต่อมา

          @ร้านเหล้า

          เสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในร้านเหล้าชื่อดัง ซึ่งเป็นแหล่งรวมนักศึกษางานดีของมหาวิทยาลัยในละแวกนี้ กลุ่มนักท่องราตรีต่างมารวมตัวกันอย่างแน่นขนัดในคืนวันศุกร์

          สี่หนุ่มแก๊งคิงวิศวะของมหาวิทยาลัย KU นั่งอยู่ตรงโซนวีไอพีบนชั้นลอย คืนนี้พวกเขานัดแนะกันออกมาสังสรรค์ก่อนที่มหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

          วายุนั่งมองสองหนุ่มแล้วส่ายหน้าเอือมระอา ก็ช่วงนี้พวกมันเอาแต่ติดเมียนี่นา กว่าจะนัดแนะให้ออกมารวมตัวกันได้ช่างแสนยาก แล้วไหนพวกมันยังต้องติดสอยห้อยเมียมาด้วยอีกต่างหาก

          หมดกันแก๊งเสือร้าย ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวแสนเชื่องไปแล้วสอง

          “เป็นไงวะชีวิตหลังแต่งงาน”

          วายุเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อ ที่ตอนนี้กำลังนั่งคลอเคลียคุณภรรยาคนสวย

          เจ้าขุนละความสนใจจากคนข้าง ๆ แล้วหันมาทางคนถามจากนั้นก็เอ่ยตอบ

          “ก็ดี มีความสุข สามวันดีสี่วันทะเลาะชีวิตมีสีสันดีว่ะ”

          พูดแล้วหันไปยักคิ้วให้ดาริณ ไม่ทันไรเธอก็ทำตาเขียวปั้ดใส่เขาซะแล้ว

          เจ้าขุนแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันมาสนใจวายุแล้วถามกลับบ้าง

          “แล้วมึงล่ะ ได้ข่าวว่าวันก่อนไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นมาหนิ เป็นไง ถูกใจป้ะ”

          คนถูกถามทำหน้าซังกะตายแล้วถอนหายใจแรง เลือกยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มดีกว่าตอบคำถามน่าอึดอัด

          “มันเทน้องเขาอะดิ”

          ออสตินเป็นคนตอบคำถามแทน เรื่องที่วายุไม่ยอมไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นตามที่รับปากพระมารดาเอาไว้ แถมยังทิ้งให้เธอรอเก้ออยู่ร้านอาหารเป็นครั้งที่สองอีกต่างหาก

          “ทำไมวะ” เจ้าขุนสงสัย

          “ก็กูไม่ชอบนี่หว่า รู้จักก็ไม่รู้จัก หน้าตาก็ไม่เคยเห็น จะหมั้นกันได้ไง”

          คนถูกถามร่ายความในใจให้เพื่อนฟัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน จำเป็นอะไรที่คนสองคนต้องมาดูตัวกัน รักใคร่ชอบพอก็ว่าไปอย่าง นี่อะไร แม้แต่เสี้ยวหน้ายังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ

          “ไหนว่าเป็นคำสั่งเสียบรรพบุรุษไง คุณชายวายุกล้าขัดเหรอครับ”

          ทิวเขาที่นั่งเงียบมานานพูดแย้งเชิงล้อเลียน ปกติคุณชายวายุเคร่งครัดเรื่องเจตนารมณ์ของตระกูลจะตาย เหตุใดตอนนี้จึงกล้าขัดได้

          “มึงก็พูดได้ ลองมาเป็นแบบกูไหมล่ะ ถ้าพ่อกับแม่มึงบังคับให้หมั้นหมายกับคนอื่นมึงจะยอมว่างั้น”

          “ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนยังโสดก็ไม่แน่ แต่ถ้าเป็นตอนนี้กูก็ต้องไม่ยอมอยู่แล้ว แต่มึงจะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ อย่าลืมสิว่ามึงกับกูไม่เหมือนกัน เพราะกูมีแฟนแล้วส่วนมึงน่ะยังโสด”

          “หรือที่มึงไม่ยอม เพราะยังรอไอด้ากลับมาอยู่วะ กูได้ข่าวว่าเธอเลิกกับสามีลูกครึ่งแล้วด้วย”

          ทิวเขาพูดถึงแฟนเก่าของวายุ ไอด้าและวายุเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ก่อนจะเริ่มคบกันจริงจังตอนเรียนอยู่ปีสองเธอเป็นลูกสาวท่านทูต คบกับวายุได้ไม่นานเธอก็ต้องย้ายไปเรียนเมืองนอกกะทันหัน หลังจากไอด้าไปอยู่เมืองนอกได้เพียงสามเดือน อยู่ดี ๆ เธอก็ประกาศแต่งงานกับหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ ข่าวนี้ทำให้พวกเขาช็อกมาก โดยเฉพาะวายุที่เสียศูนย์ไปเกือบครึ่งปี

          “เกี่ยวไรกับไอด้า” วายุขมวดคิ้ว

          “ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว แต่ยังไงมึงก็ไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงนั่งรอเก้อเป็นชั่วโมง อย่างน้อยก็ควรไปเจอหน้าแล้วพูดปฏิเสธไปตามตรงรึเปล่าวะ”

          “ทีอย่างนี้เป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาเลยนะไอ้ห่า อย่าให้กูได้พูดวีรกรรมที่มึงเคยทำกับน้ำหวานนะ”

          คนถูกทักท้วงทำหน้าจ๋อย ก็เพราะเคยทำมาแล้วไง จึงรู้ดีว่าตอนเวรกรรมตามทันมันสาหัสแค่ไหน

          แต่ช่างแม่งเถอะ สงบปากสงบคำเอาไว้ดีกว่า พูดอะไรไปเดี๋ยวเข้าตัวเปล่า ๆ

          ท่าทางของทิวเขาทำให้เพื่อนสนิทหัวเราะร่า โดยเฉพาะแฟนสาวอย่างน้ำหวานที่ดูจะถูกอกถูกใจกว่าใคร

          ในขณะที่โซนวีไอพีกำลังพูดคุยสนุกสนาน ด้านหน้าเวทีมีการรวมตัวของนักศึกษาหลากหลายสถาบัน โซนตรงกลางเป็นโต๊ะของนักศึกษากลุ่มหนึ่ง ซึ่งนัดหมายกันมาเลี้ยงสังสรรค์ตามประสาสาวโสด

          พลอยชมพูกำลังพูดคุย พร้อมทั้งหัวเราะคิกคักกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี แต่ฉับพลัน ความสุนทรีย์ก็หายวับ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งพูดโพล่งขึ้นมากลางวงสนทนา

          “ได้ข่าวว่าแกถูกว่าที่คู่หมั้นเทนัด”

          คนถูกถามถลึงตาใส่เพื่อนสนิทด้วยความขุ่นเคือง อุตส่าห์ลืมความหงุดหงิดเรื่องมารดาอ้อนวอนให้ไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นเป็นครั้งที่สามได้แล้วเชียว แต่ยัยเพื่อนตัวดีดันจุดประเด็นขึ้นมาอีกจนได้

          แค่คิดถึงเรื่องนี้ ความโมโหก็พวยพุ่งขึ้นมาในทันที หญิงสาวกระดกไวน์ลงคอเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่น จากนั้นก็เหลือบมองเพื่อนด้วยสายตาเคือง ๆ

          “แกจะพูดขึ้นมาให้อารมณ์เสียทำไมเนี่ยต้นข้าว”

          “โอ๋ ๆ อย่าเพิ่งโมโหเดี๋ยวไม่สวยนะ”

          ต้นข้าว พูดยิ้ม ๆ พลางลูบฝ่ามือไปตามแผ่นหลังบอบบาง เธอก็แค่แซวเล่น ไม่คิดว่าเพื่อนสาวคนสวยจะหงุดหงิดขนาดนี้

          “นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัด ๆ”

          พลอยชมพูบ่นกระปอดกระแปดพลางทำหน้าเง้างอแต่ไม่ได้จริงจังนัก ท่าทางของเธอทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะอดขำไม่ได้

          “ฉันอยากจะเห็นหน้าไอ้คนที่มันเทนัดแกจริง ๆ เลย มันจะรู้ตัวไหมเนี่ยว่ากำลังพลาดของสวย ๆ งาม ๆ ไปอะ”

          สาลี่ เพื่อนสนิทอีกคนพูดพลางหัวเราะคิกคัก

          “หรือว่าที่คู่หมั้นของแกจะเป็นเกย์วะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”

          ต้นข้าวพูดแล้วหัวเราะร่า พาให้เพื่อนร่วมโต๊ะหัวเราะตาม

          พลอยชมพูยิ้มขำ หรืออาจจะเป็นอย่างที่ต้นข้าวว่าจริง ๆ

          “แล้วอย่างนี้ยังต้องไปดูตัวอีกเหรอ”

          “ก็ใช่น่ะสิ”

          “ดูท่าแม่แกจะถูกใจว่าที่ลูกเขยคนนี้เอามาก ๆ เลยเนอะ นี่ขนาดฝ่ายนั้นผิดนัดแกตั้งสองครั้ง ยังจะให้ไปดูตัวเป็นครั้งที่สามอีก นับถือเลยว่ะ”

          สาลี่ พูดพลางหัวเราะขำขัน แต่เธอไม่ขำด้วยไง

          พลอยชมพูทำหน้าซังกะตาย วันนี้คงหมดสนุกแล้ว

          “พวกแกก็เลิกแซวมันได้แล้ว ดูหน้ามันซีดไปหมดแล้วน่ะ”

          มิเกล เพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดพลางยื่นแก้วที่เธอเพิ่งจะเติมไวน์ลงไปให้พลอยชมพู ให้แอลกอฮอล์ที่ไหลเข้าไปในร่างกายช่วยขับไล่อารมณ์คุกรุ่นออกจากเพื่อนสาว

          ในขณะที่พวกเธอกำลังพูดถึงว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนสนิท จู่ ๆ ต้นข้าวก็พูดแทรกขึ้นมา

          “เฮ้ย! นั่นมันแก๊งคิงวิศวะมอ KU นี่นา”

          ปลายนิ้วชี้ไปที่โซนวีไอพีบนชั้นลอยขณะพูด นัยน์ตาหวานเยิ้มจ้องมองไปยังหนุ่มต่างสถาบันไม่ยอมลดละ

          ความหล่อของสี่หนุ่มแก๊งคิงวิศวะของมหาวิทยาลัย KU เลื่องลือไปไกลถึงมหาวิทยาลัยของเธอ พวกสาว ๆ ในมหาวิทยาลัยต่างเป็นแฟนคลับของแก๊งนี้กันทั้งนั้น

          “ใครวะ”

          มิเกลพูดขณะมองไปยังจุดที่ต้นข้าวชี้บอก เธอเป็นพวกไม่สนใจโลกภายนอก ใครจะคลั่งใคร ใครจะติ่งใครก็ช่าง วัน ๆ อยู่แต่กับการ์ตูนอนิเมะ

          สาลี่เอี้ยวคอหันไปมองตามสองสาว จากนั้นก็พูดขึ้นว่า

          “ตัวจริงหล่อจังวะแก”

          “พูดเหมือนรู้จัก”

          พลอยชมพูเลิกคิ้วพูดกับสาลี่แล้วมองไปยังกลุ่มคนที่นั่งอยู่บนชั้นลอยด้วยความสงสัย ไล่สำรวจหนุ่ม ๆ ทีละคน ก่อนดวงตาคู่สวยจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน

          เคยเจอที่ไหนนะ...