LOGINหลายวันต่อมา
@ร้านเหล้า
เสียงเพลงจังหวะ EDM ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ในร้านเหล้าชื่อดัง ซึ่งเป็นแหล่งรวมนักศึกษางานดีของมหาวิทยาลัยในละแวกนี้ กลุ่มนักท่องราตรีต่างมารวมตัวกันอย่างแน่นขนัดในคืนวันศุกร์
สี่หนุ่มแก๊งคิงวิศวะของมหาวิทยาลัย KU นั่งอยู่ตรงโซนวีไอพีบนชั้นลอย คืนนี้พวกเขานัดแนะกันออกมาสังสรรค์ก่อนที่มหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
วายุนั่งมองสองหนุ่มแล้วส่ายหน้าเอือมระอา ก็ช่วงนี้พวกมันเอาแต่ติดเมียนี่นา กว่าจะนัดแนะให้ออกมารวมตัวกันได้ช่างแสนยาก แล้วไหนพวกมันยังต้องติดสอยห้อยเมียมาด้วยอีกต่างหาก
หมดกันแก๊งเสือร้าย ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวแสนเชื่องไปแล้วสอง
“เป็นไงวะชีวิตหลังแต่งงาน”
วายุเอ่ยถามว่าที่คุณพ่อ ที่ตอนนี้กำลังนั่งคลอเคลียคุณภรรยาคนสวย
เจ้าขุนละความสนใจจากคนข้าง ๆ แล้วหันมาทางคนถามจากนั้นก็เอ่ยตอบ
“ก็ดี มีความสุข สามวันดีสี่วันทะเลาะชีวิตมีสีสันดีว่ะ”
พูดแล้วหันไปยักคิ้วให้ดาริณ ไม่ทันไรเธอก็ทำตาเขียวปั้ดใส่เขาซะแล้ว
เจ้าขุนแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันมาสนใจวายุแล้วถามกลับบ้าง
“แล้วมึงล่ะ ได้ข่าวว่าวันก่อนไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นมาหนิ เป็นไง ถูกใจป้ะ”
คนถูกถามทำหน้าซังกะตายแล้วถอนหายใจแรง เลือกยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มดีกว่าตอบคำถามน่าอึดอัด
“มันเทน้องเขาอะดิ”
ออสตินเป็นคนตอบคำถามแทน เรื่องที่วายุไม่ยอมไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นตามที่รับปากพระมารดาเอาไว้ แถมยังทิ้งให้เธอรอเก้ออยู่ร้านอาหารเป็นครั้งที่สองอีกต่างหาก
“ทำไมวะ” เจ้าขุนสงสัย
“ก็กูไม่ชอบนี่หว่า รู้จักก็ไม่รู้จัก หน้าตาก็ไม่เคยเห็น จะหมั้นกันได้ไง”
คนถูกถามร่ายความในใจให้เพื่อนฟัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน จำเป็นอะไรที่คนสองคนต้องมาดูตัวกัน รักใคร่ชอบพอก็ว่าไปอย่าง นี่อะไร แม้แต่เสี้ยวหน้ายังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ
“ไหนว่าเป็นคำสั่งเสียบรรพบุรุษไง คุณชายวายุกล้าขัดเหรอครับ”
ทิวเขาที่นั่งเงียบมานานพูดแย้งเชิงล้อเลียน ปกติคุณชายวายุเคร่งครัดเรื่องเจตนารมณ์ของตระกูลจะตาย เหตุใดตอนนี้จึงกล้าขัดได้
“มึงก็พูดได้ ลองมาเป็นแบบกูไหมล่ะ ถ้าพ่อกับแม่มึงบังคับให้หมั้นหมายกับคนอื่นมึงจะยอมว่างั้น”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนยังโสดก็ไม่แน่ แต่ถ้าเป็นตอนนี้กูก็ต้องไม่ยอมอยู่แล้ว แต่มึงจะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ อย่าลืมสิว่ามึงกับกูไม่เหมือนกัน เพราะกูมีแฟนแล้วส่วนมึงน่ะยังโสด”
“หรือที่มึงไม่ยอม เพราะยังรอไอด้ากลับมาอยู่วะ กูได้ข่าวว่าเธอเลิกกับสามีลูกครึ่งแล้วด้วย”
ทิวเขาพูดถึงแฟนเก่าของวายุ ไอด้าและวายุเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ก่อนจะเริ่มคบกันจริงจังตอนเรียนอยู่ปีสองเธอเป็นลูกสาวท่านทูต คบกับวายุได้ไม่นานเธอก็ต้องย้ายไปเรียนเมืองนอกกะทันหัน หลังจากไอด้าไปอยู่เมืองนอกได้เพียงสามเดือน อยู่ดี ๆ เธอก็ประกาศแต่งงานกับหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ ข่าวนี้ทำให้พวกเขาช็อกมาก โดยเฉพาะวายุที่เสียศูนย์ไปเกือบครึ่งปี
“เกี่ยวไรกับไอด้า” วายุขมวดคิ้ว
“ไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว แต่ยังไงมึงก็ไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงนั่งรอเก้อเป็นชั่วโมง อย่างน้อยก็ควรไปเจอหน้าแล้วพูดปฏิเสธไปตามตรงรึเปล่าวะ”
“ทีอย่างนี้เป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาเลยนะไอ้ห่า อย่าให้กูได้พูดวีรกรรมที่มึงเคยทำกับน้ำหวานนะ”
คนถูกทักท้วงทำหน้าจ๋อย ก็เพราะเคยทำมาแล้วไง จึงรู้ดีว่าตอนเวรกรรมตามทันมันสาหัสแค่ไหน
แต่ช่างแม่งเถอะ สงบปากสงบคำเอาไว้ดีกว่า พูดอะไรไปเดี๋ยวเข้าตัวเปล่า ๆ
ท่าทางของทิวเขาทำให้เพื่อนสนิทหัวเราะร่า โดยเฉพาะแฟนสาวอย่างน้ำหวานที่ดูจะถูกอกถูกใจกว่าใคร
ในขณะที่โซนวีไอพีกำลังพูดคุยสนุกสนาน ด้านหน้าเวทีมีการรวมตัวของนักศึกษาหลากหลายสถาบัน โซนตรงกลางเป็นโต๊ะของนักศึกษากลุ่มหนึ่ง ซึ่งนัดหมายกันมาเลี้ยงสังสรรค์ตามประสาสาวโสด
พลอยชมพูกำลังพูดคุย พร้อมทั้งหัวเราะคิกคักกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี แต่ฉับพลัน ความสุนทรีย์ก็หายวับ เมื่อเพื่อนคนหนึ่งพูดโพล่งขึ้นมากลางวงสนทนา
“ได้ข่าวว่าแกถูกว่าที่คู่หมั้นเทนัด”
คนถูกถามถลึงตาใส่เพื่อนสนิทด้วยความขุ่นเคือง อุตส่าห์ลืมความหงุดหงิดเรื่องมารดาอ้อนวอนให้ไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นเป็นครั้งที่สามได้แล้วเชียว แต่ยัยเพื่อนตัวดีดันจุดประเด็นขึ้นมาอีกจนได้
แค่คิดถึงเรื่องนี้ ความโมโหก็พวยพุ่งขึ้นมาในทันที หญิงสาวกระดกไวน์ลงคอเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่น จากนั้นก็เหลือบมองเพื่อนด้วยสายตาเคือง ๆ
“แกจะพูดขึ้นมาให้อารมณ์เสียทำไมเนี่ยต้นข้าว”
“โอ๋ ๆ อย่าเพิ่งโมโหเดี๋ยวไม่สวยนะ”
ต้นข้าว พูดยิ้ม ๆ พลางลูบฝ่ามือไปตามแผ่นหลังบอบบาง เธอก็แค่แซวเล่น ไม่คิดว่าเพื่อนสาวคนสวยจะหงุดหงิดขนาดนี้
“นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัด ๆ”
พลอยชมพูบ่นกระปอดกระแปดพลางทำหน้าเง้างอแต่ไม่ได้จริงจังนัก ท่าทางของเธอทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะอดขำไม่ได้
“ฉันอยากจะเห็นหน้าไอ้คนที่มันเทนัดแกจริง ๆ เลย มันจะรู้ตัวไหมเนี่ยว่ากำลังพลาดของสวย ๆ งาม ๆ ไปอะ”
สาลี่ เพื่อนสนิทอีกคนพูดพลางหัวเราะคิกคัก
“หรือว่าที่คู่หมั้นของแกจะเป็นเกย์วะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”
ต้นข้าวพูดแล้วหัวเราะร่า พาให้เพื่อนร่วมโต๊ะหัวเราะตาม
พลอยชมพูยิ้มขำ หรืออาจจะเป็นอย่างที่ต้นข้าวว่าจริง ๆ
“แล้วอย่างนี้ยังต้องไปดูตัวอีกเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ดูท่าแม่แกจะถูกใจว่าที่ลูกเขยคนนี้เอามาก ๆ เลยเนอะ นี่ขนาดฝ่ายนั้นผิดนัดแกตั้งสองครั้ง ยังจะให้ไปดูตัวเป็นครั้งที่สามอีก นับถือเลยว่ะ”
สาลี่ พูดพลางหัวเราะขำขัน แต่เธอไม่ขำด้วยไง
พลอยชมพูทำหน้าซังกะตาย วันนี้คงหมดสนุกแล้ว
“พวกแกก็เลิกแซวมันได้แล้ว ดูหน้ามันซีดไปหมดแล้วน่ะ”
มิเกล เพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดพลางยื่นแก้วที่เธอเพิ่งจะเติมไวน์ลงไปให้พลอยชมพู ให้แอลกอฮอล์ที่ไหลเข้าไปในร่างกายช่วยขับไล่อารมณ์คุกรุ่นออกจากเพื่อนสาว
ในขณะที่พวกเธอกำลังพูดถึงว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนสนิท จู่ ๆ ต้นข้าวก็พูดแทรกขึ้นมา
“เฮ้ย! นั่นมันแก๊งคิงวิศวะมอ KU นี่นา”
ปลายนิ้วชี้ไปที่โซนวีไอพีบนชั้นลอยขณะพูด นัยน์ตาหวานเยิ้มจ้องมองไปยังหนุ่มต่างสถาบันไม่ยอมลดละ
ความหล่อของสี่หนุ่มแก๊งคิงวิศวะของมหาวิทยาลัย KU เลื่องลือไปไกลถึงมหาวิทยาลัยของเธอ พวกสาว ๆ ในมหาวิทยาลัยต่างเป็นแฟนคลับของแก๊งนี้กันทั้งนั้น
“ใครวะ”
มิเกลพูดขณะมองไปยังจุดที่ต้นข้าวชี้บอก เธอเป็นพวกไม่สนใจโลกภายนอก ใครจะคลั่งใคร ใครจะติ่งใครก็ช่าง วัน ๆ อยู่แต่กับการ์ตูนอนิเมะ
สาลี่เอี้ยวคอหันไปมองตามสองสาว จากนั้นก็พูดขึ้นว่า
“ตัวจริงหล่อจังวะแก”
“พูดเหมือนรู้จัก”
พลอยชมพูเลิกคิ้วพูดกับสาลี่แล้วมองไปยังกลุ่มคนที่นั่งอยู่บนชั้นลอยด้วยความสงสัย ไล่สำรวจหนุ่ม ๆ ทีละคน ก่อนดวงตาคู่สวยจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นหน้า แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักทีว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน
เคยเจอที่ไหนนะ...
อากาศยามค่ำของบ้านพักตากอากาศริมทะเลมีลมพัดโชยสร้างความรู้สึกเย็นสบาย แสงไฟสีอบอุ่นส่องสว่างติดตามแนวรั้วไม้ของบ้านช่วยเพิ่มความโรแมนติก ดาริณเดินเล่นอยู่ริมชายหาดเพียงลำพัง ดวงตาเป็นประกายทอดมองไปยังสุดขอบฟ้า ร่างหนาเดินเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง สันจมูกโด่งคมเคลื่อนไล้ไปตามแก้มเนียนแล้วหอมเธอฟอดใหญ่ ก่อนจะถามคนที่ยืนมองท้องฟ้าราวกับคนเหม่อลอย “คิดอะไรอยู่” พูดชิดแก้มนุ่มจากนั้นริมฝีปากหยักก็ขบกัดตรงใบหูเล็ก ก่อนจะจับร่างเล็กให้หันมาสบตากัน “คิดถึงเรื่องของเราน่ะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะว่าเราสองคนจะมีวันนี้ได้” เจ้าขุนคลี่ยิ้ม แววตาลึกล้ำจดจ้องใบหน้าหญิงคนรักแล้วพูดว่า “เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม” “...” หญิงสาวเลิกคิ้วรอฟัง “พรหมลิขิตให้เราได้กลับมาเจอกับคนที่เราเฝ้าตามหามาสิบปี” “นายหมายถึงใคร” “จำกันไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย น่าน้อยใจจัง” พูดพลางดึงรั้งร่างเล็กเข้ามากอดก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากสวยได้รูป จากนั้นก็จับเธอผละออกเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายมองสำรวจใบหน้าขอ
ริมฝีปากหยักเคลื่อนไซ้ไปตามท้ายทอยและซอกคอหอมกรุ่น กดจูบและขบเม้มสร้างความกระสันเสียว ร่างเล็กบิดส่ายเร่าร้อนมือสองข้างเกาะอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงมากองอยู่บนพื้น “เสียบเลยได้ไหม” เสียงพูดชิดอยู่ตรงริมแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากจะจูบซับพวงแก้มระเรื่อขณะรออีกฝ่ายเอ่ยตอบ “ไม่ไหวแล้วเหรอ” “ไม่ไหวแล้ว” พูดจบก็ถอดเสื้อยืดออกจากทางศีรษะ มือหนาเร่งปลดตะขอกางเกงแล้วรูดรั้งลงไปพร้อมกับกางเกงในบอกเซอร์อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สลัดมันออกจากปลายขาอย่างไม่ไยดี ก่อนที่ร่างสูงจะขยับมายืนประกบอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก ปลายนิ้วหนาบดบี้ส่วนที่เป็นติ่งเสียวของหญิงสาว นิ้วกร้านแหย่แยงเข้าไปในร่องรักเพื่อเบิกทางเพิ่มน้ำหล่อลื่น ร่องสวาทเปียกแฉะไปด้วยน้ำหวานที่ผลิตออกมาอย่างล้นหลาม เจ้าขุนจับท่อนเอ็นใหญ่ถูไถตรงสะโพกกลมกลึง ปลายนิ้วทำหน้าที่แหวกให้ร่องรูเบิกกว้าง จากนั้นก็เอาส่วนปลายหยักไปจ่อไว้ตรงปากทางแล้วดันเข้าไปรวดเดียวมิดด้าม ปลายลิ้นหนาแลบเลียตามแนวกระดูกสันหลังด้วยความหื่นกระหาย
@โรงพยาบาล ว่าที่คุณพ่อนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจเลือด ใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาต้องถูกแทงเข็มฉีดยาเข้าไปในร่างกาย ลูกผู้ชายตัวโตเรื่องปืนผาหน้าไม้ไม่เคยเกรงกลัว แต่พอเป็นเข็มฉีดยากลับกลายเป็นคนใจเสาะใจปลาซิวขึ้นมาเสียได้ ดาริณหัวเราะกระซิก รู้สึกขบขันมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทว่ากับกลัวเข็มฉีดยาอันเล็กกระจิ๋วหลิ๋ว คนหน้าเข้มใช้สายตาดุดันเพ่งมองใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากหนาแนบชิดใบหูเล็กแล้วพูดกระซิบ “หัวเราะเยาะเหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะ” “ไม่กลัว” เธอยิ้มแป้นแล้นล้อเลียนเห็นแล้วมันน่าจับฟัดแก้มชะมัด มือหนายกขึ้นบีบแก้มดาริณด้วยความมันเขี้ยว ขณะนั้นคุณพยาบาลก็ออกมาเรียกเขาเข้าห้องเจาะเลือดพอดี “เชิญคุณภัทรดนัยค่ะ” คนถูกเรียกเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนเข้าไปก็ไม่ลืมหันมามองคาดโทษคนที่หัวเราะเยาะเขาไม่หยุด คืนนี้เธอโดนแน่ดาริณ เวลาต่อมา ดาริณนอนอยู่บนเตียงตรวจโดยมีเจ้าขุนนั่งอยู่ด้านข้าง ม
“พวกมึงคิดจะทำอะไรหลานกู” คนมีอำนาจตวาดเกรี้ยวกราดมือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นจ่อขมับคนที่คุกเข่าอยู่ เปลวไฟแห่งโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเทาอ่อน ดวงตาดุดันจ้องเขม็งคนตรงหน้าราวกับอยากฆ่าให้ตาย ภาพชวินนั่งตัวสั่นเทาทำให้ดาวิทย์เริ่มหวาดกลัว เขานั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าขุนก้มหัวกราบกรานร้องขอชีวิต “เจ้าขุนฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว นายไว้ชีวิตฉันด้วย สัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก ต่อไปนี้ฉันจะกลับตัวเป็นคนดี ไว้ชีวิตฉันด้วยนะ” แค่นหัวเราะให้กับคำพูดของดาวิทย์ เขาไม่เชื่อสักนิดว่าคนอย่างดาวิทย์จะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ถ้ามันอยากกลับตัวจริง ๆ มันคงทำไปตั้งนานแล้ว “ยูจะเอาไง” เจ้านายใหญ่หันมาถามหลานเมีย ตอนแรกเขาไม่คิดจะทำร้ายดาวิทย์ แต่มาคิด ๆ ดูแล้วถ้าปล่อยดาวิทย์ไปอีกครั้งมันต้องสร้างปัญหาอีกแน่ และที่เขากังวลมากที่สุดคือคนอย่างดาวิทย์มันต้องใช้ลูกกับเมียของเขาเป็นเครื่องมือต่อรอง เจ้าขุนยกยิ้มมุมปากจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องให้ถึงตายนะ ทำให้พิการตลอดชีวิตและพูดไม่ได้ก็พอ” บอกความต้องการเรียบร้อยก็หันหลังให
“ปล่อยตัวประกันมาก่อน แล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะได้หลงเชื่อตั้งแต่แรกว่าดาวิทย์ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ จึงให้ออสตินเป็นคนถือกระเป๋าที่บรรจุเงินสดสามสิบล้านเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นดังนั้นชวินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้าเหี้ยมโหดแดงก่ำด้วยแรงโทสะ “มึงคิดจะเล่นตุกติกกับกูเหรอ” “ถ้ากูอยากเล่นตุกติกกับมึงกูโทรแจ้งตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าอยากได้เงินก็ปล่อยตัวประกันออกมาก่อนแล้วกูจะบอกว่าเงินอยู่ไหน” ชวินทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปทางมือขวาคนสนิทแล้วเอ่ยสั่ง “ไปเอาตัวไอ้ดาวิทย์มา” “ครับนาย” ดาวิทย์ถูกลากออกมาจากในตึกร้าง มือสองข้างถูกมัดไพล่หลัง สภาพเหมือนคนปกติไม่ได้ถูกซ้อมจนน่วมเหมือนคนที่ถูกจับตัวมา ลูกน้องคนหนึ่งแกะเชือกให้ดาวิทย์ “ทีนี้มึงบอกกูได้รึยังว่าเงินอยู่ที่ไหน” “เงินอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าทางเข้า” เมื่อรู้ที่ซ่อนเงินชวินก็คลี่ยิ้มจนกว้าง เขาส่งซิกให้ลูกน้องสองคนไปเอากระเป๋าเงินตรงจุดที่เจ้าขุนบอก พอรู้ที่ซ่อนเงินแน่ชัดสองหนุ่มเพื่อนซี้ก็หันมาส่
รถสปอร์ตคันงามแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของท่านรัฐมนตรี ร่างสูงโปร่งก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้านของว่าที่พ่อตาอย่างไม่เกรงกลัว เมื่อเห็นหน้าลูกเขย คนร้อนใจก็รีบร้อนเข้าไปหาทันที “พวกมันติดต่อมารึยังครับ” “ติดต่อมาแล้ว มันบอกว่าให้เอาเงินไปให้มันที่นี่” ท่านรัฐมนตรียื่นกระดาษที่จดสถานที่นัดหมายให้กับเจ้าขุน เขาหยิบมันมาดูแล้วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนอายุมากแล้วเอ่ยถาม “พวกมันต้องการเงินเท่าไหร่ครับ” ความจริงก็ได้ยินที่ดาริณอุทานแล้วล่ะ แต่ก็อยากถามให้แน่ใจอีกครั้ง ท่านรัฐมนตรีมีสีหน้าหวั่นวิตก ริมฝีปากขบเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับพูดเสียงอ่อย “สามสิบล้าน” ได้ยินแค่นั้นเจ้าขุนก็ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบโทรหาจรณ [ครับนายน้อย] “คุณช่วยเอาเงินมาให้ผมที่บ้านท่านรัฐมนตรีนพดลหน่อย” [ได้ครับ นายน้อยจะเอาเท่าไหร่ครับ] “สามสิบล้าน” [ได้ครับ ผมจะรีบไป] หลังวางสายจากลูกน้องเขาก็กดโทรหาเพื







