บทที่ 5 เสือ (หรือเหยื่อ)

วายุนั่งยิ้มจนแก้มแทบปริแตกตั้งแต่กลับมาถึงโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองโทรศัพท์มือถือสลับกับมองโต๊ะด้านล่าง เฝ้ารอข้อความตอบกลับจากสาวนิรนามที่เพิ่งได้คุยกันครั้งแรก แปลกจังที่เขารู้สึกคุ้นเคยกับเธอมาก่อน

          อย่างนี้เรียกนางในฝันรึเปล่าวะ

          เพื่อนสนิทจับสังเกตท่าทางของเสือซุ่ม สงสัยเหยื่อจะติดกับแล้ววายุถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้

          ปิ๊ง!

          เสียงข้อความดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มละความสนใจจากทุกสิ่งมาที่เครื่องมือสื่อสาร เขารีบเปิดอ่าน ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มอย่างไม่ปกปิดเมื่อเห็นว่าเธอตอบรับคำชวน ก่อนที่ปลายนิ้วจะพิมพ์ข้อความยิก ๆ ส่งกลับไปหาอีกฝ่ายทันที

          ‘ถ้างั้นพี่เดินไปรับที่โต๊ะนะ’

          ‘ไปรถพี่’

          แทนตัวเองว่าพี่ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นอ่อนโยน สาวคนไหนเจอแบบนี้ต้องมีรักมีหลงบ้างแหละ

          ปิ๊ง!

          อีกฝ่ายตอบกลับอย่างรวดเร็วสงสัยเธอเองก็รอข้อความจากเขาอยู่เหมือนกัน

          ‘เจอกันหน้าร้านดีกว่าค่ะ ขี้เกียจตอบคำถามเพื่อน’

          ไม่ไร้เดียงสาอย่างที่คิดแฮะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสอนนั่นสอนนี่

          วายุยกยิ้มหลังกดถูกใจให้กับข้อความล่าสุดของเธอ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกง จากนั้นก็เงยหน้ามองเพื่อนแล้วขอตัวกลับ

          “กูกลับนะ”

          “กลับหรือไปไหนต่อ อย่าคิดว่าพวกกูไม่รู้สันดานมึงนะ” เจ้าขุนเอ่ยแซว

          “พี่วายุนี่ร้ายใช่ย่อยเลยนะคะ”

          น้ำหวานเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ขณะพูด ตอนเจอวายุครั้งแรกเขาดูเป็นผู้ชายอ่อนโยน ใจดี และมีน้ำใจ ไม่คิดว่าภายใต้ใบหน้าละมุนละไมอย่างผู้ชายอบอุ่นจะมีไว้สำหรับหลอกล่อสาว ๆ ให้มาติดกับ

          “น้ำหวานพูดซะพี่ไปไม่เป็นเลย”

          คนถูกทักท้วงยิ้มเจื่อน ลูบท้ายทอยด้วยความขัดเขิน เพื่อนพูดไม่เคยสำนึกแต่พอถูกน้ำหวานทักทำเอาซะเสียความมั่นใจหมดเลย

          พวกเพื่อนหัวเราะชอบใจ เห็นแล้วอยากตบกบาลพวกมันสักคนละทีสองที แต่วันนี้เขาจะปล่อยผ่านไปก่อนไม่อยากต่อปากต่อคำกับพวกรู้มาก ตอนนี้ต้องสนใจภารกิจสำคัญก่อน

          ชายหนุ่มยกแขนขึ้นมาดูเวลา

          ใกล้จะห้าทุ่ม ต้องรีบแล้วเพราะเวลามีน้อย

          วายุยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเพิ่มความกระชุ่มกระชวย แล้วลุกจากโซฟาโดยไม่สนใจเสียงพูดแซวของคนในโต๊ะ โบกมือให้เพื่อนสนิทแบบขอไปที จากนั้นก็รีบร้อนเดินออกไปนอกร้าน

          “อย่าหักโหมจนพรุ่งนี้ไม่มีแรงแข่งรถนะเว้ย”

          ออสตินตะโกนตามหลัง

          @นอกร้าน

          ดวงตาคมกวาดมองไปจนทั่วแต่กลับไม่เจอคนที่นัดหมายกันไว้อย่างดิบอย่างดี

          เธอคงไม่เทเขาหรอกมั้ง

          มือหนาล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วส่งข้อความไปเร่งเร้าคนที่อยู่ด้านใน

          ‘ออกมารอแล้วครับ’

          เงียบ! ไม่อ่านไม่ตอบซะด้วย ไม่เห็นอ่านเร็วเหมือนตอนแรกเลย

          แต่มาถึงขนาดนี้แล้วยืนรอสักหน่อยละกัน ยังไงเวลาทั้งหมดของค่ำคืนนี้เขาก็ตั้งใจมอบให้เธออยู่แล้ว

          ระหว่างยืนรอวายุก็หยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกง ดึงแท่งสีขาวออกมาคาบไว้ที่ปาก นิ้วมือเรียวยาวกดจุดไฟแช็ก เปลวไฟสีส้มวูบขึ้นสั้น ๆ ก่อนที่ปลายมวนจะลุกโชนด้วยแสงสีแดง

          เขาสูบควันเข้าปอดอย่างเนิบช้า ก่อนจะพ่นมันออกมาเป็นสายบาง ๆ ควันที่ลอยคลุ้งอยู่รอบตัวกลับเพิ่มเสน่ห์บางอย่างให้กับบุคลิกของเขา

          ดวงตาคมจับจ้องไปที่แสงตรงปลายมวน เขาใช้สองนิ้วคีบบุหรี่ไว้ในท่วงท่าผ่อนคลายโดยไม่พูดอะไร

          ทุกการเคลื่อนไหวถูกจับจ้องด้วยดวงตาคู่สวยของคนที่เพิ่งเดินออกมานอกร้าน

          พลอยชมพูเผลอมองเขาด้วยความหลงใหล ชายหนุ่มดูเท่บาดใจ ใบหน้าหล่อเหลาแถมรอยยิ้มของเขาก็มีเสน่ห์มาก ตอนสบตากันเธอแอบสังเกตเห็นจุดขี้แมลงวันเล็ก ๆ ตรงใต้ตาของเขาด้วย

          สาวคนไหนที่ได้สบตาเข้าคงใจเหลวเป็นน้ำทุกรายสินะ

          แม้จะนึกชื่นชมไม่หยุดแต่พลอยชมพูก็ต้องระงับความคิดเอาไว้ อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกมามีบทบาทกับความรู้สึก คนเจ้าชู้อย่างเขาไม่ควรค่าแก่ตำแหน่งลูกเขยแม่แม้แต่นิดเดียว

          ขณะยืนมองร่างสูง ชายหนุ่มก็หันมาสบตากับเธอเข้า เมื่อเห็นหญิงสาววายุก็รีบกดบุหรี่ลงในถังทรายสำหรับทิ้งมวนบุหรี่

          เขาส่งยิ้มหวานแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเธอ

          “ไปกันเลยไหม”

          “ค่ะ”

          มือหนายื่นมาจับกระเป๋าของเธอไปถือให้โดยไม่ได้บอกกล่าว ทำให้พลอยชมพูรู้สึกแปลกใจ

          เป็นสุภาพบุรุษเสียจริงนะ

          ชายหนุ่มเดินนำหน้าไปยังรถสปอร์ตคันงาม ซึ่งจอดไว้ตรงลานจอดรถสำหรับลูกค้าวีไอพี ช่างเป็นผู้ชายที่มีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น

          เจ้าของรถเป็นคนเปิดประตูให้เธอ พลอยชมพูก็เล่นตามเกม

          รถคันหรูแล่นออกจากร้านเหล้าด้วยความเร็วไม่มากนัก บรรยากาศในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะเริ่มพูดคุยยังไงดี

          ปกติวายุเป็นคนคุยเก่ง แต่วันนี้เขารู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          หญิงสาวนิรนามที่เขาดีลด้วยวันนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น นอกจากเธอจะนิ่งมาก แววตายังอ่านยาก เขาไม่รู้เลยว่าในใจของอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เธอดูเหมือนกำลังปิดบังบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

          แต่เขาไม่ใส่ใจหรอก ยังไงซะ หลังจากพ้นคืนนี้ไปคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว