บทที่ 4 หนุ่มนักล่า คาสโนว่าตัวพ่อ

ร่างเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องแผ่นหลังของเธอในระยะใกล้

          วายุยกยิ้มขณะยืนพิงกำแพงตรงทางเดินแคบ ๆ ระหว่างรอคนบางคนเข้าไปทำธุระส่วนตัว

เขายกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตรงบริเวณที่มีป้าย Smoking area ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นแล้วพ่นควันสีขาวออกจากปากด้วยท่าทางเรียบนิ่ง แต่ประกายไปด้วยเสน่ห์ที่น่าหลงใหล สาว ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างส่งสายตาทอดสะพาน แต่ชายหนุ่มทำเพียงส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้

          หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยพลอยชมพูก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาคู่สวยปะทะกับดวงตาคู่คมที่จ้องมาราวกับต้องการกลืนกิน ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างมีเลศนัยขณะมองเธอ หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ลองเชิงว่าที่คู่หมั้น

          จังหวะนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปหาวายุพอดี สาวสวยสุดเซ็กซี่ยกแขนขึ้นมาคล้องคอชายหนุ่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

          “ไม่เจอพี่วายุตั้งนาน คิดถึงจังเลยค่ะ”

          คนถูกกอดมีท่าทางเลิ่กลั่ก กำลังจะตกเหยื่อรายใหม่เหยื่อรายเก่ากลับโผล่มาจากไหนไม่รู้ ชายหนุ่มรีบแกะแขนของหญิงสาวออกจากคออย่างลนลาน ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

          “กลับโต๊ะไปก่อนนะ ตอนนี้พี่มีธุระ เอาไว้เดี๋ยวทักหา”

          พูดกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแต่สายตากลับมองผู้หญิงอีกคน

          พลอยชมพูมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยท่าทางเรียบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความขบขัน ก่อนที่ริมฝีปากบางจะปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ

          เธอรีบหลุบตามองพื้นเพื่อลอบหัวเราะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับแววตาประกายสนุกสนานขณะคิดบางอย่างในใจ

          นี่เหรอ! ผู้ชายที่คุณนายพรรณีอยากได้เป็นลูกเขย

          คาสโนว่าตัวพ่อชัด ๆ

          ร่างเล็กตั้งท่าจะเดินผ่านชายหนุ่มไป อยู่ดี ๆ วายุก็เดินตามมาติด ๆ แล้วคว้าข้อมือเธอเอาไว้ในทันทีทันใด

          พลอยชมพูหันกลับมาตามสัญชาตญาณ ใบหน้าแสดงอาการตกใจเล็กน้อย ดวงตาสองคู่สบประสานกันในระยะใกล้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หัวใจดวงเล็กเต้นดังโครมครามคล้ายว่าจะทะลุออกมาให้ได้

          หรือเขาจะรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร

          แต่ก่อนที่พลอยชมพูจะคิดไปเองจนเลยเถิด เจ้าของแววตาคมกริบก็เอ่ยขึ้นว่า

          “ทำไมคุ้นหน้าจัง เราเคยเจอกันป้ะ?”

          พูดพลางส่งยิ้มมีเสน่ห์ แววตาเจ้าเล่ห์ราวกับเสือร้ายจ้องจะตะครุบเหยื่อแสนโอชะ

          นี่สินะธาตุแท้ของเขา

          พลอยชมพูเผยรอยยิ้มอย่างไม่ปกปิด ดวงตาเพ่งพิศใบหน้าหล่อเหลา สำรวจผิวหน้าละมุนละไมราวกับผิวของผู้หญิง

          เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่จ้องหน้า วายุก็ขยับหน้าเข้าใกล้กว่าเดิมเพื่อให้เธอมองชัดขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

          “สรุปว่าไงครับ จ้องนานขนาดนี้แสดงว่าเริ่มนึกออกแล้วใช่ไหม”

          “ตอนนี้ยังนึกไม่ออกเลยค่ะ เอาไว้นึกออกเมื่อไหร่จะบอกนะคะ”

          หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับเชื้อเชิญให้เขาสานต่อ วายุไม่รอช้า รีบสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา ยื่นให้เธอเพื่อขอช่องทางการติดต่อ

          “นึกออกแล้วบอกนะ”

          หญิงสาวรับเครื่องมือสื่อสารด้วยท่าทางเต็มใจพร้อมกับส่งยิ้มน้อย ๆ ให้เขา ก่อนจะพิมพ์ค้นหาชื่อแอคเคาท์หลักของตัวเอง ทว่าจู่ ๆ พลอยชมพูก็เปลี่ยนใจลบทิ้ง แล้วพิมพ์ค้นหาชื่อแอคเคาท์สำรองที่เธอสมัครเอาไว้สำหรับส่องเรื่องชาวบ้าน ใช้บัญชีนี้ติดต่อกับเขาดีกว่า ไม่อยากให้เขารู้ตัวตนของเธอ

          ขณะที่หญิงสาวกำลังใจจดใจจ่อกับการพิมพ์ เจ้าของโทรศัพท์มือถือก็เอาแต่ยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มไม่ยอมลดละ สำรวจแพขนตางอนยาวที่หนาพอประมาณ ยามเธอกะพริบตาน่ามองเป็นบ้า

          ใบหน้าผุดผ่องผิวพรรณเปล่งปลั่งดูอ่อนวัยราวกับเด็กมัธยม แต่นม…โตใช้ได้

          เอ๊ะ! หรือเธอยังเด็กวะ

          ถ้าเธอยังเด็กเขาจะไม่เสี่ยงเด็ดขาด ต่อให้อยากได้แค่ไหนก็ตาม แต่จะให้ถามตรง ๆ คงดูเสียมารยาท รอจังหวะก่อนละกัน ยังไงก็ได้ช่องทางการติดต่อของเธอมาแล้ว วันพระไม่ได้มีหนเดียวสักหน่อย

          เมื่อเสร็จเรียบร้อยพลอยชมพูก็คืนโทรศัพท์มือถือให้กับเจ้าของพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์น่าฟัง

          “ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ”

          “เดี๋ยวทักไปนะ”

          พูดตามหลังแล้วยืนมองจนร่างเล็กเดินหายไปกับฝูงชน ขณะที่เธอหันหลังให้ก็ไม่ลืมมองก้นของเธอด้วย

          หุ่นโคตรสวยเลย

          วายุก้มมองโทรศัพท์มือถือแล้วยกยิ้มอย่างมั่นใจอีกครั้ง

          ตอนนี้เหยื่อติดกับเรียบร้อย...

         

          กลับมาถึงโต๊ะยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พลอยชมพูยกเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาเปิดอ่านข้อความจากคนที่เธอเพิ่งให้ช่องทางการติดต่อไป

          เขาดูรีบร้อนนะ

          ‘สรุปว่าไงครับ พอจะนึกออกบ้างไหม’

          ‘ถ้ายังนึกไม่ออกสนใจไปนึกต่อด้วยกันไหม’

          พลอยชมพูนึกขำอยู่ในใจ มุมปากสวยยกยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอเงยหน้าขึ้น แล้วพูดกับเพื่อนทั้งสามคนที่กำลังโยกตัวไปมาตามจังหวะเนิบช้าของเพลงในร้าน

          “พวกแก ฉันมีเรื่องให้ช่วยหน่อย”

          สามสาวหันขวับมาทางคนพูด ก่อนจะกรูกันเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          พลอยชมพูกระซิบกระซาบมอบหมายหน้าที่ให้เพื่อน สามสาวมองหน้าเธอด้วยความสงสัย

          “แกจะเอาไปทำอะไร”

          “เถอะน่า ถ้าจบเรื่องแล้ว ฉันจะเล่าให้พวกแกฟังอย่างละเอียดยิบเลย”

          ขยิบตาให้เพื่อนสนิทแล้วยิ้มร้าย สามสาวพยักหน้ายอมทำตามก็ได้ จากนั้นสาลี่และต้นข้าวก็เดินออกไปจากโต๊ะ

          พลอยชมพูก้มดูข้อความที่เขาส่งมาอีกครั้ง จากนั้นก็พิมพ์ตอบกลับไปว่า

          ‘ก็น่าสนใจดีนะคะ’